tag:blogger.com,1999:blog-5193488007419196002012-01-14T21:32:05.684-08:00ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.comBlogger1611100tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-35459100111618832082011-01-01T00:02:00.000-08:002011-01-01T00:04:56.234-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> Happy New Year, everyone!! Hope it's a better year for you and me and everybody. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-3545910011161883208?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-12279938157126619772010-11-29T23:40:00.000-08:002010-11-29T23:59:50.531-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> အင္မတန္ ျမန္ဆန္လြန္းတဲ့ ၂၀၁၀အတြင္းမွာ ေပ်ာ္ခဲ့ရသလုိ ငုိခဲ့ရတယ္၊ ၾကည္ႏူးခဲ့ရသလုိ လြမ္းလည္း လြမ္းခဲ့ရတယ္၊ ေအာင္ျမင္ခဲ့ရတာေတြ ရွိသလုိ ရႈံးနိမ့္ခဲ့တာေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္၊ ပုိင္ဆုိင္ခဲ့ရတာေတြ ရွိသလုိ ဆုံးလည္း ဆုံးရႈံးခဲ့ရတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရတာေတြ ရွိသလုိ လက္ေလွ်ာ့ခဲ့ရတာေတြလည္း ရွိတယ္။ ထက္ျမက္ႏုိင္ခဲ့သလုိ ေပ်ာ့လည္း ေပ်ာ့ညံ့ခဲ့တာေတြလည္း ရွိတယ္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါေတြအားလုံးဟာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ထဲပဲ။ ေပ်ာ့ညံ့ေစခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြအတြက္ ဒီထက္ ပုိခံႏုိင္ရည္ရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တာကလြဲရင္ က်န္တာေတြကုိ ျပန္မျပင္ခ်င္ပါဘူး။ ဘ၀တစ္ခု အျဖစ္ အဓိပၸါယ္ရွိေအာင္ အဲဒီဆန္႕က်င္ဘက္ေတြကပဲ ပံ့ပုိးေပးခဲ့တာ မဟုတ္လား။ သည္းခံ စိတ္ရွည္ျပီး အနစ္နာခံ ခ်စ္ေပးတဲ့ မိသားစုကုိ ေက်းဇူးအင္မတန္တင္ပါတယ္။ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္း သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းကုိ လည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ရင္ထဲမွာ အနာတရျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူ မုန္းသူ မိတ္ေဆြ ရန္သူ အားလုံးကုိလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ တခါတရံ ကုိယ့္ကုိ နာက်င္ေအာင္ မလုပ္ေကာင္းဘူးထင္တဲ့ သူေတြက အဆုိးရြားဆုံး နာက်င္ေစတတ္တယ္ဆုိတာ သိေစခဲ့သူေတြကုိလည္း ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။ ဘ၀ဆုိတာ တုိတုိေလးပါ။ အဲဒီဘ၀တုိတုိေလးထဲမွာရတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြအတြက္ လူတုိင္းကုိ ေက်းဇူးတင္ရမယ္ထင္တယ္။ ဒီေန႕ တရားရိပ္သာမွာ ျပဳခဲ့တဲ့ ကုသုိလ္ေတြကုိ အားလုံးကုိ မွ်ေ၀ပါတယ္။ ခုတေလာ ေရးခ်င္တာေရး တင္ခ်င္တာတင္နဲ႕ မုိ႕ ဘေလာ့ကုိ တကူးတက လာဖတ္ျဖစ္ခဲ့ရင္ ကုန္သြားရတဲ့ အခ်ိန္ေတြအတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ အလုပ္အားတဲ့ အခါ စာျပန္ေရးႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ့မယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-1227993815712661977?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-16642283837446657142010-06-10T22:16:00.000-07:002010-06-10T22:20:49.551-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">Forwarded Mail က ရတာပါ။ အက်ဳိးရွိမယ့္အေတြးေလးေတြ ရေစမွာမုိ႕ ျပန္မွ်ေ၀တာပါ။ </span><br />Our Birth is our Opening Balance!<br />Our Death is our Closing Balance!<br />Our Prejudiced Views are our Liabilities<br />Our Creative Ideas are our Assets<br /><br />Heart is our Current Asset<br />Soul is our Fixed Asset<br />Brain is our Fixed Deposit<br />Thinking is our Current Account<br /><br />Achievements are our Capital<br />Character & Morals, our Stock-in-Trade<br />Friends are our General Reserves<br />Values & Behaviors are our Goodwill<br /><br />Patience is our Interest Earned<br />Love is our Dividend<br />Children are our Bonus Issues<br />Education is Brands / Patents<br /><br />Knowledge is our Investment<br />Experience is our Premium Account<br />The Aim is to Tally the Balance Sheet Accurately.<br />The Goal is to get the Best Presented Accounts Award.<br /><br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br />Good and Very bad things in Life ..<br />The most destructive habit.....................Worry<br />The greatest Joy......... ......................Giving<br />The greatest loss..................Loss of self-respect<br /><br />The most satisfying work.................Helping others<br />The ugliest personality trait..............Selfishness<br />The most endangered species........Dedicated leaders<br />Our greatest natural resource..................Our youth<br /><br />The greatest 'shot in the arm'........ .Encouragement<br />The greatest problem to overcome...............Fear<br />The most effective sleeping pill.......Peace of mind<br />The most crippling failure disease...... .......Excuses<br /><br />The most powerful force in life...............Love<br />The most dangerous act.......A gossip<br />The world's most incredible computer..........The brain<br />The worst thing to be without................ Hope<br /><br />The deadliest weapon...... ...................The tongue<br />The two most power-filled words...............'I Can'<br />The greatest asset....... .......... .........Faith<br />The most worthless emotion..................Self- pity<br /><br />The most beautiful attire..................SMILE!<br />The most prized possession...............Integrity<br />The most powerful channel of communication. ..Prayer<br />The most contagious spirit................Enthusiasm<br /><br />Life ends...............when you stop Dreaming,<br />Hope ends...............when you stop Believing,<br />Love ends...............when you stop Caring,<br />And Friendship ends.....when you stop Sharing...!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-1664228383744665714?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-25542042832716777642010-05-02T19:18:00.000-07:002010-05-03T00:48:18.335-07:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္းဆုိတာကလည္း အေကြ႕အေကာက္ အတည့္အေျဖာင့္ စုံေအာင္ ရွိတတ္သည္ မဟုတ္လား။ </span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူမ အခု ေလွ်ာက္လာခဲ့တဲ့ ေသသပ္ ေျခာက္ေသြ႕တဲ့ လမ္းကေလးဟာ ဟုိးေရွ႕တစ္ေနရာ အေရာက္မွာ ေျမနီလမ္းခြဲ ေလး တစ္ခုကုိ ခြဲထြက္သြားတာ သူမျမင္ေနရသည္။ သူမေမွ်ာ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ လမ္းကေလးဟာ ခပ္ေ၀းေ၀းက သစ္ပင္တန္းေတြဆီ ဦးတည္ေနသည္။ လမ္းခြဲေလးဟာ ခလုတ္ကသင္းေတြနဲ႕ ခပ္ေကြ႕ေကြ႕ မညီညာ ေပမယ့္ ျမက္ပင္စိမ္းစိမ္းတုိ႕ ျခံရံလုိ႕ သာသာယာယာ ရွိလွသည္။ စိတ္ေရာလူပါ ေအးခ်မ္းေစမယ္ထင္ရတဲ့ လမ္းကေလးက အရိပ္က်ဳိ႕တုိ႕က်ဲတဲလမ္းေပၚက အနည္းငယ္ ေမာပန္းေနတဲ့ သူမကုိ ေခၽြးသိပ္ေစဖုိ႕ ဖိတ္ေခၚ ေနသည့္အတုိင္းပင္။ ေလွ်ာက္လက္စလမ္းနဲ႕ အေ၀းက လမ္းခြဲကုိ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း ခရီးလမ္း သာယာ ေျဖာင့္ျဖဴးပါေစဆုိတဲ့ ဆုေတာင္းကုိ သြားသတိရမိသည္။ လမ္းဆုိတာ ေျဖာင့္ျဖဴးတုိင္း သာယာတာ မဟုတ္သလုိ သာယာတဲ့လမ္းတုိင္းလည္း မေျဖာင့္ျဖဴးတတ္တာ လူၾကီးေတြက ၾကိဳျမင္ခဲ့လုိ႕သာ အဲ့သလုိ ဆုေပးၾကတာ ျဖစ္လိမ့္မည္။ `အုိ .. အခုဒီလမ္းအတုိင္းသြားလည္း ခရီးဆုံးေရာက္မွာပဲေလ ေကြ႕သြားေနရင္ ၾကာေနမေပါ့´လုိ႕ သူမေတြးေနမိသည္။ တစ္ဘက္ကလည္း `ေလွ်ာက္ရမယ့္ အတူတူ စိမ္းစိမ္းစုိစုိလမ္းကေလးဆုိေတာ့ သာသာယာယာ ရွိလိမ့္မေပါ့၊ လမ္းေကြ႕ေလးေတြေၾကာင့္ ၾကာလဲ ဘာျဖစ္လိမ့္´လုိ႕ ေျဖေတြးေတြးမိျပန္သည္။ အဲဒီ့အခါ အေတြးတစ္ဘက္က `ဒီလမ္းက တည့္တည့္မတ္မတ္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႕ သူမ်ားေတြလုိပဲ ေလွ်ာက္မွာ ေလွ်ာက္တာမဟုတ္ဘူး´လုိ႕ ေတြးေတာ့ တစ္ဘက္ကလည္း `သာသာယာယာေလွ်ာက္ခ်င္ရင္ေတာ့ ေျမနီလမ္းမွာမွသစ္ရိပ္၀ါးရိပ္ေတြ နဲ႕ ေျမသင္းနံ႕ေလးေမႊးလုိ႕ ဘယ္ေလာက္ ေအးခ်မ္းလုိက္ေလမလဲ´လုိ႕ ေစာဒကျပန္တက္ ေတြးလုိက္မိျပန္သည္။ ေတြေ၀ျခင္းကုိ မၾကိဳက္ေသာ္ျငားလည္း သူမ အင္မတန္ ေတြေ၀တတ္ပါသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ကံတရားက သူမအတြက္ အေလ့အက်င့္ ရေအာင္မ်ား ေရြးစရာေတြ အျမဲေပးေနခဲ့ေလသလား မသိ။ လမ္းတေလွ်ာက္ လမ္းဆုံ လမ္းခြဲေတြ ေတြ႕တဲ့အခါမ်ဳိးမွာ ရံဖန္ရံခါ ေတြေ၀ မိတတ္တဲ့ သူမ အခုလည္း လမ္းဆုံလမ္းခြဲေပါင္းမ်ားစြာထဲက တစ္ခုေသာ လမ္းခြဲအနီးကုိ မေရာက္မီကတည္း ၾကိဳတင္ေတြးရင္း ေတြေ၀ေနမိေလျပီ။ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ လမ္းအတုိင္း ဆက္ေလွ်ာက္မလား၊ ေျမနီလမ္းေလးကေနပဲ ဆက္သြားမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ခုေတာ့ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ရင္း ေရွ႕လမ္းဆုံလမ္းခြဲေတြက်မွ ထပ္အေတြးေတြမ်ားေနဦးမလား....။ သူမ ဘယ္လမ္းကေန သြားျဖစ္မည္ဆုိတာ တျခားသူအသာထားလုိ႕ သူမကုိယ္တုိင္ပင္ မသိပါ။ အဲဒီေနရာကုိ မေရာက္မခ်င္း ေတာ့ သူမစိတ္ထဲကေန ခရီးလမ္း သာယာေျဖာင့္ျဖဴးပါေစလုိ႕ အထပ္ထပ္ ေရရြတ္ေနမိမွာ ေသခ်ာပါသည္။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-2554204283271677764?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-81571904104679882232009-12-31T23:59:00.000-08:002010-01-01T00:01:13.025-08:00<span style="font-size:180%;"><span style="color:#ffcc00;"><span style="color:#cc0000;">H</span><span style="color:#ff6600;">a</span><span style="color:#ffcc33;">p</span><span style="color:#ffcc00;">p</span></span><span style="color:#33cc00;">y</span> <span style="color:#00cccc;">N</span><span style="color:#3366ff;">e</span><span style="color:#6633ff;">w</span> <span style="color:#cc33cc;">Y</span><span style="color:#ff99ff;">e</span><span style="color:#ffcc99;">a</span><span style="color:#ffff33;">r</span><span style="color:#ff9900;">!</span><span style="color:#ff0000;">!</span><span style="color:#ff6666;">!</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-8157190410467988223?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-40479500211967351782009-12-24T19:06:00.000-08:002009-12-24T20:03:57.614-08:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SzQ44jewcRI/AAAAAAAAAZ4/Rnx1HKN01Ow/s1600-h/card.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419018795881623826" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SzQ44jewcRI/AAAAAAAAAZ4/Rnx1HKN01Ow/s200/card.jpg" border="0" /></a>ကၽြန္မတုိ႕ဆီမွာ ခရစ္စမတ္ေရာက္ဖုိ႕ နာရီပုိင္းပဲလုိပါေတာ့တယ္။ ဒီက လူအမ်ားစုကေတာ့ ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ ေအာက္မွာ မိသားစုနဲ႕ တေပ်ာ္တပါး လက္ေဆာင္ေတြ ဖြင့္ၾကမွာေပါ့ေလ။ ကုိယ့္လုိပဲ မိသားစုနဲ႕ ေ၀းျပီး ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္ကုိ မသိမသာ ေက်ာ္ျဖတ္ၾကရတဲ့ လူေတြလည္း ရွိမွာပါ။ ခရစ္ယာန္မဟုတ္ေပမယ့္ ပြဲေတာ္ရက္ အေနနဲ႕ သူသူငါငါ လက္ေဆာင္ေတြ အျပန္အလွန္ေပးၾကတဲ့ ဒီက ဓေလ့ေတြထဲမွာ ကၽြန္မလည္း သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြကုိ လက္ေဆာင္ေတြ ေပးျဖစ္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ ခင္မင္ေၾကာင္း အမွတ္တရေပါ့ေလ။ လက္ေဆာင္ ေတြမွာ တန္ဖုိးနည္းတာ မ်ားတာထက္ ပြဲေတာ္အေနနဲ႕ စားၾကေသာက္ၾက ေပ်ာ္ၾကတာမုိ႕ အရက္ပုလင္း၊ ၀ုိင္ပုလင္းေတြ လက္ေဆာင္ ေပးၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ၀ုိင္မ ေသာက္တတ္တဲ့သူ ေတြအတြက္ကေတာ့ ေခ်ာကလက္တုိ႕ တျခား စားစရာတုိ႕ ပါပါတယ္။ ရုံးမွာလည္း လက္ေဆာင္ဖလွယ္ၾကတာ ေပ်ာ္စရာ အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီေန႕က Absolut Vodka တစ္ပုလင္း လက္ေဆာင္ ရခဲ့တယ္။ အဲဒီလုိနဲ႕ လက္ေဆာင္ရတဲ့ ပုလင္းေတြကုိ ေရခဲေသတၱာေပၚ တင္တင္ထားတာ မနည္းေတာ့ဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလလည္း လက္ေဆာင္ ျပန္ေပးတဲ့အခါေပး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေသာက္မယ္လုိ႕ ခ်န္ထားလုိထားေပါ့ေလ။ တျခား လက္ေဆာင္ေလးေတြကေတာ့ ရင္ထိုးေလးေတြ၊ ေခ်ာကလက္၊ Lotion ေတြ မ်ားပါတယ္။ ဒီႏွစ္ ကၽြန္မကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးေတြကုိ Anti-bacterial Hand Lotion ပုလင္းေလးနဲ႕ သုိးေမႊးေျခအိတ္ ထူထူေလးေတြ ေပးလုိက္ပါတယ္။ အထက္လူၾကီးေတြကုိ သူမ်ားေတြကေတာ့ ၀ုိင္ပုလင္းေတြ ဘာေတြ ေပးၾကတယ္။ ကၽြန္မက အဲဒီလုိေပးရင္ ဖားတယ္လုိ႕ ျမင္လုိ႕ ကုိယ့္လည္း အထင္မခံခ်င္တာေၾကာင့္ ျမန္မာလက္မႈပစည္းေလးေတြပဲ ေပးျဖစ္ပါတယ္။ မိတ္ေဆြတစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ လုိခ်င္တာေလးေတြကုိ wish list စာရင္းလုပ္ထားျပီး ေၾကညာထားၾကတယ္။ လုိခ်င္တာကုိသိေတာ့ ေပးခြင့္ရသူေရာ လက္ခံရသူပါ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ စိတ္ခ်မ္းသာၾကတာေပါ့ေနာ္။<br /></div><div align="justify">ဒီႏွစ္ ဘာလုိခ်င္ပါသလဲလုိ႕ <a href="http://thinkinghoney.blogspot.com/">ဟန္နီ</a>က တက္ဂ္ထားပါတယ္။ သူကုိယ္တုိင္ကေတာ့ သတၱိေတြ လုိခ်င္ပါသတဲ့။ ကၽြန္မကေတာ့ ဒီႏွစ္ထဲမွာ ကုိယ္ပုိင္အခ်ိန္နည္းျပီး အလုပ္ေတြ မတရားမ်ားလြန္းလုိ႕ ေနာက္ႏွစ္မွာ ကုိယ္ပုိင္အခ်ိန္ေလးေတြ ပုိမ်ားမ်ားလုိခ်င္ပါတယ္။ ဒါမွ စိတ္ခ်မ္းသာမယ့္ အလုပ္ေလးေတြ ပုိလုပ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္လား။ ဟန္နီ႕လုိပဲ သတၱိေတြလည္း လုိခ်င္ပါတယ္။ ကုိယ္က်န္းမာ စိတ္ခ်မ္းသာရတဲ့ ၂၀၁၀ကုိ ကုိယ္တုိင္တင္မက မိသားစုမိတ္ေဆြ ခ်စ္ခင္သူေတြ အားလုံးပုိင္ဆုိင္ရေစခ်င္ပါတယ္။</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">ခရစ္စမတ္မွာ အားလုံး အႏၱရာယ္ကင္းစြာ ေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ၾကပါေစ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-4047950021196735178?