သူက ကၽြန္မကုိ အျပစ္တင္တယ္။
မေဆးရေသးတဲ့ ပန္းကန္ေတြ ဘာလုိ႕ထားခဲ့လဲတဲ့
မေဆးေက်ာရေသးတဲ့ အေတြးအျမင္ေတြရဲ႕ ပုိင္ရွင္က ေျပာတယ္
ေျပာပါေစ.. သူကုိယ္တုိင္မေဆးရပဲ ကၽြန္မပဲ ေဆးေက်ာေပးေနၾကကုိး။
မေလွ်ာ္ရေသးတဲ့ အ၀တ္ေတြ ပုံေနတာပဲတဲ့
မေလွ်ာ္ဖြတ္ရေသးတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြရဲ႕ ပုိင္ရွင္ကေျပာတယ္
ေျပာပါေစ.. သူကုိယ္တုိင္မေလွ်ာ္ရပဲ ကၽြန္မပဲ ေလွ်ာ္ေပးေနၾကကုိး။
မရွင္းရေသးတဲ့ အခန္းက ပြေနတာပဲတဲ့
ရႈပ္ပြေနတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ပုိင္ရွင္ကေျပာတယ္
ေျပာပါေစ သူကုိယ္တုိင္ ရႈပ္ပြေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ဘ၀ေတြထဲ ကၽြန္မဘ၀လဲ ပါသကုိး။
မင္း ငါ့ကုိ မေလးစားဘူးတဲ့
သူမ်ားကုိ မေလးစားတတ္တဲ့ သူက ေျပာတယ္
ေျပာပါေစ သူ႕ဘာသာသူေတာင္ မေလးစားတာပဲကုိး။
မင္းက ငါ့လုိ မျဖဴစင္ဘူးတဲ့
အေရာင္ညစ္ေနတဲ့ ဘ၀အကၤ် ီပုိင္ရွင္ကေျပာတယ္
ေျပာပါေစ ကုိယ့္ဘ၀ညစ္ကုိယ္ ေလွ်ာ္မေလွ်ာ္ ဘုရားကေခၚေတာ့ သိလိမ့္မယ္ေလ။
Monday, September 29, 2008
ျပဒါးပ်က္မွန္ရဲ႕ အျခားတစ္ဖက္
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
Posts
6 comments:
ေရႊဂ်မ္းေရ.. ေကာင္းလိုက္တဲ့ အေရးအသား... ဒီကဗ်ာေလးကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္မိပါတယ္ ေနာက္ဆံုးစာေၾကာင္းကို ပိုၿပီး ၾကိဳက္တယ္...
အမေရ
Very Good!
ကဗ်ာေလး ေကာင္းလိုက္တာ အမရယ္ ... ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္မသံုးသပ္ဘဲ သူမ်ားကို လက္ညွိဳးထုိး အျပစ္ေျပာခ်င္တဲ႔သူေတြရဲ႕ သဘာ၀ကို ထင္းခနဲ ျမင္သာေအာင္ ေရးဖြဲ႔ထားႏုိင္တယ္ေနာ္ ...
မင္းက ငါ့လုိ မျဖဴစင္ဘူးတဲ့
အေရာင္ညစ္ေနတဲ့ ဘ၀အကၤ် ီပုိင္ရွင္ကေျပာတယ္
ေျပာပါေစ ကုိယ့္ဘ၀ညစ္ကုိယ္ ေလွ်ာ္မေလွ်ာ္ ဘုရားကေခၚေတာ့ သိလိမ့္မယ္ေလ။
အဲဒီအပိုဒ္ေလးကို အႀကိဳက္ဆံုးပဲ...။
ညီမေလး ေရႊဂ်မ္းေရ
ကဗ်ာေလးက ေကာင္းလြန္းလို႔..
စာေတြ ဆက္ေရးပါအုံး ညီမ။ ႏွေျမာစရာႀကီး..
လင္းေရာ ညီမပါ ေပ်ာက္ေနလို႔။
very good. i like it.
ကဗ်ာေလး အရမ္း ႀကိဳက္တယ္။
Post a Comment