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-7037030043629104512009-12-14T01:22:00.000-08:002009-12-14T02:09:22.035-08:00<div align="justify"><span style="color:#ff0000;"><span style="color:#cc0000;">အႏုိင္မခံ</span> </span></div><div align="justify"><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">“ငါ့အား ဖံုးလႊမ္းထားေသာ လကြယ္သန္းေခါင္ ဤေမွာင္မိုက္တြင္းမွေန၍ အႏိုင္မခံ အရႈံးမေပးတတ္ေသာ ငါ၏စိတ္ကို ဖန္ဆင္းေပးသည့္ နတ္သိၾကားတို႔အား ငါေက်းဇူးဆိုပါ၏။ </span></div><div align="justify"><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">ေလာကဓံတရားတုိ႔၏ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ လက္ဆုတ္တြင္းသို႔ က်ေရာက္ေနရေသာ္လည္း ငါကား မတုန္လႈပ္၊ မငိုေၾကြး၊ ကံတရား၏ ရိုက္ပုတ္ျခင္းဒဏ္ခ်က္တုိ႔ေၾကာင့္ ငါ့ဦးေခါင္းသည္ ေသြးသံတုိ႔ျဖင့္ ရဲရဲနီ၏။ ညႊတ္ကား မညႊတ္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">ဤေဒါသ ေလာဘတုိ႔ ႀကီးစိုးရာဌာန၏ အျခားမဲ့၌ကား ေသျခင္းတရားသည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ငန္႔လင့္လ်က္ရွိ၏။ သုိ႔ေသာ္ ငါကား မတုန္လႈပ္သည္ကိုသာ ေတြ႔ရအံ့။ ေနာင္ကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မေၾကာက္သည္ကိုသာ ေတြ႔ရအံ့။ </span></div><div align="justify"><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">သုဂတိသို႔ သြားရာ တံခါး၀သည္ မည္မွ် က်ဥ္းေျမာင္းသည့္ျဖစ္ေစ၊ ယမမင္း၏ ေခြးေရပုရပုိက္၌ ငါ့အျပစ္တုိ႔ကို မည္မွ်ပင္ မ်ားစြာ မွတ္သားထားသည္ျဖစ္ေစ ငါကား ဂရုမျပဳ၊ ငါသာလွ်င္ ငါ့ကံ၏ အရွင္သခင္ျဖစ္၍ ငါသာလွ်င္ ငါ့စိတ္၏ အႀကီးအကဲ ျဖစ္ေလသည္။”</span> </div><span id="fullpost"><br /><div align="justify">ျမန္မာ့သမုိင္းနဲ႕တကြ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအေရးနဲ႕ ရင္းႏွီးတဲ့သူေတြအားလုံးနီးပါး ဒီကဗ်ာေလးကုိ ရင္းႏွီးျပီးသားျဖစ္ၾကမွာပါ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း (အဲဒီအခ်ိန္က အုိးေ၀မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ ကုိေအာင္ဆန္း) အုိးေ၀မဂၢဇင္း အတြဲ (၆) အမွတ္(၁)ရဲ႕ အယ္ဒီတာ့ ေခါင္းၾကီးမွာ ေရးသားခဲ့တဲ့ စာေလးျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစာ ေၾကာင္းေလးေတြဟာ တုိသေလာက္ လူေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ စြဲေနခဲ့ေစေလာက္ေအာင္ အင္အား ျပင္းထန္တဲ့ စကားလုံးေတြပါ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေရးခဲ့စဥ္က အဂၤလိပ္ေတြရဲ႕ မတရားမႈေတြကို အႏုိင္မခံဖုိ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ ေရးခဲ့တာ ျဖစ္ေေကာင္းျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္မတုိ႕ ျမန္မာ့သမုိင္းေၾကာင္းအစဥ္အဆက္ မွာေတာ့ အဖိႏွိပ္ခံေနရသ၍ ဒီစကားလုံးေတြက တရားမွ်တမႈရရွိေရးမွာ ၾကံ့ၾကံ့ခံႏုိင္ဖုိ႕အတြက္ အင္အားျဖစ္ေစေနခဲ့ပါတယ္။ (ကၽြန္မငယ္ငယ္က အဲဒီကဗ်ာေလး ကုိ မွတ္စု စာအုပ္ေလးထဲမွာ ကူးေရးထားျပီး “ကံတရား၏ ရိုက္ပုတ္ျခင္းဒဏ္ခ်က္တုိ႔ေၾကာင့္ ငါ့ဦးေခါင္းသည္ ေသြးသံတုိ႔ျဖင့္ ရဲရဲနီ၏။ ညႊတ္ကား မညႊတ္” ဆုိတဲ့ စာေၾကာင္းကုိ ျမင္တုိင္း ဦးေခါင္းကုိ ေမာ့ထား တဲ့ ခြပ္ေဒါင္း ကုိပဲ ေျပးျမင္မိေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ေခတ္ မ်ဳိးဆက္ေတြရဲ႕ မတရားမႈေတြကို အႏုိင္မခံဘူးဆုိတဲ့ သေကၤတက ခြပ္ေဒါင္းပဲ မဟုတ္လား။) ဒီကဗ်ာေလးကုိ စၾကားဖူးကာစက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ေရးခဲ့တာလုိ႕ပဲ ထင္ခဲ့မိ တယ္။ ေနာက္မွ ဒီကဗ်ာေလးဟာ အဂၤလိပ္ ကဗ်ာဆရာၾကီး William Ernest Henly ေရးခဲ့တဲ့ Invictus ဆုိတဲ့ ကဗ်ာဆုိတာ သိခဲ့ရျပီး အဂၤလိပ္ေရာ ျမန္မာလုိပါ ႏွစ္မ်ဳိးလုံးကုိ စြဲစြဲလမ္းလမ္း မၾကာခဏ ျပန္ဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ အဂၤလိပ္လုိ မူရင္း ကဗ်ာကုိလည္း ျပန္လည္ ေဖာ္ျပလုိက္ပါတယ္။ လက္တင္ဘာသာေခါင္းစဥ္ရွိတဲ့ "Invictus"ဆုိတာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဘာသာျပန္ ဆုိခဲ့သလုိ အႏုိင္မခံလုိ႕ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ ေရးသူ ကဗ်ာဆရာၾကီးဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ေ၀ဒနာမ်ဳိးစုံ ခံစားခဲ့ရသူမုိ႕ ဘ၀ကေပးတဲ့ အခက္အခဲေတြကုိ ရင္ဆုိင္ရင္း ဒီကဗ်ာကုိ ေဆးရုံကုတင္ေပၚက ေရးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာကုိ အသံေန အသံထားနဲ႕ ဖတ္ျပထားတဲ့ Youtube က videoေလးကုိ စိတ္၀င္စားရင္ <a href="http://www.youtube.com/watch?v=3ez-jLGQ6DQ">ဒီမွာ</a> ၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။</div><br /><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">"Invictus" by William Ernest Henley; 1849-1903</span><br /><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">Out of the night that covers me,</span><br /><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">Black as the Pit from pole to pole,</span><br /><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">I thank whatever gods may be</span><br /><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">For my unconquerable soul.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">In the fell clutch of circumstance</span><br /><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">I have not winced nor cried aloud.</span><br /><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">Under the bludgeonings of chance</span><br /><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">My head is bloody, but unbowed.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">Beyond this place of wrath and tears</span><br /><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">Looms but the Horror of the shade,</span><br /><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">And yet the menace of the years</span><br /><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">Finds and shall find me unafraid.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">It matters not how strait the gate,</span><br /><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">How charged with punishments the scroll</span><br /><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">I am the master of my fate:</span><br /><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">I am the captain of my soul.</span><br /><br /><div align="justify">မိမိကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္ခ်က္အျပည့္အ၀ရွိဖုိ႕ အခက္အခဲေတြကုိ ေက်ာ္လႊားႏုိင္ဖုိ႕ စိတ္အင္အားေပးတဲ့ အေကာင္းဆုံး ကဗ်ာေတြကုိ ညႊန္းပါဆုိရင္ ဒီကဗ်ာနဲ႕ Rudyard Kipling ရဲ႕ "If" ကဗ်ာတုိ႕ဟာ ထိပ္ဆုံးက ကဗ်ာေတြပါ။ ဒီေန႕ "Invictus" ဆုိတဲ့ ရုပ္ရွင္ကုိ သြားၾကည့္ျဖစ္ရင္း ဒီကဗ်ာေလးအေၾကာင္းကုိ သတိတရ ေရးခ်င္စိတ္ျဖစ္လာလုိ႕ ဒီပုိ႕စ္ကုိေရးျဖစ္တာပါ။ ရုပ္ရွင္ကေတာ့ Clint Eastwood ဒါရုိက္တာလုပ္ျပီး Morgan Freeman, Matt Damon တုိ႕ ပါ၀င္ သရုပ္ေဆာင္ ထားၾကပါတယ္။ သတင္းစာေရးဆရာ John Carlin ေရးခဲ့တဲ့ "Playing the enemy: Nelson Mandela and the Game that Made a Nation" ဆုိတဲ့ စာအုပ္ကုိ အေျခခံထားတဲ့ ရုပ္ရွင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္း ေက်ာရုိးကေတာ့ ၁၉၉၅ခုႏွစ္ ၀န္းက်င္က ေတာင္အာဖရိကႏုိင္ငံမွာ Nelson Mandela သမၼတ အျဖစ္ ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ခံရျပီးကာစ အခ်ိန္မွာ ႏွစ္ေပါင္းေျမာက္ျမားစြာ လူျဖဴလူမည္း အသားအေရာင္ ခြဲျခားျခင္းခံလာရတဲ့ လူထုကုိ အားကစားနဲ႕ ျပန္လည္ညီညြတ္မႈေပးခဲ့ႏုိင္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ ပါ။ ေတာင္အာဖရိကႏုိင္ငံဟာ အသားအေရာင္ခြဲျခားျခင္းကုိ ႏွစ္ေပါင္း ၾကာရွည္စြာ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ႏုိင္ငံျဖစ္ပါတယ္။ ကုိလုိနီေခတ္က အရင္းခံလာတဲ့ ေတာင္အာဖရိကေန လူျဖဴေတြက နယ္ေျမခံ လူမည္း ေတြကုိ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္လာခဲ့ၾကျပီး လူမည္းေတြက သူတုိ႕ အခြင့္အေရးေတြျပန္ရဖုိ႕အတြက္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ ၾကရတာပါ။ အဲဒီလုိ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြထဲမွာ Nelson Mandela ကေတာ့ လူသိ အမ်ားဆုံးေပါ့။ Mandela ဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀နီးပါး Robben Islandေပၚက အက်ဥ္းေထာင္မွာ အက်ဥ္းက် ခံလာရျပီး ၁၉၉၀မွာမွ ေထာင္က လြတ္လာခဲ့ပါတယ္။ ေထာင္က ထြက္တာနဲ႕ အသားအေရာင္ခြဲျခားမႈေတြ ရပ္စဲဖုိ႕နဲ႕ ေတာင္အာဖရိကႏုိင္ငံမွာ လူမည္းအမ်ားစု ပါ၀င္မဲေပးႏုိင္တဲ့ ဒီမုိကေရစီ ေရြးေကာက္ပြဲေတြ က်င္းပႏုိင္ဖုိ႕ ၾကိဳးပမ္းလုပ္ကုိင္ခဲ့ရာမွာ ၁၉၉၄ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ သမၼတ အျဖစ္ ေရြးေကာက္ တင္ေျမွာက္ျခင္းခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဟာ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ တုိင္းျပည္ အတြက္ အေရးၾကီးတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္သလုိ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လာတဲ့ Mandela နဲ႕တကြ အာဖရိကန္ အမ်ဳိးသား ကြန္ဂရက္ ပါတီအတြက္ အင္မတန္ အေရးၾကီးတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ အဖိႏွိပ္ခံခဲ့ရတဲ့ လူမည္းေတြရဲ႕ ဆႏၵေတြ နဲ႕ ဖိႏွိပ္ခဲ့ၾကသူ လူျဖဴေတြရဲ႕ တန္ျပန္မႈကုိ စုိးရိမ္ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းေတြ ၾကီးမားေနခ်ိန္မုိ႕ အစုိးရသစ္ရဲ႕ လက္ေအာက္မွာ လူျဖဴလူမည္း အတူ လက္တြဲအလုပ္လုပ္ၾကရာမွာေတာင္ အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီး ရွိခဲ့ၾကပါတယ္။</div><br /><a href="http://www.moviesonline.ca/AdvHTML_Upload/invictus-poster.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 184px; CURSOR: hand; HEIGHT: 272px" alt="" src="http://www.moviesonline.ca/AdvHTML_Upload/invictus-poster.jpg" border="0" /></a> <div align="justify">လူမ်ဳိးေရး တင္းမာမႈေတြၾကားမွာ ျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ေရးအတြက္ နည္းမ်ဳိးစုံနဲ႕ ၾကိဳးစားေနတဲ့ Mandela အတြက္ တစ္ႏုိင္ငံလုံး စိတ္၀င္စားတဲ့ Rugby အားကစားက ျပည္သူလူထု ျပန္လည္ ညီညြတ္လာေစဖုိ႕ မ်ားစြာ အေထာက္အကူျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ခုန္ေနတဲ့ သမင္ပုံ တံဆိပ္နဲ႕ ေတာင္အာဖရိကႏုိင္ငံရဲ႕ Rugby ေဘာလုံး အသင္း Springboks ဟာ ေတာင္အာဖရိကလူျဖဴလူမ်ဳိးအသင္း၀င္ေတြအမ်ားစု ပါ၀င္ျပီး လူျဖဴ ေတြကုိ ကုိယ္စားျပဳခဲ့တာမုိ႕ နယ္ေျမခံ လူမည္းေတြက အားမေပးခဲ့ၾကပါဘူး။ ၁၉၉၅ခု ကမၻာ့ဖလား Rugby ေဘာလုံး ျပိဳင္ပြဲကုိ ေတာင္အာဖရိကႏုိင္ငံမွာ က်င္းပဖုိ႕ ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ Mandela ဟာ Springboks အသင္းရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ Francois Pienaar နဲ႕ေတြ႕ခဲ့ပါတယ္။ ႏုိင္ငံရဲ႕ ကုိယ္စားျပဳအသင္းကုိ လူျဖဴေတြသာမက လူမည္း ေတြပါ အားလုံးက အတူတကြ အားေပးလာၾကရင္၊ ေတာင္အာဖရိကအသင္းသာ ကမၻာ့ဖလားပြဲမွာသာ ႏိုင္ခဲ့ရင္ ျပည္သူလူထုထဲက လူျဖဴလူမည္း ဆက္ဆံေရး တင္းမာမႈေတြ ေလ်ာ့နည္းလာျပီး ျပန္လည္ ညီညြတ္လာေစႏုိင္မယ္လုိ႕ ယုံၾကည္တဲ့ Mandelaဟာ သူ႕ရဲ႕ယုံၾကည္ခ်က္ကုိ ဘယ္လုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့တယ္ဆုိတာကုိ ဒီ Invictus ရုပ္ရွင္မွာ ဆက္လက္ ၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။</div><br /><object height="315" width="500"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/AqKjVo-9qso&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/AqKjVo-9qso&hl=en_US&fs=1&color1=0x3a3a3a&color2=0x999999&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="315"></embed></object><br /><div align="justify">ေတာင္အာဖရိကႏုိင္ငံရဲ႕ အဖိႏွိပ္ခံဘ၀က လြတ္ေျမာက္ေရး ၾကိဳးပမ္းမႈေတြဟာ ကုိယ့္တုိင္းျပည္က ၾကိဳးပမ္းမႈ ေတြနဲ႕ အင္မတန္ နီးစပ္တာမုိ႕ ဒီရုပ္ရွင္ကုိ ၾကည္ရတာ အင္မတန္ စိတ္၀င္စားဖုိ႕ ေကာင္းပါတယ္။ တုိင္းျပည္ျပန္လည္ တည္ေဆာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ရန္သူမိတ္ေဆြခြဲျခားမေနဘဲ ျပည္သူေတြဟာ တေသြးတသားထဲျဖစ္ေနဖုိ႕ လုိေၾကာင္း၊ တုိင္းျပည္ေကာင္းက်ဳိးအတြက္ ျပည္သူလူထုအားလုံးဟာ မိမိတုိ႕အလုပ္ကုိ အေကာင္းဆုံးၾကိဳးစားၾကဖုိ႕လုိေၾကာင္း၊ ျပည္သူအမ်ား စိတ္၀င္စားတဲ့ အားကစားဟာ အသုံးခ်တတ္ရင္ တုိင္းျပည္အက်ဳိးျဖစ္ေစႏုိင္ေၾကာင္းေတြနဲ႕ ရန္သူအေပၚ သေဘာထားၾကီးျခင္းကုိ စံနမူနာျပရင္း ျပည္သူကုိ ေမတၱာနဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ျပတဲ့၊ ေခါင္းေဆာင္အသစ္ေပၚ ယုံၾကည္မႈအျပည့္အ၀မရွိေသးတဲ့ ျပည္သူလူထုကုိ စည္းရုံးေသြးစည္းေပးႏုိင္ခဲ့တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းရဲ႕ စရုိက္ေတြကုိ ဇာတ္လမ္းထဲက ေပးတဲ့အဓိက အေၾကာင္းအရာေတြလုိ႕ ျမင္မိပါတယ္။ စာဖတ္သူတုိ႕ ဒီရုပ္ရွင္သြားၾကည့္ရင္လည္း တစ္ေန႕က် တုိ႕တုိင္းျပည္လည္း အဲဒီလုိ အေျခအေနျဖစ္လာခဲ့ရင္ဆုိတဲ့ အေတြးေတြကုိ မရဘဲမေနေလာက္ပါဘူး။ လြတ္ေျမာက္သြားျပီျဖစ္တဲ့ ေတာင္အာဖရိကႏုိင္ငံနဲ႕ မလြတ္ေျမာက္ေသးတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ မတူညီတဲ့ အခ်က္ေတြထဲက တစ္ခ်က္ကေတာ့ ေတာင္အာဖရိကႏုိင္ငံမွာ လူျဖဴေတြက ဖိႏွိပ္သူေတြျဖစ္ျပီး လူမည္းေတြက အဖိႏွိပ္ခံခဲ့ၾကရသူေတြျဖစ္ၾကပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာကေတာ့ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြကပဲ ကုိယ့္လူမ်ဳိးကုိ ျပန္ဖိႏွိပ္ေနတာမုိ႕ ပုိေတာင္ ရင္နာစရာေကာင္း ပါတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဘာသာျပန္ဆုိေရးခဲ့တဲ့ အႏုိင္မခံ ကဗ်ာဟာ ျမန္မာလူမ်ဳိးအခ်င္းခ်င္း အဖိႏွိပ္ခံရသူေတြအတြက္ အားေဆးတစ္ခြက္ ျဖစ္ေနရတယ္ဆုိတာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မ်ားသိရင္ ၀မ္းနည္းေလမလား မတရားမႈမွန္သမွ် လက္မခံတဲ့ ျမန္မာေတြအတြက္ ဂုဏ္ယူ၀မ္းသာေနမလား စဥ္းစားမိတယ္။ ဒီ Invictus ကဗ်ာေလးကေတာ့ လူသားေတြ ဘ၀ အခက္အခဲေတြ ေက်ာ္လႊားဖုိ႕အတြက္ စိတ္အင္အားေတြ ဆက္လက္ေပးစြမ္းေနမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။</div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-703703004362910451?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-13745768507921158842009-12-01T13:51:00.000-08:002009-12-01T14:54:26.538-08:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SxWUJq74nmI/AAAAAAAAAZY/O7AAGgfyG3M/s1600/IMG_6448.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5410393421220716130" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SxWUJq74nmI/AAAAAAAAAZY/O7AAGgfyG3M/s200/IMG_6448.JPG" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">တေန႕က တင္တဲ့ ကဗ်ာကလြဲရင္ စာေတြလည္း မေရးျဖစ္တာ ၾကာေပါ့။ အလုပ္ေတြကလည္း မ်ားတုန္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျပီးခဲ့တဲ့ အပါတ္က Thanksgiving Week မုိ႕ ရုံးေလးရက္ ပိတ္တာရယ္၊ ဒီႏွစ္ရက္ ေနမေကာင္းတေကာင္းမုိ႕ ခြင့္ဆက္ယူတာထားတာရယ္ ေၾကာင့္ တပ္စာေလး လုပ္စားျဖစ္တယ္။ ေဆာင္းအ၀င္မွာ ရာသီဥတုေလးက လည္း ေအးလာေလေတာ့ ရန္ကုန္က မနက္ေတြဆုိ ေကာက္ညွင္းေပါင္း ၀ယ္ စားေလ့ရွိတာကုိ သတိရရေနမိပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ၀ယ္ထားတဲ့ ေကာက္ညွင္းဆန္ေလးေရာ ပဲေလးလည္း ရွိတုန္း ငခ်ိတ္ေပါင္းကို ပဲျပဳတ္နဲ႕ ငါးႏွပ္ေျခာက္ မီးကင္ဆီဆမ္းထားတာေလးနဲ႕ လုပ္စားျဖစ္ပါတယ္။ ေကာက္ညွင္းဆန္ကေတာ့ အာရွစားေသာက္စရာဆုိင္ေတြမွာ Black Sweet Rice ဆုိျပီးေရာင္းတဲ့ Kotashima Brand ဆန္ကုိ ၀ယ္ထားတာပါ။ တစ္ထုပ္ကုိ ၇ေဒၚလာ နီးပါးေပးရပါတယ္။ ထမင္းအျဖဴခ်က္သလုိပဲ ဒီေကာက္ညွင္းဆန္ကုိ ထမင္းေပါင္းအုိးထဲထည့္ျပီး ခ်က္လုိက္တာပဲ။ အရင္က အေဖ့အိမ္မွာ အဲဒီတံဆိပ္ ေကာက္ညွင္းဆန္အထုပ္၀ယ္ထားျပီးသား ရွိသားနဲ႕ ေကာက္ညွင္းမွန္းမသိတာရယ္ အဲဒီေလာက္ ခ်က္ရလြယ္မွန္း မသိတာရယ္ေၾကာင့္ လုပ္မစားမိခဲ့ဘူး။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပဲက Yellow Peas - Whole ဆုိတဲ့ အထုပ္ကေလး ေတြကုိ ကုလားဆုိင္ေတြမွာ ရတတ္ပါတယ္။ ပဲကုိ တစ္ည ႏွစ္ညေလာက္ ေရစိမ္၊ ျပီးေတာ့ ေရစစ္ထားတဲ့ ဇကာထဲမွာ paper towel ေလးကုိ ေရဆြတ္ျပီး အုပ္ထားရင္း အေညွာင့္ေလးေတြ ထြက္လာေအာင္ လုပ္ပါတယ္။ ညီမ၀မ္းကြဲ တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူဆုိ ပဲကုိ ပုိႏူးေအာင္ ဆုိဒါနဲ႕ အရင္ စိမ္၊ ျပီးေတာ့ ေရေဆးျပီးမွ ဇကာနဲ႕ စစ္တယ္လုိ႕ ေျပာပါတယ္။ တကယ္ပဲ ႏူးတာကြာတယ္လုိ႕ေတာ့ ထင္တယ္။ ရန္ကုန္ကပဲလုိ ႏူးအိမေနတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ အရင္တစ္ေခါက္ တုန္းကေတာ့ ၀ါးေပါင္းအုိးမွာ ပိတ္စအျဖဴေတြဘာေတြနဲ႕ ပဲျပဳတ္သည္အလား ေပါင္းစားဖူးပါေသးတယ္။ ခုေတာ့ စတီးေပါင္းအုိး ၀ယ္ထားေတာ့ အရင္ေလာက္ အလုပ္ရႈပ္လည္း မခံေတာ့ဘဲ အုိးထဲမွာ ဒီအတုိင္းပဲ ထည့္ေပါင္းလုိက္တာပါ။ ငါးႏွပ္ေျခာက္မီးကင္ ဆီဆမ္းထားတာေလးေတြကေတာ့ အိမ္က ၀ယ္ပုိ႕ေပးထားတဲ့ Nice တံဆိပ္ အထုပ္ကေလးေတြပါ။ ရန္ကုန္မွာ ရန္ကင္းက 126ဆုိင္မွာမွ ၀ယ္လုိ႕ ရတယ္ ေျပာပါတယ္။ စားဖူးတဲ့အထဲမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ တံဆိပ္ပါ။ ကုိယ္တုိင္ စားအေသာက္ေကာင္းေတြ စားရရင္ ခ်စ္သူခင္သူေတြကုိ သတိရသင့္တယ္မဟုတ္လား။ မႏႈတ္ဆက္ရတာ ၾကာျပီျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့ေပၚက ခ်စ္မိတ္ေဆြေတြကုိ ငခ်ိတ္ေပါင္းေလးနဲ႕ ငါးႏွပ္ေျခာက္မီးကင္ ၾကြပ္ၾကြပ္ရြရြေလး အ၀ေကၽြးတယ္ပဲ သေဘာထားၾကေပါ့ေနာ္။ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-1374576850792115884?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-89383411431478984732009-11-29T22:55:00.000-08:002009-11-29T23:35:17.815-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">ကင္းဗတ္စ္တစ္ခ်ပ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ခံအေရာင္ေတြ ႏုလွေပမယ့္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စုတ္ခ်က္ေတြက ၾကမ္းတလွည့္ ႏုတလွည့္</span><br />ေဆးေရာင္ေတြက ေတာက္တလွည့္ ေဖ်ာ့တလွည့္<br />အလင္းေတြက ေမွာင္တလွည့္ လင္းတလွည့္<br />ပန္းခ်ီဆရာ့လက္ သြက္တလွည့္ ေႏွးတလွည့္<br />ဆန္းၾကယ္တဲ့ ပန္းခ်ီကား<br />ဘာေဆးနဲ႕မ်ား ဆြဲပါသလဲတဲ့<br />စိတ္ေရာင္စုံကုိ မ်က္ရည္နဲ႕ေဖ်ာ္<br />ကံစုတ္တံေစရာေရးလုိ႕<br />ဆြဲသူကုိယ္တုိင္ ဘယ္ေတာ့ ျပီးမယ္ မသိတယ္<br />လြမ္းသူ႕ ပန္းခ်ီပဲ။<br /><br /><span style="font-size:85%;">ေရႊဂ်မ္း</span><br /><span style="font-size:85%;">၁၁.၂၉.၂၀၀၉</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-8938341143147898473?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-21257222956651920662009-08-30T21:07:00.000-07:002009-08-30T21:07:49.567-07:00စားဖုိ႕အတြက္ အလုပ္လုပ္ၾကရသတဲ့<br />အစားတစ္လုပ္အတြက္<br />ေန႕ေန႕ညည<br />အလုပ္ေတြလုပ္ၾက<br />စားလုိက္ၾက<br />ေသာက္လုိက္ၾက<br />ေအာင္ပြဲေတြ ခံလုိက္ၾက<br />တေရးႏုိးထေတာ့<br />အလုပ္ေတြ ပုိလုပ္လုိက္ၾက<br />စားၾကေသာက္ၾက<br />....................<br />ဒီလုိနဲ႕<br />ကုန္လာတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ျပန္ၾကည့္လုိက္ေတာ့<br />..အလုိ..<br />အလုပ္က ငါ့ကုိ ျပန္စားေနျပီ။<br /><br /><br /><div align="justify"><span id="fullpost">ကၽြန္မ အလုပ္မ်ားေနတယ္လုိ႕ ေျပာေျပာေနတာ ၾကာေတာင္ေနပါျပီ။ အလုပ္က နားရက္ေလး ရႏုိးရႏုိးနဲ႕ ေနလာလုိက္တာ လနဲ႕သာ ခ်ီလာတယ္ ခုထိ ေသေသခ်ာခ်ာ ခြင့္မယူႏုိင္ေသးဘူး။ မုိးလင္းကေန မုိးခ်ဳပ္ အလုပ္နဲ႕အိမ္ကလြဲလုိ႕ ဘာမွမလုပ္ႏုိင္ ဘယ္မွ မသြားႏုိင္တာ ေတာ္ေတာ္ ၾကာခဲ့ပါျပီ။ တခါတေလ စေနေန႕ ေတာင္ အလုပ္သြားလုပ္ရတတ္ေသးတယ္။ နားဦးေလ တုိ႕ ေဟာလီေဒးမသြားဘူးလားတုိ႕ ဗေကးရွင္း ယူဦးေလ တုိ႕ ေျပာရင္ မခ်ိျပံဳးျပံဳးရုံကလြဲလုိ႕ ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ရုံးမွာ system conversion တစ္ခု လုပ္ထားခါစမုိ႕ ဘယ္သူမွ ဗေကးရွင္းလည္း မသြားႏုိင္ ခြင့္ယူဖုိ႕ေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ အေရးထဲ စီးပြားေရးက်ပ္တည္းတဲ့ ကာလ မုိ႕ အကူထပ္ေခၚခန္႕ဖုိ႕ကလည္း ဘတ္ဂ်က္မရွိၾကျပန္ပါဘူး။ အဲဒီအေျခအေနထဲမွာ တာ၀န္ယူတတ္တဲ့လူေတြက ပုိပင္ပန္းေနၾကျပီး အခ်ိန္တန္ ၅နာရီေဒါင္ဆုိ အိမ္ျပန္ရမွဆုိတဲ့ လူေတြကလည္း ျပန္ဆဲပါပဲ။ အလုပ္ကုိ စိတ္အားလူအားထည့္ျပီး လုပ္တတ္တဲ့ ကၽြန္မလည္း လူေရာ စိတ္ပါ ေတာ္ေတာ္ကုိ ပင္ပန္းေနပါျပီ။ အလုပ္ေလာဘၾကီးတာကုိးလုိ႕ ေျပာရင္ ၾကီးခ်င္လုိ႕ ၾကီးတာမဟုတ္ဘူးေဟ့ လုိ႕ ျပန္ေျပာလုိက္ခ်င္ပါတယ္။ တစ္ရက္ခြင့္ယူလုိက္ရင္ ပုံေနတဲ့ အလုပ္ေတြက မနည္းဘူးမုိ႕ ခြင့္ယူဖုိ႕ေတာင္ ခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကုိယ့္အတြက္လည္း သူမ်ားက ၀င္ကူ လုပ္ေပးရေအာင္လည္း သူတုိ႕ ဘာသာ သူတုိ႕ေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္ျဖစ္ေနၾကတာမုိ႕ ဘယ္သူ႕ကုိမွ တာ၀န္ပုိ မေပးခ်င္တာလည္း ပါပါတယ္။ ရုံးနဲ႕ အိမ္ အိမ္နဲ႕ရုံးၾကားမွာ ပတ္၀န္းက်င္က သဘာ၀အလွေတြလည္း မခံစားႏုိင္၊ စာလည္း မေရးႏုိင္မဖတ္ႏုိင္၊ ပန္းခ်ီလည္း မဆြဲႏုိင္၊ လုပ္ခ်င္တာေတြ မလုပ္ႏုိင္ ျဖစ္ေနတာ ၾကာလာေတာ့ မြန္းက်ပ္လာ ပါတယ္။ တစ္ခါတေလ ရုံးကျပန္လာရင္ ေမာလြန္းလုိ႕ အီးေမးလ္မစစ္၊ ဖုန္းမကုိင္နဲ႕ ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယာ ျပင္ပကုိ တမင္ကုိ ထြက္ထြက္ေနမိတတ္လာတယ္။ ထီေပါက္ရင္ အလုပ္ထြက္မယ္ဆုိျပီး mega millions jackpotမ်ား ေပါက္ေလမလားလုိ႕ ထီလည္း အပါတ္စဥ္ ထုိးေန ပါတယ္။ (ထီေပါက္မွ အလုပ္ထြက္ျပီး ကမၻာတစ္ပတ္ ခရီးထြက္ ေလွ်ာက္လည္ပစ္လုိက္မယ္။ :P ) အလုပ္ရဲ႕ ကၽြန္ျဖစ္လာေနတဲ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိေပးရင္း ဒီကဗ်ာေလးကုိ ေရးမိလုိ႕ ဒီပုိ႕စ္ကုိ တင္ျဖစ္တာပါ။ ခင္မင္ရတဲ့သူမ်ားကုိ မႏႈတ္ဆက္မိ မႏႈတ္ဆက္ႏုိင္ေသးရင္ ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ </span></div>ဘေလာ့မိတ္ေဆြမ်ားကုိ သတိရလွ်က္ -<br /><div align="justify"><span style="font-size:85%;">အလုပ္ကၽြန္ဘ၀က ရုန္းထြက္ရန္ ၾကိဳးစားေနေသာ ေရႊဂ်မ္း</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-2125722295665192066?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-86449603428886584202009-08-25T21:27:00.000-07:002009-08-25T21:27:30.197-07:00ဘာဂါေတြ ပီဇာေတြ ဘယ္လုိစားစား အခ်ိန္တန္ေတာ့ အိမ္ထမင္းဟင္းနဲ႕ မုန္႕ဟင္းခါးကုိ ေတာင့္တမိတာ အျမဲပဲ။<br /><br />ေဘာင္းဘီ စကတ္ေတြ ဘယ္လုိ၀တ္၀တ္ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ကခ်င္လုံခ်ည္တစ္ထည္ ၀တ္ရတာေလာက္ ဂုဏ္မယူမိတာ အမွန္ပါ။<br /><br />လွပတဲ့ ကမ္းရုိးတန္းနဲ႕ ၀မ္းအုိ၀မ္းလမ္းကုိ ဘယ္ေလာက္သြားသြား အခ်ိန္တန္ေတာ့ အညာလမ္းေဘးက ေတာင္တန္းေတြကုိ လြမ္းမိျပန္တယ္။<br /><br />ေရဒီယုိ စီဒီ သီခ်င္းေတြ ဘယ္လုိမ်ားမ်ား အခ်ိန္တန္ေတာ့ တမ္းတမိတာ ဆည္းလည္းသံ ျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္။<br /><br />မေရာက္ဖူးတဲ့ေနရာေတြ ဘယ္လုိ သြားသြား ေအးခ်မ္းတဲ့ ေရႊတိဂုံဘုရားရိပ္ဆီကုိ ေျပးသြားလုိက္ခ်င္တယ္။<br /><br />လုံျခံဳ တဲ့ အိမ္ထဲမွာ ျပည့္စုံစြာ ေနႏုိင္ေပမယ့္ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ဖေယာင္းတုိင္မီးေရာင္ေအာက္က မိသားစုစကား၀ုိင္းေတြကုိ သတိရေနမိတယ္။<br /><br />ကုိယ့္ေျခေထာက္ေပၚကုိယ္ ရပ္တည္ႏုိင္တာကုိ အင္မတန္ဂုဏ္ယူတဲ့ အေမ့သမီးေလ ....<br />ကမၻာအႏွံ႕ ခရီးဆန္႕ေနႏုိင္လည္း အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ့ အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္ အေမ။<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">မွတ္ခ်က္ - ၀မ္းအုိ၀မ္း = 101</span><br /><span style="font-size:85%;">အိမ္ကုိ လြမ္းလုိ႕ ေရးမိတာေလးပါ။ မအားလုိ႕ ဘာမွ အသစ္လည္း မေရးႏုိင္၊ မိတ္ေဆြမ်ားနဲ႕လည္း စကားမေျပာႏုိင္တာ ခြင့္လႊတ္ပါ။ တက္ဂ္ ထားတာကုိ ခုထိ မေရးေပးရေသးလုိ႕ အမ မခင္မင္းေဇာ္ကုိလည္း ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-8644960342888658420?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-22694678363432040732009-07-31T23:47:00.000-07:002009-08-01T00:15:30.630-07:00<p align="left"><a href="http://www.coconutstudio.com/coconut%20bank%20scam_files/aquino_cory.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 112px; CURSOR: hand; HEIGHT: 108px" alt="" src="http://www.coconutstudio.com/coconut%20bank%20scam_files/aquino_cory.jpg" border="0" /></a><br />She was a rose.<br />A rose with the color that brought the nation into one.<br />A rose with the thorns that removed the iron-fist rule.<br />A rose with the petals that paved the way to democracy.<br />A rose with the light that gave hope to her people.<br />A rose that inspired and empowered women across the globe.<br />A rose with the strength that proved her enemy "just a woman" can lead a nation better.<br />She was just a rose - but a strong, respected, beloved, yellow rose named "Cory".<br />She will be remembered as an unforgettable hero to us all.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-2269467836343204073?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-54171204705429728052009-04-11T20:51:00.000-07:002009-04-11T21:00:06.085-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SeFfdErkKCI/AAAAAAAAAZA/F95_m5DYScY/s1600-h/sogood.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323641187605948450" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 188px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SeFfdErkKCI/AAAAAAAAAZA/F95_m5DYScY/s200/sogood.jpg" border="0" /></a> <div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါးပိရည္နဲ႕ တုိ႕စရာပါ။ ခုတေလာ ျမန္မာ ထမင္းဟင္းကုိ အရမ္းလြမ္းေနပါတယ္။ ခ်က္လည္း မခ်က္ျဖစ္။ ၀ယ္ စားဖုိ႕ရာကလည္း ဆုိင္မရွိ။ အသိမိတ္ေဆြ ျမန္မာမိသားစုေတြက ျမန္မာထမင္းဟင္းေတြ ခ်က္စားတတ္ၾကတာမုိ႕ ကုန္ၾကမ္းေပး ကုန္ေခ်ာယူစနစ္နဲ႕ ခ်က္ေပးခုိင္းရရင္ ေကာင္းမလားေတာင္ စဥ္းစားမိေသးတယ္။ ခု သၾကၤန္နားနီးလာေတာ့ ပုိေတာင္ ဆုိးေသး။ သူမ်ားေတြလုိ ရန္ကုန္ျပန္ျပီးလည္း (အစားအေသာက္ စာရင္း အရွည္ၾကီးနဲ႕ ျပန္သြားတဲ့ မလင္းလုိ) မစားေသာက္ မေပ်ာ္ပါးႏုိင္ ေလေတာ့ ခ်က္ျဖစ္ခဲ့တာေလးေတြကုိ မွတ္တမ္းတင္ထားတာေလးေတြပဲ ထုတ္ၾကည့္ရင္း ျပန္သြားရည္က်ေနမိတယ္။ ခု တင္ထားတဲ့ပုံေလးက ဟုိတေလာက ငါးပိရည္ အသင့္ေဖ်ာ္ အထုပ္ကေလး လက္ေဆာင္ရတုန္းက လုပ္စားျဖစ္တဲ့ ငါးပိရည္နဲ႕ တုိ႕စရာေတြပါ။ ငါးပိရည္က်ဳိတုန္းက ေမႊးလြန္းလွတာမုိ႕ ဘယ္အခ်ိန္ အိမ္ေပၚက ႏွင္ခ်ခံရမလဲေတာင္ ေအာက္ေမ့မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ စားလုိ႕ကေတာ့ ေကာင္းသေလ။ အ၀ၾကည့္ျပီး သြားရည္က်သြားႏုိင္ၾကပါတယ္။ သၾကၤန္အလွဴေပါ့ေနာ္ :P ...</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-5417120470542972805?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-50174965719639124542009-03-09T22:20:00.000-07:002009-03-09T22:21:12.462-07:00<div align="justify">ေဟာလစ္ဆုိရင္ ညအိပ္ခါနီး ေဖ်ာ္ေသာက္ေနက် Horlicks ကုိ ေျပးျမင္ၾကသလား။ အဲဒီ ေဟာလစ္က ဘုိးဘုိး ဘြားဘြားမ်ားကုိ သီတင္းကၽြတ္ဆုိ ကန္ေတာ့ၾကတဲ့၊ လူမမာ သတင္းေမးရင္ မပါမျပီးတဲ့၊ ေသာက္ျပီးရင္လည္း အခန္႕မသင့္ရင္ ခၽြဲထတတ္တဲ့ Malted milk drink ပါ။ ကၽြန္မေျပာမယ့္ ေဟာလစ္က အဂၤလိပ္စကားမွာ -holic နဲ႕ ဆုံးတဲ့ စကားလုံးေတြပါ။ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ (ဘယ္သူလဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သိပါကြယ္)နဲ႕ စကားေျပာရင္း သူက ကၽြန္မကုိ ယူက workaholic ၊ အုိင္က alcoholic ဆုိျပီး ေနာက္လုိက္ေတာ့ ဒီပုိ႕စ္ေလး ေရးဖုိ႕ အၾကံရသြားတာပါ။ အဂၤလိပ္ စကားလုံးေတြမွာ suffix လုိ႕ေခၚတဲ့ ေနာက္ကဆက္တဲ့ စကားေတြ ရွိတဲ့ ထဲက -holic နဲ႕ ဆုံးတဲ့ စကားလုံးေတြဟာ တစ္စုံတစ္ခုကုိ စြဲေနသူလုိ႕ အဓိပၸါယ္ ေပါက္ပါတယ္။ ၀ီကီထဲမွာ ရွာၾကည့္ေတာ့ ေဟာဒီ စကားလုံးေတြ ထြက္လာတယ္။ တခ်ဳိ႕စကားလုံးေတြက လူအမ်ား သိျပီးသားထင္ပါရဲ႕။<span id="fullpost"><br /><br />alcoholic - အရက္ စြဲသူ<br />chocoholic - ေခ်ာကလက္ စြဲသူ<br />cleanaholic - သန္႕ရွင္းတာ ၾကိဳက္သူ<br />shopaholic - ေစ်း၀ယ္စြဲသူ<br />smokeaholic - ေဆးလိပ္စြဲသူ<br />bookaholic - စာအုပ္စြဲသူ<br />blogaholic - ဘေလာ့စြဲသူ<br />x-aholic - ??<br />x-oholic - ??<br />စြဲခ်င္တာစြဲ... စြဲသမွ်ကုိ -holic ေနာက္ကထည့္ျပီး ေခၚလုိ႕ရတဲ့ပုံပါပဲ။<br /><br />သင္ေရာ ဘာေဟာလစ္သမားပါလိမ့္။</div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-5017496571963912454?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-26289832863855053342009-02-26T21:16:00.000-08:002009-02-26T21:16:32.908-08:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/Sad0z3J_3BI/AAAAAAAAAYw/GxLT55oNm0o/s1600-h/gpaepyote.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307339120207453202" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/Sad0z3J_3BI/AAAAAAAAAYw/GxLT55oNm0o/s200/gpaepyote.jpg" border="0" /></a>ပဲျပဳတ္... လုိ႕ ေအာ္ရေအာင္ ပဲျပဳတ္သည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ပဲျပဳတ္စားခ်င္လုိ႕ ပဲကုိ ကုလားဆုိင္ကေန သူမ်ားကုိ၀ယ္လာခုိင္း၊ ပဲကုိ ေရစိမ္၊ အပင္ေဖာက္၊ ခုလုိ အုိးၾကီးနဲ႕ျပဳတ္ (တကယ္ကေတာ့ ေပါင္းတာပါ)၊ ခုလုိ တစ္အုိးၾကီး ရျပီဆုိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိလည္း ေကၽြးလုိ႕ရျပီေပါ့။ ထမင္းျဖဴ ပူပူေႏြးေႏြးနဲ႕စားမလား၊ နံျပားနဲ႕စားမလား၊ ေပါင္မုန္႕နဲ႕ စား မလား၊ ၾကက္သြန္နီေလးနဲ႕ သုပ္ျပီး စားမလား၊ ပဲအီၾကာဆုိတာမ်ဳိး အီၾကာေကြးနဲ႕စားမလား .. ထမင္းကုိ ပဲျပဳတ္ေလးနဲ႕ ေၾကာ္တာဆုိလည္း ေကာင္း.. ဘယ္လုိစားစား စားေကာင္းတဲ့ ပဲျပဳတ္ကုိ လြမ္းေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ပါ။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-2628983286385505334?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-91432111958657789652009-02-23T19:14:00.000-08:002009-02-23T19:15:59.458-08:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SaNkNdxC-2I/AAAAAAAAAYg/wUhV8Ogzje4/s1600-h/IMG_5004.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306194968463997794" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SaNkNdxC-2I/AAAAAAAAAYg/wUhV8Ogzje4/s200/IMG_5004.JPG" border="0" /></a>မေန႕က ရုံးပိတ္ရက္မုိ႕လုိ႕ ၾကိဳးစားပမ္းစား ဟင္းေတြ ခ်က္ျဖစ္တယ္။ ေခတ္အခါကလည္း သိပ္မေကာင္းေလေတာ့ အျပင္မွာ ခဏခဏ ထြက္မစားပဲ ေခၽြတာေရးလည္းျဖစ္ အိမ္ဟင္းလည္း အလြမ္းေျပဆုိျပီး ဟင္းကုိ တစ္ပါတ္စာေလာက္ ၾကိဳခ်က္ထားလုိက္တာပါ။ မေန႕က ပုိ႕စ္ထဲက Jambalaya အျပင္ ျမန္မာဟင္း ၀က္သားနဲ႕ ပုန္းရည္ၾကီးကုိလည္း လြမ္းေနတာေၾကာင့္ ခ်က္လုိက္ပါ တယ္။ ေလာေလာလတ္လတ္ ျမင္းပ်ံတံဆိပ္ ပုန္းရည္ၾကီးထုပ္ေလးေတြလည္း ရထားတာမုိ႕ ပုိစားခ်င္စိတ္ ေပါက္ေနတာလည္းပါပါတယ္။ </div><span id="fullpost"><br /><div align="justify">၀က္သားဟင္းကုိ သိပ္ခဏခဏ မခ်က္ျဖစ္ေပမယ့္ ခ်က္ရင္ ၀က္သား ပုန္းရည္ၾကီးဟင္း က ေခါင္းထဲကုိ ဦးဆုံး ေရာက္ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ ပုန္းရည္ၾကီးဆုိ ရန္ကုန္မွာတုန္းကေတာ့ သုပ္စား၊ ဟင္းခ်က္စားတဲ့ အျပင္ ေက်ာင္းဟင္းလုိ႕ ေခၚတဲ့ အသားဟင္းတစ္မ်ဳိးကုိ ပုန္းရည္ၾကီးနဲ႕ေရာ ကန္စြန္းရြက္ေတြ ဘာေတြ ထည့္ျပီး အရည္ဆမ္းစားလုိ႕ရတဲ့ ဟင္းလည္း စားခဲ့ဖူးတာေတြ သတိရမိတယ္။ ေက်ာင္းဟင္းဆုိတာ တကယ္ေတာ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြမွာ ဆြမ္းဟင္းက်န္တာေတြ မေလလြင့္ရေအာင္ ဖန္တီးထားတဲ့ ဟင္းတစ္ခြက္ထင္ပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာတုန္းက သိပ္မမက္ေမာရင္ ေနေပမယ့္ ခုလုိ အေ၀းေရာက္ေနခ်ိန္က် အဲလုိဟင္းမ်ဳိးေလးေတြကုိ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ေတာင့္တေနမိျပန္တယ္။ ခ်က္ထားတဲ့ ညစာကုိ တစ္ေယာက္ထဲ စားရျပန္ေတာ့ ပုန္းရည္ၾကီးၾကိဳက္တဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားကုိ သတိရလုိ႕ ပုိ႕စ္ေလး အျမန္တင္လုိက္ပါတယ္ေနာ္။ ၀က္သားမစားတဲ့လူေတြ အတြက္ကေတာ့ ဟုိတစ္ေခါက္ခ်က္တဲ့ ၾကက္သားဟင္းေလး ျပပါမယ္။ Enjoy! =)<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SaNlQDI6P6I/AAAAAAAAAYo/6w9-LocvTVo/s1600-h/IMG_4946.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306196112367566754" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SaNlQDI6P6I/AAAAAAAAAYo/6w9-LocvTVo/s200/IMG_4946.JPG" border="0" /></a></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-9143211195865778965?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-17973616486585438072009-02-22T20:51:00.000-08:002009-02-22T21:47:49.014-08:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SaIu_5831DI/AAAAAAAAAYY/R-dovoGAYJM/s1600-h/IMG_5022.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305854986418639922" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SaIu_5831DI/AAAAAAAAAYY/R-dovoGAYJM/s200/IMG_5022.JPG" border="0" /></a>ဒီေန႕ ခ်က္စားျဖစ္တဲ့ New Orleans Jambalaya ပါ။ ခ်က္တယ္ဆုိလုိ႕ အစအဆုံး ျပင္ဆင္ခ်က္တယ္လုိ႕ မဆုိလုိပါဘူး။ ခ်က္ဖုိ႕ အဆင္သင့္လာတဲ့ ဘူးေလးကုိ ေဖာက္ျပီး ၀က္အူေခ်ာင္းနဲ႕ ေရာလုိက္တာပါပဲ။ အျမင္အားျဖင့္ေတာ့ ဒန္ေပါက္နဲ႕ ခပ္ဆင္ဆင္ တူမလားပဲ။ ထမင္း၊ ဟင္းခတ္ အေမႊးအၾကိဳင္ အစုံနဲ႕ ၀က္အူေခ်ာင္းတုိ႕ပါတဲ့ အေမရိကန္ ေတာင္ပုိင္းရဲ႕ အစားအေသာက္ တစ္မ်ဳိးပါ။ ျပင္သစ္၊ စပိန္၊ ကာရီဘီယန္၊ ေျမထဲပင္လယ္၊ အေမရိကန္နဲ႕ အာဖရိကန္ အရသာေတြ ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ စားစရာတစ္မ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။ ဒီထမင္းပြဲဟာ ဒန္ေပါက္လုိလုိ ဘာလုိလုိနဲ႕ ျမန္မာပါးစပ္မွာ ခံတြင္းေတြ႕ေစမယ့္ အရသာမ်ဳိးရွိတာမုိ႕ စိတ္ကူးေပါက္တဲ့ အခါ ခ်က္စားျဖစ္ေလ့ရွိပါတယ္။</div><span id="fullpost"><br /><div align="justify"> </div><div align="justify">ဒီထမင္းပြဲကုိ ခ်က္ရင္ ထမင္းကုိ သပ္သပ္ခ်က္ျပီးမွ အဆာပလာေတြနဲ႕ ေရာတာမ်ဳိး မဟုတ္ပဲ အုိးတစ္ခုထဲမွာပဲ အားလုံးေပါင္းစပ္ ခ်က္တဲ့ နည္းကုိ သုံးရပါတယ္။ ဒီအစားအစာဟာ လူ၀ီစီယားနားျပည္နယ္ နယူးေအာ္လင္းက ျပင္သစ္ေတြၾကီးစုိးခဲ့တဲ့ အရပ္က စလူၾကိဳက္မ်ားခဲ့တာပါ။ ဒီနယ္မွာ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပါတ္ထဲမွာပဲ မာဒီဂရာပြဲေတာ္ကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး က်င္းပခဲ့ၾကတာ သတင္းေတြထဲမွာ ေတြ႕လုိက္ရပါတယ္။ မာဒီဂရာပြဲေတာ္ဆုိတာ Ash Wednesday မေရာက္ခင္ အဂၤါေန႕မွာ က်င္းပတဲ့ ပြဲေတာ္တစ္ခုပါ။ မာဒီဂရာဆုိတာ ျပင္သစ္လုိ Fat Tuesday လုိ႕ ေခၚပါသတဲ့။ ဒီပြဲေတာ္ကုိ အထူးတလည္ သုိက္သုိက္ျမိဳက္ျမိဳက္ က်င္းပေလ့ရွိတဲ့ ေနရာ ႏွစ္ခုကေတာ့ ဘရာဇီးႏုိင္ငံ ရီယုိဒီဂ်ေနရုိနဲ႕ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ လူ၀ီစီယားနားျပည္နယ္ နယူးေအာ္လင္းစ္ျမိဳ႕တုိ႕ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ၀တ္စုံ အဆန္းအျပားေတြ မ်က္ႏွာဖုံးေတြ ပုတီးေတြ၀တ္ၾက ဆြဲၾကနဲ႕ ေပ်ာ္ၾက ပါးၾက ေသာက္ၾက စားၾကနဲ႕ လမ္းမေတြေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေပ်ာ္ၾကတဲ့ ဒီပြဲနဲ႕ Jambalaya၊ gumbo စတဲ့ အစားအေသာက္ေတြဟာ ဒြန္တြဲလုိ႕ကုိ ေနပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ က်င္းပတဲ့ မာဒီဂရာပြဲေတာ္ရဲ႕ သတင္းေတြကုိ ေတြ႕တုိင္း New Orleans Jambalaya ကုိ ခ်က္စားျဖစ္ေလ့ရွိပါတယ္။ မိတ္ေဆြတုိ႕လည္း စမ္းျပီး ခ်က္စားၾကည့္ခ်င္ရင္ ေအာက္က လင့္ခ္ေလးေတြအတုိင္း ရွာေဖြျပီး ခ်က္စားၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္ေနာ္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">၀ီကီက Jambalaya အေၾကာင္း - <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Jambalaya">http://en.wikipedia.org/wiki/Jambalaya</a></div><div align="justify">မာဒီဂရာ အေၾကာင္း - <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Mardi_Gras">http://en.wikipedia.org/wiki/Mardi_Gras</a></div><div align="justify">အဆင္သင့္ ခ်က္စရာ Jambalaya - <a href="http://www.zatarains.com/">http://www.zatarains.com/</a></div><div align="justify">ခ်က္နည္းမ်ား - <a href="http://www.gumbopages.com/food/jambalaya.html">http://www.gumbopages.com/food/jambalaya.html</a></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-1797361648658543807?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-50251034015134909992009-02-13T22:23:00.000-08:002009-02-13T23:28:27.695-08:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SZZoxHA-DNI/AAAAAAAAAX4/HXn7jfGpNKc/s1600-h/gyanvcards.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302540804181331154" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SZZoxHA-DNI/AAAAAAAAAX4/HXn7jfGpNKc/s200/gyanvcards.jpg" border="0" /></a>သူမ်ားေတြ ခ်စ္ၾကည္ႏူးေနၾကတဲ့ Valentine's Day က ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ စေနေန႕တစ္ရက္ထက္ သိပ္ပုိမယ္ မထင္ပါဘူး။ မိသားစုအပါအ၀င္ ခ်စ္ရသူေတြ အနားမွာ မရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြဟာ ေပ်ာ္သင့္သေလာက္ ေပ်ာ္စရာ မေကာင္းသလုိမုိ႕ ဘာလင္က တံတုိင္းၾကီးျခားေနသလုိ ခံစားရလုိ႕ ဘာလင္တံတုိင္းေန႕လုိ႕ ေခၚရမလားပဲ။ (အမွန္ကေတာ့ ေနာက္ေနာက္ျပီး ေခၚရင္းနဲ႕ ႏႈတ္က်ိဳးေနတာပါ။) ေျပာရရင္ ဒီေန႕ဆုိ ကုိယ့္မွာ အလုပ္ေတြမ်ားျပီး ဟုိေျပး ဒီေျပး ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ရုံးမွာ သူမ်ားေတြက ပန္းေတြရၾက မုိးပ်ံ အသည္းပုံ ေဘာလုံးေတြ ရၾကနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ကုိ မ်က္စိေနာက္လာတယ္။ (မနာလုိေတြျဖစ္ေနတယ္လုိ႕ ေျပာလည္း မျငင္းပါ။) ဒါေပမယ့္ ဟုိတစ္ေန႕က သူမ်ားဆီမွာ သြားသင္လာတဲ့ ဘာလင္တံတုိင္း အဲ Valentine ကဒ္ေလးေတြကုိ ၾကြားခ်င္လုိ႕ ဒီပုိ႕စ္ေလးကုိ ေရးျဖစ္ပါတယ္။</div><span id="fullpost"><br /><div align="justify"></div><div align="justify">ျပီးခဲ့တဲ့ စေနက ရုံးက အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္က အလွတံဆိပ္တုံး ကုမၸဏီက ကုိယ္စားလွယ္ယူထားတာမုိ႕ ေၾကာ္ျငာရင္း Valentine's Day ကဒ္ေလးေတြ လုပ္တာ သင္ေပးမယ္ဆုိလုိ႕ သူ႕အိမ္မွာ စုျပီး သြား ေလ့လာ ခဲ့ပါတယ္။ အခုေနာက္ပုိင္း ဒီက အမ်ဳိးသမီးေတြၾကားမွာ ေခတ္စားတဲ့ ၀ါသနာတစ္ခုက scrapbooking လုိ႕ေခၚတဲ့ မိသားစု ဓါတ္ပုံေတြကုိ အလွဆင္ျပီး အမွတ္တရ စာအုပ္ေတြ လုပ္ၾကတာပါ။ အဲဒီ၀ါသနာနဲ႕အတူ အလွ တံဆိပ္တုံးေလးေတြကုိ သုံးျပီး ကဒ္ေလးေတြနဲ႕ တျခား လက္မႈပစၥည္းေလးေတြကုိ စကၠဴနဲ႕ လုပ္ၾကတာလည္း ေခတ္စားပါတယ္။ အဲဒီေန႕က စကၠဴေလးကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ျဖတ္ညွပ္ကပ္ျပီး လုိခ်င္တဲ့ ပုံေလးေတြ ေဖာ္ရင္း ကဒ္လွလွေလးေတြ လုပ္ၾကရတာပါ။ ေပ်ာ္စရာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းျပီး ရလာတဲ့ ကဒ္ေလးေတြကလည္း ခ်စ္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ သူမ်ားကုိ ေပးရရင္လည္း ကုိယ္တုိင္လုပ္တဲ့ ကဒ္ေလးေတြမုိ႕ အခ်ိန္အား လူအား စုိက္ထုတ္ထားတဲ့ ကဒ္ေလးေတြမုိ႕ ပုိက္ဆံေပး၀ယ္လုိ႕ရတဲ့ ကဒ္ေလးေတြထက္ ပုိအဖုိးတန္မွာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ့္ရဲ႕ ဖန္တီးမႈစိတ္ကူးေတြ ထူးရင္ ထူးသလုိ သူမ်ားနဲ႕ မတူ ထူးျခားတဲ့ ကဒ္ပုံေလးေတြကုိ လည္း ရႏုိင္တာပါ။ အဲဒီေန႕က အဲဒီအမ်ဳိးသမီးက သူလုပ္ထားတဲ့ ကဒ္ေလးေတြ မ်ဳိးစုံကုိလည္း ခင္းက်င္း ျပထားျပီး ကၽြန္မတုိ႕ကုိလည္း ကဒ္လုပ္နည္းေလးေတြ သင္ေပးပါတယ္။ သူ႕သင္ျပေပးတာရယ္ ကုိယ့္စိတ္ကူးေလးေတြရယ္ ေပါင္းစပ္လုိက္ေတာ့ ျပထားတဲ့ ဓါတ္ပုံထဲက ကဒ္ေလးေတြ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ဖဲၾကိဳးေလးနဲ႕က ကဒ္ေလးေတြကုိ ထည့္သိမ္းစရာ စာအိပ္ေလးပါ။ ကဒ္ေလး ၄ခုကေတာ့ လုိရာလူ ေပးလုိ႕ရျပီေပါ့။ ဘယ္သူ႕ေပးမွာလဲလုိ႕ေတာ့ မေမးပါနဲ႕။ ကဒ္ေလးေတြက ခ်စ္စရာေကာင္းလုိ႕ ဘယ္သူ႕မွ မေပးေတာ့ဘူးေနာ္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify">ဒီႏွစ္ ဘာလင္တံတုိင္းေန႕ကေတာ့ ေဗာ့ဒ္ကာေသာက္ရင္း ေဘာလုံးပြဲၾကည့္ရတဲ့ စေနေန႕တစ္ေန႕ ျဖစ္ဦးမွာ မလြဲပါဘူး။</div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="font-size:85%;">မွတ္ခ်က္။ ။ stamping ကုိ စိတ္၀င္စားတဲ့သူေတြ အတြက္ကေတာ့ ေလ့လာခ်င္ရင္ </span><a href="http://http//www.stampinup.com/us/enu/default.asp"><span style="font-size:85%;">Stampin Up!</span></a><span style="font-size:85%;"> လုိ႕ ေခၚတဲ့ဆီမွာ ဆက္ေလ့လာလုိ႕ ရပါတယ္။</span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-5025103401513490999?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-40853616430653534572009-02-08T20:04:00.000-08:002009-02-08T21:04:07.083-08:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SY-pDgmHzzI/AAAAAAAAAXo/g1EjkoZivi0/s1600-h/IMG_4981.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300641164192894770" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SY-pDgmHzzI/AAAAAAAAAXo/g1EjkoZivi0/s200/IMG_4981.JPG" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟုိတေလာက <a href="http://khinoomay77.blogspot.com/">မခင္ဦးေမ</a> နဲ႕ စီပုံးမွာ စကားေျပာရင္း ခ်က္မယ့္ ဟင္းေတြ အေၾကာင္း ေျပာမိၾကတယ္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေၾကာ္ ခ်က္မလုိ႕ အမလုိ႕ဆုိေတာ့ ဟဲ့ ရန္ကုန္ကလူေတြ ဒါမ်ဳိး မခ်က္ပါဘူး။ ဘယ္နယ္ကလဲ လုိ႕ မခင္ဦးေမ ကေမးပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ရန္ကုန္ကပါ။ ဒါေပမယ့္ မိဘေဆြမ်ဳိး လူၾကီးေတြက အညာဘက္မွာ ေမြးဖြားၾကီးျပင္းခဲ့သူေတြမုိ႕ အိမ္မွာ ခ်က္တဲ့ ဟင္းေတြက အညာဆန္ဆန္ေတြ ပါတတ္ပါတယ္။ ဒီေန႕ေတာ့ အညာခ်က္ေလး ခ်က္ၾကစမ္းပါေအလုိ႕ ေျပာတတ္တဲ့ အဘြားရဲ႕ စီမံမႈေအာက္က ဟင္းေတြနဲ႕ ကၽြန္မတုိ႕ ၾကီးျပင္းလာခဲ့ၾကရတာပါ။ အဘြားစီမံတဲ့ တစ္ခ်ဳိ႕ဟင္းေတြက ဘာနဲ႕မွ မလဲႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳက္သလုိ တစ္ခ်ဳိ႕ဟင္း ေတြကုိေတာ့ မုန္းေလာက္ေအာင္ ျငီးေငြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ အခုလုိ အိမ္နဲ႕ အေ၀းမွာ ေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြက်ေတာ့ အိမ္က ဟင္းအရသာေလးေတြကုိ လြမ္းေနရင္ ဘယ္မွာမွ ၀ယ္မရ ရွာရပါဘူး။ တစ္အိမ္နဲ႕ တစ္အိမ္ လက္ရာေတြကလည္း ကြာၾကတာဆုိေတာ့ ဟင္းနာမည္တူေတာင္ လက္ရာက ကြဲေနၾကျပန္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မ ဒီကုိ ထြက္လာေတာ့ ကၽြန္မ ခ်စ္တဲ့ အေဒၚက ကၽြန္မၾကိဳက္တဲ့ ဟင္းေလးေတြကုိ ဗလာစာအုပ္ေလးထဲမွာ ကုိယ္တုိင္ ေရးေပးလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီဟင္းေတြထဲမွာ မၾကာခဏ ခ်က္ျဖစ္တဲ့ ဟင္းတစ္မ်ဳိးကေတာ့ ေစာေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေၾကာ္ဆုိတာပါပဲ။ အညာဟင္းလား ဘာလားေတာ့ ေသခ်ာ မသိေပမယ့္ အိမ္မွာခ်က္တုိင္း မက္မက္ေမာေမာ စားေနက် ဟင္းေလးတစ္ခြက္ပါ။ အသားငါးေတြ အထူးတလည္ မပါရင္ ေနပါေစ အရသာရွိတဲ့ ဒီလုိဟင္းေလးနဲ႕ဆုိ ထမင္း အင္မတန္ ျမိန္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မခ်က္ဖူးေသးတဲ့ သူေတြရွိရင္လည္း ခ်က္စားၾကည့္ရေအာင္ ခ်က္နည္းေလးနဲ႕ ပုံေလးေတြ တင္ေပးလုိက္ပါတယ္ေနာ္။ </span></div><div align="justify"><span id="fullpost"><br /><strong>ခရမ္းခ်ဥ္သီးေၾကာ္</strong></div><br /><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SY-mGZslIYI/AAAAAAAAAXI/rWgW5YONZyE/s1600-h/IMG_4976.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300637915345658242" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SY-mGZslIYI/AAAAAAAAAXI/rWgW5YONZyE/s200/IMG_4976.JPG" border="0" /></a>- ခရမ္းခ်ဥ္သီး တစ္ေပါင္ ခန္႕ ကုိ ေသးေသးစိပ္ပါ။<br /><div align="justify">- ၾကက္သြန္နီ ၂ ဥ ခန္႕ ၾကက္သြန္ျဖဴ ၁ဥ ခန္႕ကုိ ေထာင္းျပီး ဆီ ထမင္းစားဇြန္း ၁၀ဇြန္းခန္႕ျဖင့္ ဆီသတ္ပါ။ ( စပ္တဲ့ အနံ႕ ေမႊးခ်င္လုိ႕ ကၽြန္မကေတာ့ ဒီမွာ၀ယ္လုိ႕ရတဲ့ ငရုတ္သီးစိမ္းေတာင့္ၾကီးေတြကုိ ထည့္ ဆီသတ္ လုိက္ပါတယ္။ )</div><div align="justify">- ေမႊးျပီး ၾကက္သြန္မ်ား ႏြမ္းလာလွ်င္ စိပ္ထားေသာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးမ်ားကုိ ထည့္ပါ။</div><div align="justify">- ဆားနည္းနည္း၊ ဆႏြမ္းနည္းနည္း၊ ပုစြန္ေျခာက္မႈန္႕ ဇြန္းၾကီး ၂ဇြန္းခန္႕ထည့္ေမႊပါ။</div><div align="justify">- ခရမ္းခ်ဥ္သီးမ်ားလိပ္လာလွ်င္ ငါးပိႏု ဆီးျဖဴသီးခန္႕ထည့္ပါ။ (ငန္တာ ေၾကာက္မေၾကာက္ အေပၚမူတည္ျပီး လုိတုိး ပုိေလွ်ာ့လုပ္လုိ႕ရပါတယ္။ ငါးပိမရွိရင္ ငံျပာရည္ နည္းနည္းထည့္လုိ႕ရတယ္လုိ႕ အေဒၚကေျပာပါတယ္။)</div><div align="justify">- ဆီျပန္လွ်င္ မီးဖုိေပၚမွ ခ်လုိ႕ရပါျပီ။ </div><div align="justify">- နံနံပင္ေလး အေပၚက အုပ္ျပီး စားခ်င့္စဖြယ္ ျပင္ဆင္ႏုိင္ပါတယ္။</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">ကဲ.. ခ်က္ရတာ လြယ္ကူျပီး စားလုိ႕ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေၾကာ္ေလး ရပါျပီ။ ခ်က္စားၾကည့္ျဖစ္တဲ့ သူေတြလည္း လာျပန္ေကၽြးဖုိ႕ မေမ့ၾကနဲ႕ေနာ္။ း)</div><div align="justify"></div><div align="justify">မေကရဲ႕ ကြန္မင့္ဖတ္ျပီးမွ ေရးဖုိ႕ က်န္ခဲ့တာ သတိရတယ္။ မေကေျပာသလုိပဲ လိပ္ျပီး ေျခာက္ေျခာက္ေလး ေၾကာ္ရင္ ပုိေတာင္ စားေကာင္း ပါတယ္။ မိတၱီလာဘက္က အမ်ဳိးေတြလာလည္လုိ႕ အဲလုိ ေသေသခ်ာခ်ာေလး ေၾကာ္ေပးရင္မ်ား စားလုိ႕အင္မတန္ ေကာင္းတာကုိ မွတ္မိေနတယ္။</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-4085361643065353457?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-85138729420673368542009-01-24T18:15:00.000-08:002009-01-24T19:32:42.635-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SXvJNztBJOI/AAAAAAAAAWs/ZREnbLrWjY8/s1600-h/gyanwaterlily.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5295047025958659298" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SXvJNztBJOI/AAAAAAAAAWs/ZREnbLrWjY8/s200/gyanwaterlily.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">မာန မေထာင္လႊားပါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏြံၾကားမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕<br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရြက္စိမ္းေတြ ၀န္းရံလည္လုိ႕<br />ျဖဴစင္စြာ ရပ္တည္ဆဲရယ္<br />ရုိးတဲ့ ၾကာေလး။</span><br /></span><br /><br /><span style="font-size:78%;">Poem &amp; Charcoal drawing by Shwegyan</span><br /><br /><div align="justify">ေက်ာင္းတုန္းက ဆြဲခဲ့တဲ့ ပုံေလးပါ။ Webshots မွာေတြ႕တဲ့ ၾကာပန္းပုံေလးကုိ ကူးဆြဲခဲ့တာပါ။ အရိပ္ေတြက မညီတဲ့အတြက္ အလင္းက ၾကာပန္းအေပၚကေန လာတယ္လုိ႕ပဲ ယူဆလုိက္ပါတယ္။ </div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-8513872942067336854?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-90542454218798866582009-01-19T21:34:00.000-08:002009-01-20T10:55:19.400-08:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SXVqS9tzSMI/AAAAAAAAAWQ/TZNtRP_rfgQ/s1600-h/mlk_blog_20080118133051.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293253811080743106" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SXVqS9tzSMI/AAAAAAAAAWQ/TZNtRP_rfgQ/s200/mlk_blog_20080118133051.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေန႕ မာတင္လူသာကင္းေန႕ ေရာက္ျပန္ပါျပီ။ ဒီ၂၀၀၉ခုႏွစ္ မာတင္လူသာကင္းေန႕ဟာ ၄၄ေယာက္ေျမာက္ အေမရိကန္သမၼတ အုိဘားမားရဲ႕ က်မ္းက်ိမ္ပြဲအခမ္းအနားေန႕နဲ႕ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ကပ္လ်က္က်တာမုိ႕ ထူးျခားတယ္လုိ႕လည္း ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ျပည္သူ႕အခြင့္အေရးေတြ တရားမွ်တမႈေတြအတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့ မာတင္လူသာကင္းကုိ ဒီေန႕ေရာက္တုိင္း အေမရိကန္ႏုိင္ငံရဲ႕ ျပည္နယ္အႏွံ႕အျပားမွာ ဂုဏ္ျပဳတဲ့ အခမ္းအနားေတြ က်င္းပၾကပါတယ္။ မတရားမႈေတြကုိ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့သူရဲ႕ သမုိင္း၀င္ ဒီေပးစာ အခန္းဆက္ကုိ မႏွစ္က ဒီေန႕ မာတင္လူသာကင္းေန႕ကတည္းက စေရးခဲ့တာပါ။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အဆုံးသတ္ကုိ ဆက္မေရးျဖစ္ခဲ့တာ ဒီႏွစ္ မာတင္လူသာကင္းေန႕ ေရာက္မွပဲ မျဖစ္မေန တင္ျဖစ္ေအာင္ တင္လုိက္ပါတယ္။ အခန္းဆက္ဆုိျပီး အခ်ိန္မီတင္မေပးႏုိင္ခဲ့တဲ့အတြက္ စာဖတ္သူေတြကုိ မေလးစားရာ ေရာက္သလုိ ျဖစ္သြားခဲ့ရင္လည္း ခြင့္လႊတ္ေပးဖုိ႕ ေတာင္းပန္ပါရေစ။ (ဘာသာျပန္ခနဲ႕ပဲ ထမင္းစားရမယ္ဆုိလည္း ေရႊဂ်မ္းတစ္ေယာက္ ထမင္းငတ္တာ ၾကာလွျပီ ထင္ပါတယ္။) အခန္းဆက္ကုိ အဆက္ျပတ္သြားတဲ့ သူေတြ အတြက္နဲ႕ ပထမအပုိင္းေတြကုိ မဖတ္ရေသးတဲ့သူေတြအတြက္ အပုိင္း (၁)က (၄)ကုိလည္း လင့္ခ္ေတြ ျပန္တင္ေပးထားပါတယ္။ </span><br /></div><div align="justify"><a href="http://shwegyan.blogspot.com/2007/12/blog-post_08.html">ဘာမင္ဟမ္ေထာင္မွ ေပးစာ (၁)</a></div><a href="http://shwegyan.blogspot.com/2008/02/blog-post_04.html">ဘာမင္ဟမ္ေထာင္မွ ေပးစာ (၂)</a><br /><a href="http://shwegyan.blogspot.com/2008/02/blog-post_07.html">ဘာမင္ဟမ္ေထာင္မွ ေပးစာ (၃)</a><br /><a href="http://shwegyan.blogspot.com/2008/03/blog-post_14.html">ဘာမင္ဟမ္ေထာင္မွ ေပးစာ (၄)</a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">....................................................................<span id="fullpost"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong>ဘာမင္ဟမ္ေထာင္မွ ေပးစာ (၅)</strong><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကားေန လူျဖဴေတြ ဒါကုိျမင္မယ္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ သိပ္အေကာင္းျမင္တတ္ တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ သိပ္ေမွ်ာ္လင့္ရာက်တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ အဖိႏွိပ္ခံလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ နာက်င္ညည္းတြားသံေတြကုိ ခံစားနားလည္ ေပးႏုိင္တဲ့ ဖိႏွိပ္သူ အျခားလူမ်ဳိးစု၀င္ေတြ နည္းတယ္ဆုိတာရယ္၊ မတရားမႈေတြကုိ ခုိင္မာျမဲျမံတဲ့လုပ္ရပ္ေတြနဲ႕ အျမစ္လွန္ပစ္ရမယ္ဆုိတဲ့ အျမင္ရွိတဲ့လူက ပုိလုိ႕ေတာင္ နည္းေသးတယ္ဆုိတာေတြရယ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ သိထားျပီး ျဖစ္သင့္တာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း တခ်ဳိ႕ေသာ လူျဖဴ ညီအစ္ကုိ ေသြးခ်င္းေတြဟာ ဒီလူမႈေတာ္လွန္ေရးၾကီးရဲ႕ အႏွစ္သာရကုိ နားလည္သေဘာေပါက္ျပီး ပါ၀င္ လက္တြဲလာၾကတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေက်းဇူးတင္လွပါတယ္။ ပါ၀င္လက္တြဲလာတဲ့ အေရအတြက္ နည္းေသးေပမယ့္ အရည္အေသြးပမာဏ ၾကီးမားလွပါတယ္။ Ralph McGill, Lillian Smith, Harry Golden နဲ႕ James Dabbs တုိ႕လုိ လူေတြက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈကုိ နားလည္မႈရွိရွိ၊ အေျပာအေဟာ ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ နိမိတ္ဖတ္တဲ့အလား ေရးသားေပးၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ကလည္း ေတာင္ပုိင္းရဲ႕ အမည္မဲ့ လမ္းမေတြေပၚမွ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕နဲ႕ အတူ ခ်ီတက္လမ္းေတြ ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတုိ႕ကုိ ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ အမည္းေတြကုိ ခ်စ္တဲ့ ေကာင္ေတြလုိ႕ ေခၚတဲ့ ၾကမ္းတမ္း ရက္စက္တဲ့ ရဲေတြရဲ႕ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္တာေတြကုိ ခံရင္း ညစ္ပတ္ဆုိးရြားျပီး ပုိးဟပ္ေတြေတာင္ ေျပးလႊားေနတဲ့ ေထာင္ေတြထဲမွာ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ ခံစားခဲ့ၾကတယ္။ ၾကားေနေနၾကတဲ့ လူျဖဴအစ္ကုိအစ္မေတြနဲ႕ မတူတာကေတာ့ သူတုိ႕ဟာ ယခုကာလရဲ႕ အေရးၾကီးပုံနဲ႕ လူမ်ဳိးေရးခြဲျခားမႈဆုိတဲ့ ေရာဂါဆုိးၾကီးကုိ တုိက္ဖ်က္ဖုိ႕ရာ အင္အားရွိတဲ့ လႈပ္ရွားမႈဆုိတဲ့ ေျဖေဆး အင္မတန္လုိအပ္ပုံတုိ႕ ကုိ ေကာင္းေကာင္း နားလည္သေဘာေပါက္ၾကတာပါပဲ။</span></div><br /><div align="justify">ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပ်က္ရတဲ့ တျခားအေၾကာင္းတစ္ခုကုိလည္း ေျပာျပပါရေစ။ အဲဒါကေတာ့ လူျဖဴ အသင္းေတာ္ နဲ႕ သူတုိ႕ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မႈကုိ ကၽြန္ေတာ္ အင္မတန္မွ စိတ္ပ်က္မိတဲ့ အေၾကာင္းပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ အသိအမွတ္ျပဳရမယ့္ ခၽြင္းခ်က္ေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။ အခုလုိေျပာတဲ့အတြက္ ဒီလႈပ္ရွားမႈမွာ သင္တုိ႕ရဲ႕ အေရးပါတဲ့ ရပ္တည္မႈေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္က မသိေက်းကၽြန္လုပ္တဲ့ သေဘာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ သိကၡာေတာ္ရ ဆရာ Stallings ဆုိရင္ ျပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြေန႕က နီဂရုိးေတြကုိ ဘုရားေက်ာင္းမွာ လူမ်ဳိးအသားအေရာင္ မခြဲျခားပဲ လာေရာက္၀တ္ျပဳဆုေတာင္းဖုိ႕ ၾကိဳဆုိခဲ့လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ ကက္သလစ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြကုိဆုိလည္း စပရင္းဟီးလ္ ေကာလိပ္ကုိ မၾကာေသးမီ ႏွစ္မ်ားကစျပီး တန္းတူရည္တူ လက္ခံခြင့္ေပးလုိက္လုိ႕ ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ </div><br /><div align="justify">ဒီလုိ သတိျပဳရမယ့္ ခၽြင္းခ်က္ေတြရွိေပမယ့္လည္း အသင္းေတာ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပ်က္မိတယ္ဆုိတာ ရုိးသားစြာ ထပ္ေျပာလုိပါတယ္။ ဒီလုိေျပာတဲ့ေနရာမွာ အသင္းေတာ္ ဘာလုပ္လုပ္ အျမဲ အျပစ္ရွာေထာက္ျပတဲ့ ေ၀ဖန္ေရးသမားေတြ ေျပာသလုိ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အသင္းေတာ္နဲ႕ ခရစ္ယာန္က်မ္းလာ တရားေတာ္ေတြကုိ ခ်စ္တဲ့၊ တရားေတာ္ရဲ႕ ရင္ခြင္မွာ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ခံလာ ရတဲ့၊ ေကာင္းခ်ီးေတြေၾကာင့္ အားတက္ခဲ့ရတဲ့၊ အသက္ရွင္သ၍ တရားေတာ္အေပၚမွာ သစၥာရွိမယ့္သူ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ေျပာရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ </div><div align="justify"><br />လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္က ေမာင့္ဂုိမရီျမိဳ႕က ဘတ္စ္ကားေတြကုိ သပိတ္ေမွာက္ဆႏၵျပတဲ့ပြဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ တင္ေျမွာက္ခံရတုန္းက လူျဖဴအသင္းေတာ္ရဲ႕ အားေပးေထာက္ခံမႈကုိ ရလိမ့္မယ္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ထူးထူးဆန္းဆန္း ထင္မွတ္ေနမိခဲ့တယ္။ ေတာင္ပုိင္းက လူျဖဴ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြနဲ႕ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ဘက္က မားမားမတ္မတ္ ေထာက္ခံမယ့္ မဟာမိတ္ေတြလုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ ခံစားခဲ့မိပါတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ တစ္ခ်ဳိ႕က လြတ္ေျမာက္ေရး လႈပ္ရွားမႈကုိ နားလည္ဖုိ႕ ျငင္းဆန္ျပီး လႈပ္ရွားမႈရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ မွားယြင္းစြာ တင္ျပရင္း လုံး၀ ဆန္႕က်င္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက်ေတာ့လည္း ေဆးေရာင္စုံမွန္ျပတင္းေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ သတၱိရွိဖုိ႕ ေနေနသာသာ သတိနဲ႕ ဆိတ္ဆိတ္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။</div><div align="justify"><br />အဲဒီအတိတ္မွာတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အိမ္မက္ေတြ ကြဲေၾကခဲ့ရေပမယ့္ လူျဖဴဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ လႈပ္ရွားမႈရဲ႕ တရားမွ်တမႈေတြကုိ ေလးေလးနက္နက္ နားလည္၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ နစ္နာခ်က္ေတြကုိ အာဏာပုိင္ အဆင့္ဆင့္ဆီ ေရာက္ေအာင္ သယ္ေဆာင္ေပးမယ့္ လမ္းေၾကာင္းအျဖစ္လည္း ေဆာင္ရြက္ေပးမယ္ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ဒီတစ္ခါ ဘာမင္ဟမ္ကုိ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ သင္တုိ႕ေတြ နားလည္ၾကလိမ့္မယ္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ခါလည္း ကၽြန္ေတာ္ စိတ္အပ်က္ၾကီး ပ်က္ခဲ့ရပါတယ္။</div><div align="justify"><br />ေတာင္ပုိင္းရဲ႕ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြက သူတုိ႕ဆီလာ ၀တ္ျပဳသူေတြကုိ အသားအေရာင္ မခြဲျခားၾကဖုိ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ ဥပေဒတစ္ရပ္မုိ႕ လုိက္နာၾကပါလုိ႕ တုိက္တြန္းၾကတာ ၾကားရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ၾကားခ်င္တာက လူျဖဴ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြကုိယ္တုိင္ ညီညြတ္ပူးေပါင္းေရးဟာ လူက်င့္၀တ္နဲ႕ ညီလုိ႕၊ နီဂရုိးေတြဟာလည္း ေသြးခ်င္းေတြမုိ႕လုိ႕ဆုိတဲ့ တုိက္တြန္းတာကုိပါ။ ေပၚေပၚတင္တင္ မတရားမႈေတြကုိ နီဂရုိးေတြေကာင္းေကာင္း ခံစားခဲ့ရတဲ့ ခ်ိန္ေတြမွာ လူျဖဴဘုရားေက်ာင္းေတြဟာ ေဘးမွာ ရပ္ၾကည့္ေနၾကသလုိ မဆုိင္တာေတြ သူေတာ္ေကာင္းေယာင္ေဆာင္ အေရးမပါမႈေတြနဲ႕ဟန္ျပ ၀င္ေျပာတယ္ဆုိရုံမွ် ေျပာခဲ့ၾကတာ ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တုိင္းျပည္ရဲ႕ လူမ်ဳိးေရးနဲ႕ စီးပြားေရး မတရားမႈေတြကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားတဲ့ ဒီလႈပ္ရွားမႈၾကီးမွာလည္း `ဒါေတြဟာ လူမႈေရး ျပႆနာေတြမုိ႕ ဘာသာေရးေက်ာင္းေတာ္အေနနဲ႕ ဘာမွ မသက္ဆုိင္ဘူး´ လုိ႕ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြ မၾကာခဏေျပာတာကုိလည္း ၾကားခဲ့ရေပမယ့္ ဘုရားေက်ာင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ၀ိညာဥ္ေတြ ခႏၶာေတြကုိ ခြဲျခားတဲ့ တျခား ဘာသာေတြကုိက် ပါ၀င္ေနၾကတာလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။</div><br /><div align="justify">ရွိရင္းစြဲ အေျခအေနေတြကုိ ေနသားက်ေနတဲ့ ဘာသာေရး အသင္း၀င္အုပ္စုၾကီးနဲ႕အတူ ႏွစ္ဆယ္ရာစုကုိ ကုန္လြန္ျဖတ္သန္းေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားဟာ အသင္း၀င္ေတြကုိ ေရွ႕က ေန တရားမွ်တရာကုိ မီးေမာင္းထုိး ဦးေဆာင္လမ္းျပလုပ္ရမယ့္ အစား ေနာက္ဆုံးက မီးသာသာေလာက္သာ ရပ္တည္ေနခဲ့ပါတယ္။</div><div align="justify"><br />ကၽြန္ေတာ္ဟာ အယ္လာဘားမား၊ မစ္စစၥပီ နဲ႕ ေတာင္ပုိင္းျပည္နယ္ အႏွံ႕အျပားကုိ ခရီးေတြ ဆန္႕ခဲ့ပါတယ္။ ပူျပင္းတဲ့ ေႏြရက္ေတြေရာ၊ ေအးလွတဲ့ ေဆင္းမနက္ေတြမွာပါ လွပတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းေတြနဲ႕ ေကာင္းကင္ဘုံကုိ ညႊန္ျပေနတဲ့ ဘုရားေက်ာင္း ေခါင္ခၽြန္ခၽြန္ေတြကုိလည္း ၾကည့္ခဲ့ရပါတယ္။ ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႕လွတဲ့ က်မ္းစာသင္ေက်ာင္း အေဆာက္အအုံေတြကုိလည္း ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေတြကုိ ျမင္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ကၽြန္ေတာ္ မၾကာ ခဏျပန္ေမးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီေနရာေတြမွာ ဘယ္သူေတြ ၀တ္ျပဳၾကသလဲ။ သူတုိ႕ရဲ႕ ဘုရားဟာ ဘယ္သူလဲ။ ျပည္နယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ဘားနက္ရဲ႕ ပါးစပ္က တရားမ၀င္ေၾကျငာခ်က္ေတြ ထြက္လာတဲ့အခါမွာ သူတုိ႕ရဲ႕ အသံေတြ ဘယ္ေရာက္ေနၾကလဲ။ ျပည္နယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ေ၀ါေလ့စ္ က အမိန္႕ဖီဆန္ဖုိ႕နဲ႕ မုန္းတီးေရးေတြကုိ ေျပာင္စိန္ေခၚလုိက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတုိ႕ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ။ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြနဲ႕ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနတဲ့ နီဂရုိး အမ်ဳိးသား အမ်ဳိးသမီးေတြ ရွိတဲ့အေျခအေနေတြကုိ တင္းတိမ္ေနရတဲ့ အမွာင္ထုထဲကေန ဆႏၵျပပြဲေတြရွိရာ အလင္းေရာင္ထဲကုိ တုိးထြက္လာၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတုိ႕ေတြရဲ႕ အားေပးသံေတြ ဘယ္ေရာက္ေနၾကလဲ လုိ႕ပါ။</div><br /><div align="justify">ဟုတ္ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္ထိလည္း ကၽြန္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ဒီေမးခြန္းေတြ ရွိေနဆဲပါ။ အသင္းေတာ္ရဲ႕ ေလ်ာ့ရဲမႈေတြကုိ စိတ္ပ်က္မိလြန္းလုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ ငုိေတာင္ ငုိမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြဟာ အသင္းေတာ္ကုိ ထားတဲ့ ေမတၱာေၾကာင့္က်တဲ့ မ်က္ရည္ေတြဆုိတာေတာ့ ယုံပါ။ ေလးေလးနက္နက္ကုိ ေမတၱာမရွိရင္ ခုလုိ နက္နက္ရႈိင္းရႈိင္း စိတ္ပ်က္မိတာမ်ဳိး မရွိႏုိင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အသင္းေတာ္ကုိ အင္မတန္ခ်စ္ပါတယ္။ အသင္းေတာ္ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕ အထြတ္အျမတ္နံရံေတြကုိလည္း ခ်စ္ပါတယ္။ မခ်စ္ပဲေရာ ဘယ္လုိလုပ္ေနႏုိင္မွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အဘုိး၊ အဖုိး၊ အေဖေတြ အားလုံးဟာ တရားေဟာ ဆရာေတြ ခ်ည္းပါပဲ။ အသင္းေတာ္ကုိ ေယရႈရဲ႕ ခႏၵာလုိ႕ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ဟာ လူမႈေရး ဥေပကၡာျပဳမႈေတြ၊ လမ္းရုိးမလုိက္သူ အေခၚခံရမွာ ေၾကာက္မႈေတြနဲ႕ အဲဒီ အထြတ္အျမတ္ထားရာ ခႏၵာကုိ အစြန္းအထင္း အနာရြတ္ေတြ ထင္ေစခဲ့ၾကျပီ။</div><div align="justify"><br />တစ္ခ်ိန္တုန္းက အသင္းေတာ္ဟာ အင္မတန္ အင္အားေတာင့္တင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါဟာ ေရွးဦး ခရစ္ယာန္ေတြ ယုံၾကည္ရာအတြက္ အနစ္နာခံရတာကုိပဲ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ၾကတဲ့ ေခတ္အခါကပါ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အသင္းေတာ္ဟာ ေခတ္စားေနတဲ့ အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြကုိ မွတ္တမ္းတင္ရုံသာတင္တဲ့ အပူခ်ိန္တုိင္းကိရိယာသာသာ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ အပူခ်ိန္ထိန္းခ်ဳပ္စက္လုိ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းကုိ ေရွ႕ေဆာင္ ေျပာင္းလဲေပးတာပါ။ ေရွးဦး ခရစ္ယာန္ေတြ ေရာက္သြားတဲ့ ျမိဳ႕ရြာတုိင္းမွာ အာဏာဖြဲ႕စည္း တည္ေဆာက္ပုံေတြကုိ ေျပာင္းလဲမႈေတြ သက္ေရာက္ေစတာမုိ႕ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ေႏွာင့္ယွက္သူ၊ အျပင္လူေတြအျဖစ္ အမည္တပ္ျပီး အျပစ္ေပးတာေတြေတာင္ ခံခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႕ေတြဟာ လူေတြစကားထက္ ဘုရားရဲ႕စကားကုိ နားေထာင္တဲ့ ေကာင္းကင္ဘုံသားမ်ားအေနနဲ႕ ျပစ္ဒဏ္ကုိ ခံယူခဲ့ၾကပါတယ္။ လူအေရအတြက္အားျဖင့္ နည္းေပမယ့္ ေလးေလးနက္နက္ ႏွစ္ျမဳပ္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတာပါ။ သူတုိ႕ဟာ ဘုရားကုိ ယုံၾကည္မႈေတြ ျပည့္၀ေနလုိ႕ ျခိမ္းေျခာက္ခံရတုိင္းလည္း မေၾကာက္ခဲ့ၾကပါဘူး။ သူတုိ႕ေၾကာင့္ ေရွးေခတ္က ကေလးသတ္တဲ့ ဓေလ့ေတြ၊ သတ္ျဖတ္ေဖ်ာ္ေျဖမႈေတြလုိ မေကာင္းမႈေတြ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ရတာပါ။</div><br /><div align="justify">အခုေတာ့ အေျခအေနေတြက မတူေတာ့ပါဘူး။ အခုေခတ္ အသင္းေတာ္ဟာ မေသခ်ာ မေရရာတဲ့ အသံေတြနဲ႕ အားေပ်ာ့လွပါတယ္။ ရွိရင္းစြဲအေျခအေနေတြကုိသာ အားေပးသူပဲ ျဖစ္ေနတာ မ်ားပါတယ္။ အသင္းေတာ္ေၾကာင့္ ေျပာင္းလဲမႈျဖစ္ေစဖုိ႕ ေနေနသာသာ အသင္းေတာ္ရဲ႕ အခုလုိ ဆိတ္ဆိတ္ေနမႈေတြဟာ အာဏာဖြဲ႕စည္းပုံအဆင့္ဆင့္ကုိ ႏွစ္သိမ့္ေပးသလုိေတာင္ ျဖစ္ေနပါေသးတယ္။ </div><br /><div align="justify">ဒါေပမယ့္ ဘုရားရဲ႕ အကဲျဖတ္မယ့္အခ်ိန္က အသင္းေတာ္အေပၚ ယခင္ကထက္ ပုိေတာင္ ေရာက္လုိ႕ေနပါျပီ။ ယေန႕ အသင္းေတာ္ဟာ ေရွးယခင္အသင္းေတာ္ရဲ႕ စြန္႕လႊတ္အနစ္နာခံတတ္တဲ့ အႏွစ္သာရေတြကုိ ျပန္လည္ မသိမ္းယူႏုိင္ခဲ့ရင္ စစ္မွန္တဲ့ ဂုိဏ္းအျဖစ္ကုိ လက္လႊတ္ဆုံးရႈံးရပါလိမ့္မယ္။ သန္းေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ သစၥာရွိမႈကုိ လည္း ဆုံးရႈံးရပါလိမ့္မယ္။ ႏွစ္ဆယ္ရာစုရဲ႕ အႏွစ္သာရမရွိ အေရးမပါတဲ့ လူမႈေရး ကလပ္သာသာ အျဖစ္ကုိ ေရာက္ရွိရပါလိမ့္မယ္။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ အသင္းေတာ္ကုိ စိတ္ပ်က္တဲ့ လူငယ္ေတြတုိးတုိးလာတာကုိ ေတြ႕ရတာ အင္မတန္ကုိ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။</div><div align="justify"><br />ဒီတစ္ခါလည္း ကၽြန္ေတာ္ အေကာင္းျမင္လြန္းမိျပန္ျပီ ထင္ပါတယ္။ စနစ္တက် ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ဘာသာေရးတစ္ခုဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တုိင္းျပည္နဲ႕ ကမၻာကုိ ကယ္တင္ဖုိ႕ေတာင္ ရွိရင္းစြဲအေျခအေနေတြကေန ရုန္းမထြက္ႏုိင္တဲ့ အေနအထားျဖစ္ေနျပီလား။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ယုံၾကည္မႈေတြကုိ အသင္းေတာ္ထဲက တကယ့္ ဓမၼနဲ႕ ကမၻာအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိရာကုိ ေျပာင္းရလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူကုိ တုံ႕ဆုိင္းေစတဲ့ ထုံးတမ္းစဥ္လာ ေႏွာင္ၾကိဳးေတြကေန ျပတ္လြင့္ထြက္လာျပီး လြတ္ေျမာက္ေရး လႈပ္ရွားမႈၾကီးမွာ တက္တက္ၾကြၾကြ လက္တြဲလာၾကတဲ့ ျမင့္ျမတ္သူေတြအတြက္လည္း ဘုရားကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သူတုိ႕ဟာ သူတုိ႕ ၀တ္ျပဳေနက် ဘုရားေက်ာင္းေတြကုိ ထားခဲ့ျပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႕နဲ႕အတူ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာျပည္နယ္က အယ္ေဘနီျမိဳ႕ရဲ႕ လမ္းေတြေပၚမွာ ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတယ္။ လြတ္လပ္ခြင့္အတြက္ ေတာင္ပုိင္းရဲ႕ အေ၀းေျပးလမ္းမၾကီးေတြက ကားေတြေပၚမွာ အႏွိပ္စက္ခံရင္း ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ဆုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕နဲ႕အတူ ေထာင္ထဲေတာင္ အတူ ၀င္ခဲ့ၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ကုိ သူတုိ႕ရဲ႕ ဘုရားေက်ာင္းေတြက လက္မခံေတာ့တာေတြ၊ သူတုိ႕ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြရဲ႕ အားေပးပံ့ပုိးမႈ မရေတာ့တာေတြ ခံခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႕ဟာ မွန္ကန္တဲ့ ရွံးနိမ့္သူဟာ ယုတ္ညံ့ဆုိးရြားတဲ့ ေအာင္ျမင္သူထက္ ၾကီးျမတ္တဲ့ဆုိတဲ့ ယုံၾကည္မႈကုိ ခုိင္ခုိင္မာမာ လက္ကုိင္စြဲရင္း ေရွ႕ဆက္ခဲ့ၾကတယ္။ သူတုိ႕ဟာ ဒီျပိဳင္ပြဲရဲ႕ အဖုအထစ္ေတြထဲမွာ ေဆးတစ္ခြက္လုိပါပဲ။ သူတုိ႕ရဲ႕ မ်က္ျမင္အေတြ႕အၾကံဳဟာ တရားေတာ္ရဲ႕ အႏွစ္သာရ အစစ္အမွန္ကုိ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေပးထားတဲ့ ဘာသာေရးဆားလုိ႕ အခုလုိ အခက္အခဲေတြ ၾကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ တင္စားေခၚရပါလိမ့္မယ္။ သူတုိ႕ဟာ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ အေမွာင္အမုိက္ေတာင္ေတြထဲမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဥမင္ကုိ တူးေဖာက္ေပးလုိက္သူေတြပါ။</div><div align="justify"><br />ခုလုိ အေရးပါလွတဲ့ အခ်ိန္ရဲ႕ စိန္ေခၚမႈေတြကုိ အသင္းေတာ္တစ္ခုလုံးအေနနဲ႕ ေအာင္ျမင္စြာ ကုိင္တြယ္ႏုိင္မယ္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသင္းေတာ္အေနနဲ႕ တရားမွ်တမႈဘက္က အေထာက္အကူအျဖစ္ ပါ၀င္မလာဘူးဆုိရင္ေတာင္ အနာဂါတ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အခု ဘာမင္ဟမ္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကုိ ေလာေလာဆယ္မွာ အျမင္မွားေတြ ရွိေနေသးမယ္ဆုိရင္ေတာင္ ဒီလႈပ္ရွားမႈက ရလာမယ့္ ရလာဒ္ေတြကုိ စုိးရိမ္သံသယ လုံး၀ မရွိပါဘူး။ ဘာမင္ဟမ္မွာတင္သာမက တစ္တုိင္းျပည္လုံးမွာ လြတ္လပ္ျခင္းဆုိတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ကုိ မလြဲမေသြ ေရာက္ကုိ ေရာက္မွာပါ။ ဘာလုိ႕လဲဆုိေတာ့ အေမရိကရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ကုိက လြတ္လပ္ျခင္းျဖစ္လုိ႕ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကုိ မတရား အႏုိင္က်င့္ခံရခ်င္ ခံရမယ္၊ အေရးမစုိက္တာ ခံခ်င္ခံရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ ပန္းတုိင္ဟာ အေမရိကရဲ႕ ပန္းတုိင္နဲ႕ ထပ္တူပါ။ Plymouth ျမိဳ႕ကုိ ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ်သူေတြ ေရာက္မလာခင္တုန္းကတည္းက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဒီမွာ ရွိေနခဲ့တာပါ။ သမုိင္း၀င္ စာမ်က္ႏွာေပၚကုိ လြတ္လပ္ေရးေၾကညာစာတမ္းဆုိတဲ့ ဂ်က္ဖာဆင္ရဲ႕ မွင္စာလုံးေတြ က်မလာခင္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က ဒီမွာ ရွိေနခဲ့တာပါ။ ဒီတုိင္းျပည္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ ဘုိးဘြားဘီဘင္ေတြ လုပ္အားခမရပဲ အလုပ္လုပ္ခဲ့ၾကတာ ႏွစ္ရာစု ေက်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ မတရားရက္စက္မႈေတြနဲ႕ အရွက္တကြဲျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခံရတာေတြၾကားမွာ သူတုိ႕ သခင္ေတြအတြက္ အိမ္ေတြ ေဆာက္လုပ္ေပးခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း သူတုိ႕ ဆက္ျပီး တုိးတက္ ရွင္သန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ <span style="color:#3333ff;">မေျပာျပတတ္ေလာက္ေအာင္ ရက္စက္တဲ့ ကၽြန္စနစ္ကေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကုိ မတားဆီးႏုိင္ခဲ့ရင္ အခုေတြ႕ရတဲ့ အတုိက္အခံေလာက္ဟာ မၾကာခင္ ရွဳံးနိမ့္ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာပါ။</span> ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အထြတ္အျမတ္ထားရာ အေမြအႏွစ္နဲ႕ ဘုရားရဲ႕ အလုိဟာ ပဲ့တင္ထပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေတာင္းဆုိခ်က္ေတြထဲမွာ သရုပ္ထင္ေနတာမုိ႕ လြတ္လပ္ေရးကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ရမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။</div><div align="justify"><br />ဒီစာကုိ ကၽြန္ေတာ္ အဆုံးသတ္ပါ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ အဆုံးမသတ္ခင္မွာ သင္တုိ႕ေရးတဲ့ စာထဲက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ အေတာ္ျဖစ္ေစတဲ့ အခ်က္ေနာက္တစ္ခုကုိလည္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ သင္တုိ႕က ဘာမင္ဟမ္က ရဲေတြကုိ စနစ္တက် ျငိမ္၀ပ္ေစလုိ႕နဲ႕ အၾကမ္းဖက္မႈကုိ ကာကြယ္ေပးလုိ႕ လုိလုိလားလား ခ်ီးက်ဴးခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီရဲေတြရဲ႕ မာန္ဖီအၾကမ္းဖက္ေခြးေတြက လက္ဗလာနဲ႕ အၾကမ္းမဖက္တဲ့ နီဂရုိးေတြကုိ ရက္ရက္စက္စက္ ကုိက္ေနခဲ့တာေတြကုိသာ သင္တုိ႕ ျမင္ခဲ့ရရင္ ဒီရဲေတြကုိ အခုလုိ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ခ်ီးက်ဴးႏုိင္မယ္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ မထင္ပါဘူး။ ျမိဳ႕ရဲ႕ ေထာင္ထဲမွာ နီဂရုိးေတြကုိ အရုပ္ဆုိး အက်ည္းတန္ လူမဆန္စြာ ရက္ရက္ဆက္ဆက္ ဆက္ဆံၾကတာေတြကုိ သင္တုိ႕ကုိယ္တုိင္ ေတြ႕ခဲ့ရရင္၊ ဒီရဲေတြ နီဂရုိး အမ်ဳိးသမီးေတြနဲ႕ မိန္းကေလးငယ္ေလးေတြကုိ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ဆဲဆုိ တြန္းတုိက္ပစ္ခဲ့တာေတြသာ သင္တုိ႕ ေတြ႕ခဲ့ရရင္၊ နီဂရုိး အမ်ဳိးသားေတြနဲ႕ ေယာက်္ားကေလးေတြကုိ ရုိက္ႏွက္ ကန္ေက်ာက္ခဲ့တာေတြသာ သင္တုိ႕ ေတြ႕ခဲ့ရရင္၊ ျပီးခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ ႏွစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က ဘုရားသခင္ရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္ ခ်ီးမြမ္းစကားကုိ အတူဆုိခ်င္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကုိ အစာမေကၽြးပဲ ထားခဲ့တာေတြကုိသာ သင္တုိ႕ ျမင္ခဲ့ရရင္ ဒီရဲေတြကုိ ခုလုိ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ခ်ီးက်ဴးၾကလိမ့္မယ္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ မထင္ပါဘူး။ အဲဒီလုိ ရဲဌာန အေပၚ သင္တုိ႕ရဲ႕ ခ်ီးမြမ္းခန္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ၀င္မပါႏုိင္တာ ၀မ္းနည္းပါတယ္။ </div><div align="justify"><br />လူအမ်ားအျမင္မွာ ဆႏၵျပသူေတြ အေပၚ ရဲေတြရဲ႕ ကုိင္တြယ္ပုံကုိ စည္းကမ္းတက် ျဖစ္လာတယ္ဆုိတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါကလည္း လူအမ်ား အျမင္မွာ အၾကမ္းမဖက္ဘူးဆုိတဲ့ သေဘာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕လဲ။ လူလူခ်င္း ခြဲျခားမႈေတြကုိ သက္ဆုိးရွည္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႕အတြက္လား။ <span style="color:#3333ff;">အၾကမ္းမဖက္ ျခင္းနည္းမွာ ေျဖာင့္မတ္စင္ၾကယ္တဲ့ ရလာဒ္ေတြလုိခ်င္ရင္ သုံးတဲ့ နည္းလမ္းေတြဟာလည္း ေျဖာင့္မတ္ စင္ၾကယ္ ဖုိ႕လုိအပ္တယ္</span>ဆုိတာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္အတြင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ အတန္တန္ ေဟာေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ မရုိးသားတဲ့ နည္းလမ္းကုိ သုံးျပီး လူ႕က်င့္၀တ္ေတြနဲ႕ ညီတယ္ဆုိတဲ့ ရလာဒ္ကုိ ရယူတာ မွားယြင္းတဲ့ အလုပ္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေျပာခဲ့ျပီးပါျပီ။ ရဲခ်ဳပ္ ပရစ္ခ်က္က ေဂ်ာ္ဂ်ီယာျပည္နယ္ အယ္လ္ေဘနီမွာ ေရာက္ေနခဲ့တာမုိ႕ မစၥတာ ေကာ္နာနဲ႕ သူ႕ရဲ႕ ရဲေတြဟာ အမ်ားျပည္သူ အျမင္မွာ အၾကမ္းမဖက္ခဲ့တာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႕ဟာ လူ႕က်င့္၀တ္နဲ႕ မညီတဲ့ လူမ်ဳိးေရး မတရားမႈေတြကုိ ဆက္လက္ဆုပ္ကုိင္ထားခ်င္လုိ႕ လူ႕က်င့္၀တ္သိကၡာနဲ႕ညီတဲ့ အၾကမ္းမဖက္နည္းကုိ သုံးခဲ့ၾကတာျဖစ္တယ္။ <span style="color:#3333ff;">မွားယြင္းတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ အတြက္ မွန္ကန္တဲ့ လုပ္ရပ္ကုိ လုပ္တာထက္ ၾကီးေလးတဲ့ သစၥာေဖာက္မႈ မရွိေတာ့ဘူး</span>လုိ႕ တီ အက္စ္ အဲလိယတ္ ကေျပာဖူးပါတယ္။ </div><div align="justify"><br />ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာမင္ဟမ္ ဆႏၵျပပြဲေတြမွာ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ နီဂရုိးေတြ ကုိ သူတုိ႕ရဲ႕ အံမခန္း သတၱိအတြက္၊ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကုိ လုိလုိလားလား ခံစားခဲ့တာေတြအတြက္၊ လူမဆန္စြာ ရန္စေပးျခင္းေတြ ၾကားမွာ အင္မတန္ကုိ စည္းကမ္းရွိခဲ့ၾကတာေတြအတြက္ ခ်ီးက်ဴးေစခ်င္တာပါ။ တစ္ေန႕က်ရင္ ေတာင္ပုိင္းဟာ သူ႕နယ္ရဲ႕ သူရဲေကာင္း အစစ္အမွန္ေတြကုိ အသိအမွတ္ျပဳလာမွာပါ။ သူတုိ႕ဟာ သတၱိရွိျပီး ၾကီးက်ယ္ ခမ္းနားတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႕ ျပည့္စုံၾကတယ္။ ေလွာင္ေျပာင္ သေရာ္ျပီး ရန္လုိတဲ့ လူအုပ္ၾကီးေတြကုိ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပတစ္ဦးပီသစြာ ရင္ဆုိင္ခဲ့ၾကသလုိ အထီးက်န္မႈေ၀ဒနာေတြကုိလည္း မခ်ိမဆံ့ ခံစားခဲ့ၾကရတဲ့ ဂ်ိမ္းစ္ မယ္ရဒစ္သ္လုိ လူမ်ဳိးေတြျဖစ္ပါတယ္။ အသက္အရြယ္အုိမင္းေပမယ့္ အဖိႏွိပ္ခံ အႏွိပ္စက္ခံခဲ့ရသူ နီဂရုိးအမ်ဳိးသမီးၾကီး ေတြလည္း ပါပါတယ္။ သူတုိ႕ကုိ ကုိယ္စားျပဳတဲ့သူကေတာ့ သူမရဲ႕သိကၡာနဲ႕ သူမရဲ႕ လူမ်ဳိးေတြအတြက္ အသားအေရာင္ခြဲျခားထားတဲ့ ဘတ္စ္ကားေတြကုိ မစီးဘဲ သပိတ္ေမွာက္ ခဲ့တဲ့ အယ္လာဘားမားျပည္နယ္ ေမာင့္ဂုိမရီျမိဳ႕က အသက္ ခုႏွစ္ဆယ့္ ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ အမ်ဳိးသမီးၾကီး ပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။ သူမကုိ ပင္ပန္းလားလုိ႕ ေမးလာသူတစ္ေယာက္ကုိ `ကၽြန္မရဲ႕ေျခေထာက္က ပင္ပန္းေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ လိပ္ျပာကေတာ့ အနားယူႏုိင္ပါျပီ´ လုိ႕ သဒၵါမမွန္ေပမယ့္ အင္မတန္ သိမ္ေမြ႕နက္နဲတဲ့ စကားလုံးေတြနဲ႕ ျပန္ေျဖခဲ့ပါတယ္။ သူရဲေကာင္းေတြထဲမွာ သတၱိရွိရွိ အၾကမ္းမဖက္ပဲ ထမင္းစားေကာင္တာ ေတြမွာ ထုိင္ဆႏၵျပ ခဲ့ၾကတဲ့၊ မိမိတုိ႕ အသိစိတ္ လိပ္ျပာသန္႕ဖုိ႕အတြက္ ေထာင္ထဲကုိ လုိလုိလားလား ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ အထက္တန္းနဲ႕ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား ေတြ၊ အသက္ငယ္ငယ္ ဓမၼဆရာေလးေတြ၊ အသက္ အရြယ္ၾကီးသူ ေတြလည္း ပါပါတယ္။ ဘုရားသခင္ရဲ႕ အေမြျဖတ္ခံရတဲ့ ဒီသားသမီးေတြ ထမင္းစားေကာင္တာ မွာ ထုိင္ဆႏၵျပ ခဲ့ၾကတာဟာ အေကာင္းဆုံး အေမရိကန္အိပ္မက္နဲ႕ ခရစ္ယာန္အေမြအႏွစ္ေတြထဲက အျမင့္မားဆုံး တန္ဖုိးေတြအတြက္ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေပးခဲ့ၾကတယ္ဆုိတာ တစ္ေန႕က်ရင္ ေတာင္ပုိင္းျပည္နယ္ေတြ သိလာရမွာပါ။ ဒါေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တုိင္းျပည္ကုိ အေျခခံဥပေဒနဲ႕ လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာစာတမ္းတုိ႕ကုိ ဖန္တီးေပးခဲ့သူ တုိင္းျပည္ရဲ႕ဖခင္ၾကီးေတြ ကုိယ္တုိင္ နက္နက္ တူးေပးခဲ့ၾကတဲ့ ဒီမုိိကေရစီေရတြင္းၾကီးေတြဆီကုိ အေရာက္သယ္ေဆာင္သြားၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify">ဒီလုိ ရွည္လ်ားလွတဲ့ စာ (စာအုပ္လုိ႕ေခၚရင္ေတာင္ ရမယ့္ စာ)မ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါမွ မေရးဖူးပါဘူး။ သင္တုိ႕ရဲ႕ အဖုိးတန္လွတဲ့ အခ်ိန္ေတြကုိ ယူရတာလည္း အားေတာ့ နားပါတယ္။ စားပြဲမွာ သက္ေတာင့္ သက္သာထုိင္ေရးခြင့္ရမယ္ဆုိရင္ ဒီစာ ဒီေလာက္ရွည္မွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ အာမခံရဲပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျငီးေငြ႕ခ်င္စရာ ေထာင္ရဲ႕ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ တစ္ေယာက္ထဲ ေန႕ညမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းေနရသူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ စာရွည္ၾကီးေတြ ေရးတာ၊ ထူးထူးျခားျခား အေတြးေတြ ေတြးတာ၊ ဆုေတာင္းရွည္ၾကီးေတြ ဆုေတာင္းတာကလြဲလုိ႕ တျခားဘာမ်ား လုပ္ရဦးမွာပါလဲ။ </div><div align="justify"><br />ဒီစာထဲမွာ အမွန္တရားကုိ ပုံၾကီးခ်ဲ႕ ေျပာမိတာ၊ အတန္အသင့္ စိတ္မရွည္တဲ့အသံ ေပါက္မိတာ ရွိရင္ ခြင့္လႊတ္ဖုိ႕ သင္တုိ႕ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။ ဒီစာထဲမွာ အမွန္တရားကုိ ေလွ်ာ့ေပါ့ ေျပာမိတာရွိရင္ ေသြခ်င္းညီအစ္ကုိေတြ စည္းလုံးသင့္ျမတ္ဖုိ႕ထက္ ေလ်ာ့တဲ့ ရလာဒ္အတြက္ စိတ္ရွည္မိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ခြင့္လႊတ္ဖုိ႕ ဘုရားသခင္ကုိ ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify">ဒီစာကုိ ဖတ္ရလုိ႕ ဘာသာေရးအေပၚ သင္တုိ႕ရဲ႕ ယုံၾကည္မႈေတြ ပုိမုိ ခုိင္မာလာမယ္လုိ႕ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ေပါင္းစည္းေရး ေခါင္းေဆာင္ ဒါမွ မဟုတ္ ျပည္သူ႕အခြင့္အေရးေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ မဟုတ္ဘဲ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ ခရစ္ယာန္ ညီအစ္ကုိတစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ သင္တုိ႕ တစ္ေယာက္ခ်င္းကုိ ေတြ႕ဖုိ႕ အခြင့္အလမ္းေတြ မၾကာခင္ ရလာမယ္လုိ႕လည္း ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ ဒီ လူမ်ဳိးေရး မလုိမုန္းထားမႈ တိမ္မည္းတိမ္တုိက္ေတြ ေၾကာက္စိတ္မႊန္ေနတဲ့ ျပည္သူေတြဆီ ကေန ျဖတ္ေက်ာ္သြားၾကျပီး အထင္လြဲမႈ ျမဴမႈန္ထူေတြ ကြဲသြားမယ့္အခ်ိန္၊ မေ၀းလွတဲ့ မနက္ျဖန္တစ္ေန႕မွာ ေမတၱာနဲ႕ ေသြးစည္းညီညြတ္ျခင္း ၾကယ္စင္ေတြဟာ ခမ္းနားၾကီးက်ယ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ တုိင္းျပည္ထက္မွာ အေတာက္ပဆုံး လင္းလက္လွပေနမယ့္ အခ်ိန္ကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အားလုံး ေမွ်ာ္လင့္ၾကပါစုိ႕။</div><br />ျငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႕ ေသြးစည္းညီညြတ္ေရးအတြက္<br />သင့္တုိ႕ရဲ႕<br /><br />မာတင္ လူသာ ကင္း ဂ်ဴနီယာ<br />...................................................................<br /><span style="font-size:85%;">မွတ္ခ်က္။ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ၾကိဳးစားဘာသာျပန္ဆုိထားျခင္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အမွားအယြင္း အနည္းအမ်ားမဆုိ ရွိခဲ့ေသာ္ နားလည္ ခြင့္လႊတ္ေပးပါရန္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။</span><br /><div align="justify"><span style="font-size:85%;">(image source: <a href="http://s.wsj.net/media/mlk_blog_20080118133051.jpg"><span style="font-size:85%;">http://s.wsj.net/media/mlk_blog_20080118133051.jpg</span></a><span style="font-size:85%;">)</span></div></span></span></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-9054245421879886658?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-45191003936383662952009-01-14T18:50:00.000-08:002009-01-14T19:48:32.688-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SW6oOmvAd7I/AAAAAAAAAV4/5zdtt9MiNns/s1600-h/gyansflower.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5291351581076256690" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SW6oOmvAd7I/AAAAAAAAAV4/5zdtt9MiNns/s200/gyansflower.gif" border="0" /></a>ခ်စ္သူရွိရာ မ်က္ႏွာမူလုိ႕<br />ခ်ဴခြင့္အလာ ေစာင့္စားေသာ္လည္း<br />ပူလင့္ကာ မညည္းႏုိင္ဘူး<br />ရူးတဲ့ ေနၾကာ။<br /><br /><div align="justify">ကၽြန္မဆြဲထားတဲ့ ေရေဆး ပန္းခ်ီေလးတစ္ခုပါ။ ကဗ်ာေလးကေတာ့ ပုံအတြက္ ခပ္ျမန္ျမန္ စပ္ထားတာေလးပါ။ <span id="fullpost">ခုတေလာ စာလည္း ေရးခ်င္ စိတ္ သိပ္မရွိ။ အလုပ္ကလည္း မ်ား။ စိတ္ကလည္း ရႈပ္ေနမိတယ္။ ပန္းခ်ီ ဆြဲတာ စိတ္ျငိမ္ေစေပမယ့္ စိတ္ရႈပ္ ေနရင္လည္း ဆြဲလုိ႕မရျပန္ဘူး။ အဲဒီ စိတ္ဆုိတာကလည္း ေတာ္ေတာ္ ခက္သား။ ကုိယ့္စိတ္ကေလးကုိ `မ´ေနရတာနဲ႕ပဲ တစ္ခါတစ္ေလ ေမာပါတယ္။ အလုပ္ပင္ပန္းတာပဲေလဆုိျပီး တစ္ခါတစ္ေလလည္း အလုိလုိက္ ထားမိျပန္ေရာ။ အဲဒီအခ်ိန္ဆုိရင္ေတာ့ စားခ်င္တာေတြ ၀ယ္စား။ ၀ယ္ခ်င္ တာေတြ ၀ယ္လုိ၀ယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ရလာတဲ့ စိတ္ေက်နပ္မႈက ပန္းခ်ီဆြဲျပီးရတာနဲ႕စာရင္ တစ္ျခားစီပဲ။ ပန္းခ်ီ တစ္ပုံဆြဲျပီးသြားရင္ ရလာတဲ့ ပုံေလးကုိ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္း ေက်နပ္ရတဲ့ အရသာက ေျပာမျပတတ္ဘူး။ ကၽြန္မ ပန္းခ်ီ သိပ္ဆြဲတတ္ လုိ႕ မဟုတ္ေပမယ့္ တတ္ႏုိင္ရင္ ပန္းခ်ီေလးေတြကုိပဲ တစုိက္မတ္မတ္ဆြဲခြင့္ရခ်င္ ဆြဲေနခ်င္ပါတယ္။ ဆြဲျဖစ္တာေတြကေတာ့ ခဲနဲ႕ ေရေဆးေလာက္ပါပဲ။ တျခား ေဆးေတြနဲ႕ ဆြဲခ်င္လုိ႕ ဆြဲမလုိ႕ ၾကိဳးစားေနပါတယ္။၂၀၀၉ခုႏွစ္ထဲမွာ ပန္းခ်ီေတြ ပုိဆြဲႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္လုိ႕ စိတ္ကူးထားတယ္။ စိတ္ကူး တဲ့အတုိင္း ဆြဲႏုိင္ပါေစလုိ႕ ဆုေတာင္းရတာပဲ။ ေနာက္ကုိ ဆြဲျဖစ္တဲ့ ပန္းခ်ီေလးေတြကုိလည္း ဘေလာ့မွာ တင္ပါဦးမယ္။ </div><br />ဒီပုံေလးေတြက အေပၚကပုံျဖစ္လာဖုိ႕ အဆင့္ဆင့္ပါ။ ဘာရယ္မဟုတ္ မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ သေဘာေပါ့။<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SW6uw_jDtvI/AAAAAAAAAWA/TQb-QFaJouw/s1600-h/sf2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5291358768922343154" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SW6uw_jDtvI/AAAAAAAAAWA/TQb-QFaJouw/s200/sf2.jpg" border="0" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SW6u39W0-NI/AAAAAAAAAWI/-DFUFkig-c4/s1600-h/sf1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5291358888593258706" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SW6u39W0-NI/AAAAAAAAAWI/-DFUFkig-c4/s200/sf1.jpg" border="0" /></a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-4519100393638366295?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-75334183592714447452009-01-01T00:00:00.000-08:002009-01-01T00:01:36.980-08:00<span style="font-size:180%;"><strong><span style="color:#ffffcc;"><span style="color:#cc0000;">H</span><span style="color:#ff6666;">a</span><span style="color:#ffcc66;">p</span></span><span style="color:#ffff00;">p</span><span style="color:#99ff99;">y</span> <span style="color:#33cc00;">N</span><span style="color:#006600;">e</span><span style="color:#00cccc;">w</span> <span style="color:#99ffff;">Y</span><span style="color:#3333ff;">e</span><span style="color:#ffccff;">a</span><span style="color:#cc33cc;">r</span><span style="color:#cc0000;">!</span><span style="color:#ff0000;">!</span><span style="color:#ffcc99;">!</span></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-7533418359271444745?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-29450249761834666922008-12-29T23:13:00.000-08:002008-12-29T23:45:56.207-08:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီညေန ရုံးကအျပန္မွာ ေကာင္းကင္ကုိ ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ တိမ္ေတြမရွိသေလာက္ပဲ။ ေန၀င္ခါစ ေကာင္းကင္ဟာ အျပာေရာင္သန္းသလုိ ႏွင္းဆီေရာင္ေတြကလည္း ေရာလုိ႕။ ေဆာင္းတြင္းမုိ႕လုိ႕ ထင္တယ္...တိမ္ကင္းစင္တဲ့ ေကာင္းကင္လုိ႕ ေခၚရေလာက္ေအာင္ တိမ္စ ခပ္ေသးေသးေတြဟာ ဟုိတစ္မွ်င္ ဒီတစ္စေလာက္ပဲ ရွိေလရဲ႕။ ေကာင္းကင္ရဲ႕ တစ္ဘက္ အစြန္မွာ အေ၀းကုိ တေရြ႕ေရြ႕သြားေနတဲ့ ေလယာဥ္ေလးတစ္စီးနဲ႕ သူျဖတ္သြားရာ တိမ္လမ္းေၾကာင္းတစ္ခု။ အဲဒီခပ္ေ၀းေ၀းက အျဖဴအစင္းတန္းေလး ျမင္ရုံနဲ႕ အိမ္ကုိ ျပန္ခ်င္စိတ္က တန္း ေရာက္လာတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ တိမ္ေတြကုိ ခုိစီးျပီး အိမ္ကုိျပန္သြားလုိ႕ရလုိက္ခ်င္တယ္။ အိမ္နဲ႕ အေ၀း ေရာက္ေနတဲ့ သူမ်ားေတြေရာ အဲလုိမ်ဳိးခံစားဖူးလား မသိဘူး။ </span></div><span id="fullpost"><br /><div align="justify">အိမ္အျပန္လမ္းမွာ အေတြးေတြကလည္း အလြမ္းေတြနဲ႕ ေရာေနလုိ႕ ကားကုိ မနည္းသတိထားျပီး ေမာင္းခဲ့ရတယ္။ ေကာင္းကင္ကုိ ေမာ့ေမာ့ၾကည့္ရင္း ထူးဆန္းတဲ့ စိတ္ဆုိတာကလည္း ေကာင္းကင္ လုိပဲလုိ႕ေတြးေနမိတယ္။ တိမ္ေတြျမဴ ေတြကင္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္မွာ စိတ္ၾကည္ၾကည္ေလးမွာ အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့ အလြမ္းေတြ ျဖတ္ေျပးသြားသလုိပဲခံစားလုိက္ရလုိ႕ပါ။ အေတြး ေရာင္စုံ ေတြနဲ႕ စိတ္ေကာင္းကင္ ပန္းခ်ီကားမွာ ေနာက္ခံအေရာင္ ေတြက အမ်ဳိးစုံ။ ေအးခ်မ္းေနခ်ိန္မွာ မုိးျပာေရာင္၊ တည္ျငိမ္ေနခ်ိန္မွာ ႏွင္းဆီေရာင္သမ္းတဲ့ အျပာေရာင္ဆုိရင္ စိတ္ညစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြဟာ မီးခုိးေရာင္သမ္းေနတာမ်ားလား။ ဒီေကာင္းကင္ေပၚမွာ ရွိတဲ့ တိမ္ေတြကေတာ့ ျဖတ္သန္းသြားတဲ့ အေတြးေတြေပါ့။ ဟုိတစ္စ ဒီတစ္စ ခပ္သုတ္သုတ္ျဖတ္ေျပးသြားတဲ့ အေတြးေတြ ရွိသလုိ ခပ္ၾကာၾကာ တုံ႕ေႏွးစြာ ျဖတ္ေနတဲ့ တိမ္ေတာင္ေတြကလည္း မၾကာခဏ။ ရံဖန္ရံခါ မုန္တုိင္းလုိ ထစ္ခ်ဳန္းတဲ့ မုိးတိမ္တုိက္ေတြ ျဖတ္သြားတဲ့ အခါေတြလည္း ရွိခဲ့ၾကတာပဲ။ ကုိယ့္မုိးေကာင္းကင္ဟာ အျမဲ ျပာမေနသလုိ အျမဲလည္း အုံ႕မႈိင္းမေနဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသခ်ာတာကေတာ့ တိမ္ေတြဆုိတာ ျဖတ္သန္းသြားၾကရုံ သက္သက္ပါ။ တစ္ဖက္ကလည္း ျပာလြင္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ကုိ အျမဲလုိခ်င္လုိ႕ မရႏုိင္တာလည္း ေသခ်ာတာ တစ္ခုေပါ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ လာမယ့္ ႏွစ္သစ္ေရာက္တဲ့အခါ အေရာင္အေသြးစုံတဲ့ ကုိယ့္ရဲ႕ေကာင္းကင္မွာ ျပာလြင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ မ်ားမ်ားရခ်င္ပါတယ္။ ျဖတ္သန္းသြားမယ့္ တိမ္ေတြဟာလည္း ေပ်ာ္ျမဴးစရာ တိမ္မွ်င္တိမ္စေလး ေတြပဲျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။ တိမ္အျမဲကင္းစင္ဖုိ႕ကေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး မဟုတ္လား။ မိတ္ေဆြတုိ႕ရဲ႕ ေကာင္းကင္ ေတြလည္း လုိရာအေရာင္အေသြး လုိရာတိမ္အေတြးေတြနဲ႕ ျပည့္စုံႏုိင္ၾကပါေစေနာ္။</div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-2945024976183466692?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-18519099062912178182008-12-24T20:57:00.001-08:002008-12-24T21:12:38.066-08:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SVMVB_wkneI/AAAAAAAAAVA/tkfJbkyd8Tw/s1600-h/holidays.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283589911874936290" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 166px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SVMVB_wkneI/AAAAAAAAAVA/tkfJbkyd8Tw/s200/holidays.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္ အခ်ိန္ခါသမယမွာ အားလုံး စိတ္ခ်မ္းသာ ကုိယ္က်န္းမာ ျပီး လုိအင္ဆႏၵျပည့္၀ၾကပါေစ။ </span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">Watercolor by Shwe Gyan</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-1851909906291217818?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-69633473884080112062008-12-22T23:06:00.000-08:002008-12-23T06:37:57.901-08:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသိေတြ လာလာျပတဲ့ လင့္ခ္ေတြကုိ ၾကည့္မိတုိင္း ေပါက္ကရေတြေတြ႕၊ ေတြ႕ေတာ့ မေနႏုိင္ပဲ ေရးမိေရာ။ ေရးမိတာေတြကလည္း စိတ္ထဲရွိတဲ့အတုိင္း ေျပာခ်င္တာေျပာခ်လုိက္တတ္တာမုိ႕ လူအျမင္ကတ္စရာေတာ့ ျဖစ္မလားပဲ။ ဒီေန႕လည္း ေတြ႕မိျပန္ပါျပီ။ ျမန္မာ၀က္ဘ္ဆုိက္တစ္ခုမွာ ျမန္မာရုပ္ရွင္နာမည္ေတြကို အဂၤလိပ္ နာမည္နဲ႕ ေရးထားတာေတြပါ။ စာဖတ္သူေတြလည္း သိသင့္သေလာက္သိမွာျဖစ္တဲ့အတုိင္း ျမန္မာစကား တစ္ခ်ဳိ႕ဟာ အဂၤလိပ္လုိ တုိက္ရုိက္ျပန္လုိ႕ အျမဲမရတတ္ပါဘူး။ အဂၤလိပ္စကားတစ္ခ်ဳိ႕ဟာလည္း ဒီအတုိင္း ပါပဲ။ သိပ္တုိက္ရုိက္ျပန္ခ်လုိက္ရင္ စကားေတြေထာက္ျပီး ကုိ႕ရုိးကားယားျဖစ္ကုန္တတ္ပါတယ္။ ဒီလုိေျပာလုိ႕ ကၽြန္မကုိယ္တုိင္လည္း သိပ္ကၽြမ္းက်င္လွတဲ့ ဘာသာျပန္သူ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေလ့လာေနသူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ဘာသာေတြျပန္ရင္း ေတြ႕လာသိလာရတဲ့ အခ်က္တစ္ခုပါ။</span></div><span id="fullpost"><br /><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျမန္မာရုပ္ရွင္ ဗီဒီယုိ ဇာတ္ကားနာမည္ေတြဆုိတာ လွေအာင္ ဆန္းေအာင္ (လူနာမည္ေတြ မဟုတ္ပါ) ကဗ်ာဆန္ေအာင္ ေပးတတ္ၾကတဲ့ နာမည္ေတြပါ။ ဒါေတြကုိ အဂၤလိပ္လုိ တုိက္ရုိက္ျပန္မယ့္ အစား သင့္ေတာ္ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္မွသာ စိတ္၀င္စားစရာ ဆြဲေဆာင္မႈရွိတဲ့ နာမည္ေလးေတြ ျဖစ္လာမယ္လုိ႕ ထင္ပါတယ္။ ခုေတာ့ ျမန္မာဇာတ္ကားေတြကုိ ကုိရီးယားကားေတြကုိ ဘာသာျပန္သလုိလုိ တုိက္ရုိက္ ဘာသာျပန္ ထားတာ ဒါဘာကားပါလိမ့္လုိ႕ ေျပာရမေလာက္ကုိျဖစ္ေနပါတယ္။ သိထားျပီးတဲ့ ရုပ္ရွင္ေလး ေတြေတာင္ ေပ်ာက္ကုန္လုိ႕ ရုပ္ရွင္နာမည္ဖြက္တန္း ကစားရမယ့္ပုံကုိ ေပါက္ ေနပါေတာ့တယ္။ ကဲ ယုံေအာင္ ေျပာျပမယ္။ The second heartbreak of the third age တတိယအရြယ္၏ ဒုတိယ ေ၀ဒနာဆုိတာ မွန္းလုိ႕ ရမွာပါေနာ္။ Ma Shwe Htar, the foreign damsel ဒါဆုိ တျပည္သူမေရႊထားေပါ့။ The eyes are watering Nyo အလုိ မ်က္၀န္းထဲမွာ မုိးရြာျပီညဳိလည္း သူတုိ႕ ျပန္လုိက္မွ ၾကက္သြန္လွီးမိလုိ႕ မ်က္ရည္က်ရသလုိလုိ။ မမုန္းေလနဲ႕ ငပလီကေတာ့ Should not be hated Ngapali ျဖစ္သြားရွာတယ္။ Rose day, rose night ဒါက ႏွင္းဆီေန႕ ႏွင္းဆီညလုိ႕ေျပာခ်င္တာ မွန္းလုိ႕ရတယ္။ လြယ္လြယ္ေလးေတြပါလုိ႕ ေျပာမွာသိလုိ႕ နည္းနည္း ခက္တာ ေလးေတြ လာမယ္ေနာ္။ Honey coated flower sword ပ်ားရည္ဆမ္းေသာ ပန္းဓါး။ ကဗ်ာေတြ ဆန္လာေတာ့ နည္းနည္း ပုိရႈပ္လာသလုိပဲ။ ကၽြန္မကလည္း ရုပ္ရွင္ေတြနဲ႕ ေနာက္ပုိင္းမွာ အလွမ္းေ၀းခဲ့ျပီမုိ႕ မသိတာေတြ မ်ားလာ ပါတယ္။ အခုေျပာမယ့္ ရုပ္ရွင္ေတြကေတာ့ ဘာမွန္းကုိမသိလုိ႕ စာဖတ္သူတုိ႕ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္သာ မွန္းၾကည့္ၾကပါေတာ့။ The smelly and beautiful flower တဲ့။ နံလည္းနံ လွလည္းလွတဲ့ပန္းဆုိေတာ့ ဘာပန္းမ်ားပါလိမ့္။ Darling brother of The ‘ The‘ ဆုိေတာ့ သဲသဲရဲ႕ အကုိလား ေမာင္လား မကြဲျပားပါ။ The sorrowful tree under the Kissing moonlight ဒါကေတာ့ လေရာင္နမ္းတဲ့ ဘာပင္လည္း မသိ။ ေနာက္တစ္ခုက Please do not hesitate darling တဲ့။ The unmitigated golden country surrounded by the shining stars ကေတာ့ ၾကယ္ေတြ ၀န္းရံထားတဲ့ ေရႊတုိင္းျပည္လုိ႕ ဆုိခ်င္တာလား မသိပါ။ King Lions' forces (power) which will rise up to the sky ဆုိပါလား။ Lion King ကုိေျပးျမင္မိသလုိလုိ။ ေနာက္ေတာ့ ျပန္စဥ္းစားမိတာ ျခေသၤ့ေတြဘာေတြ ပါတဲ့ကားဆုိ ရင္ေတာ့ ျပိဳင္ခုိးျပီ တုိ႕ရဲ႕ ေပၚလစီကား ျဖစ္ေလာက္တယ္လုိ႕ေတာ့ မွန္းလုိ႕ရလုိက္ပါတယ္။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး။ သိရင္လည္း ေျပာျပသြားေပါ့။ အလုပ္မရွိ အလုပ္ရွာလုိ႕ သြားမဖတ္နဲ႕ေပါ့လုိ႕ ေျပာရင္လည္း ခံရမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျပတဲ့လူက လာျပေတာ့ ၾကည့္မိျပီး မေနႏုိင္လုိ႕ ခု ေရးမိျပန္ပါျပီ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီဆုိက္မွာ ျမန္မာကားနာမည္ေလးေတြကုိ ေဘးက ျမန္မာလုိ စာတန္းထုိးေလး ေရးေပး ထားရင္ ေတာင္ ဖတ္လုိ႕ အဆင္ေျပမွာျဖစ္ပါတယ္။ ခုေတာ့ အဂၤလိပ္လုိ႕ အကုန္အတိအက်ျပန္ခါမွ ျမန္မာေတြ သိတဲ့ ျမန္မာရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေတြလည္း ရယ္ခ်င္စရာ နာမည္ေတြ ျဖစ္လုိ႕ေနပါေတာ့တယ္။ </span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရႊဂ်မ္းတစ္ေယာက္ ခုတေလာ နာမည္ေတြနဲ႕ သိပ္ကီးမကုိက္ဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။ လူနာမည္ ရုပ္ရွင္နာမည္။ ေနာက္တစ္ခါဆုိ ဘာအျမင္မေတာ္တဲ့ နာမည္မ်ားေတြ႕ျပီး ဘေလာ့ေပၚမွာ ေျပာမိဦးမလဲ မသိဘူး။</span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-6963347388408011206?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-56393323251476540482008-12-21T11:17:00.000-08:002008-12-21T12:14:19.432-08:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SU6iO1ThUkI/AAAAAAAAAUo/s-k62_iK6lg/s1600-h/library.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282337788662993474" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 130px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SU6iO1ThUkI/AAAAAAAAAUo/s-k62_iK6lg/s200/library.jpg" border="0" /></a>အခုေနာက္ပုိင္း ဘေလာ့ေလာကမွာ<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဓါတ္ပုံပုိ႕စ္ေတြ ပုိေခတ္စားလာသလုိ ထင္မိပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ပုိ႕စ္ေတြက စာတင္မကဘဲ ပုံေလးပါပါရင္ ပုိအသက္၀င္သြား တတ္တာမုိ႕ ဘေလာ့ဂါေတြဟာ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ကင္မရာေတြနဲ႕ ရုိက္ၾကသလုိ ဖုန္းကင္မရာနဲ႕ ရုိက္တဲ့လူေတြကလည္း ရုိက္ၾက ပါတယ္။ အဓိက က ရုိက္ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္တဒဂၤ ေလးကုိ အခ်ိန္မီရုိက္လိုက္မိဖုိ႕နဲ႕ ျပန္မွ်ေ၀ခ်င္တဲ့ လူေတြနဲ႕ မွ်ေ၀ႏုိင္ဖုိ႕ပဲ မဟုတ္လား။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မ ဓါတ္ပုံရုိက္ (photography) ၀ါသနာ ပါတာ အရင္တုန္းက ပုိ႕စ္ေတြမွာလည္း ေရးခဲ့ဖူးသလုိ ကၽြန္မ ရုိက္တဲ့ ဓါတ္ပုံ ေလးေတြ တစ္ခ်ဳိ႕ကုိလည္း ဘေလာ့မွာ တင္ရင္း မွ်ေ၀ေနက် ျဖစ္ပါတယ္။</span></div><span id="fullpost"><br /><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></div><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SU6hpr8lCoI/AAAAAAAAAUg/jtZWICxYzdw/s1600-h/shadows2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282337150495689346" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 143px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SU6hpr8lCoI/AAAAAAAAAUg/jtZWICxYzdw/s200/shadows2.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီ ဓါတ္ပုံ ၀ါသနာ ပုိးဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ႏွစ္ေက်ာ္က တက္ခဲ့တဲ့ ဓါတ္ပုံသင္တန္းက စခဲ့ပါတယ္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀ါသနာပါလုိ႕ စမ္းျပီး အတန္းတက္မယ္လုပ္ေတာ့ ကင္မရာ ေကာင္းေကာင္း တစ္လုံးလုိပါ ေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က SLR ကင္မရာ တစ္လုံးကုိ ေလးငါးေျခာက္ရာ ဆုိတာ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ၀ယ္ႏုိင္တဲ့ အေျခအေနမီဖုိ႕ ေ၀းစြ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ကင္မရာေလးတစ္လုံးကုိေတာင္ ျခစ္ျခဳတ္ျပီး ၀ယ္ခဲ့ရတာပါ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အေဖ့မွာ Canon SLR ေလးတစ္လုံးရွိတာမုိ႕ အေဖ့ကင္မရာကုိ ငွားျပီး သင္တန္းတက္ခဲ့ ရပါတယ္။ သင္တန္းက Introduction to Photography (B&amp;W) ဆုိေတာ့ ဓါတ္ပုံပညာနဲ႕ ပါတ္သက္လုိ႕ အေျခခံေတြေပးတဲ့ အဆင့္မွာပဲ ရွိပါတယ္။ အျဖဴအမည္း ဓါတ္ပုံရုိက္နည္းအတြက္ လုိအပ္တဲ့ အယူအဆေတြ၊ ရုိက္ကြင္း အရာ၀တၳဳေရြးခ်ယ္မႈေတြက စျပီး ဖလင္ေဆးနည္း၊ ဓါတ္ပုံကူးနည္း စတာေတြကုိ သင္ခဲ့ရပါတယ္။ slide အတြက္ ဓါတ္ပုံရုိက္နည္း၊ မိမိတုိ႕ portfolio အတြက္ ဓါတ္ပုံရုိက္နည္း၊ self portraitရုိက္နည္း ေတြပါ သင္ခဲ့ရျပီး မိမိတုိ႕ ဓါတ္ပုံေတြ အပါအ၀င္ သူမ်ားဓါတ္ပုံေတြကုိပါ ေ၀ဖန္တတ္ဖုိ႕ critique လုပ္နည္းေတြပါ သင္ေပးပါတယ္။ ဆရာမရဲ႕ စိတ္ရွည္ ပြင့္လင္း တဲ့ ေ၀ဖန္မႈေတြေအာက္မွာ အတန္းက အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ ေႏြရာသီသင္တန္းမုိ႕ ေန႕ဓါတ္ပုံရုိက္ ညေနဆုိ အေမွာင္ခန္းထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ တရုန္းရုန္းနဲ႕မေမာမပန္း ဓါတ္ပုံေတြကူးခဲ့ၾကပါတယ္။ Self-portrait ရုိက္တုန္းကဆုိ ေက်ာင္း စတူဒီယုိထဲက မီးေတြ ထီးေတြ ထရုိင္ေပါ့ဒ္ေတြ တသီၾကီးသယ္ျပီး ကုိယ့္အိမ္မွာကုိယ္ ရုိက္ၾကရပါတယ္။ ဆရာမခုိင္းတဲ့ assignment တစ္ခ်ဳိ႕က ခက္တာေတြ ခက္ေပမယ့္ စိတ္၀င္စားျပီး ေပ်ာ္ခဲ့ၾကလုိ႕ ေမာတယ္ ေတာင္ မထင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ ကုိယ္ရုိက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပုံေတြကုိ သူမ်ားေတြက ေ၀ဖန္တာ နည္းနည္းေတာ့ လန္႕ခ်င္စရာျဖစ္ေပမယ့္ ကုိယ္ပညာရဖုိ႕အေရးမုိ႕ ၀ုိင္းျပီး အားေပးေ၀ဖန္ၾကတာ တကယ္ေတာ့ ၀မ္းသာဖုိ႕ေတာင္ ေကာင္းပါေသးတယ္။ </span></div><br /><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SU6WcsnxM8I/AAAAAAAAAUQ/K4AOx1iGzsI/s1600-h/funnyshadows.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282324832710636482" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 148px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SU6WcsnxM8I/AAAAAAAAAUQ/K4AOx1iGzsI/s200/funnyshadows.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီသင္တန္းမွာ သတိထားမိခဲ့ တာကေတာ့ စရိတ္ၾကီးတာပါပဲ။ ခုေခတ္လုိ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ကင္မရာေတြနဲ႕ မၾကိဳက္မခ်င္းရုိက္ျပီး ေရြးကူးလုိ႕ ရတဲ့ အေျခအေနလည္း မရွိခဲ့ပါဘူး။ ေက်ာင္းက စတုိးဆုိင္မွာ ဖလင္ေတြ ကူးဖုိ႕ ဓါတ္ပုံစာရြက္ေတြကုိ ၀က္၀က္ ကြဲ ၀ယ္ျပီး စိတ္တုိင္းမက်မခ်င္း ရုိက္ၾက ကူးၾကလုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ စိတ္တုိင္းမက်မခ်င္းလုိ႕ဆုိတဲ့အတြက္လည္း အခ်ိန္လည္း အင္မတန္ေပးရပါတယ္။ အေပၚယံအားျဖင့္ ဓါတ္ပုံတစ္ပုံကုိ ၾကည့္လုိက္ ရင္ေတာ့ ဒါေလးမ်ားကြာ ကေလးေတာင္ ရုိက္တတ္ေသးတယ္လုိ႕ ထင္ခ်င္ထင္ရမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဓါတ္ပုံတစ္ပုံတုိင္းရဲ႕အေနာက္မွာ အားထုတ္မႈေတြ ပါေနတယ္ ဆုိတာ ကင္မရာကုိင္သူေတြ ေကာင္းေကာင္း နားလည္ၾကမွာပါ။ အထူးသျဖင့္ snapshot အေနနဲ႕သာ မဟုတ္ဘဲ မိမိအျမင္ကုိ သူမ်ားေတြနဲ႕ မွ်ေ၀ဖုိ႕ ၾကိဳးစားရုိက္ၾကတဲ့ ဓါတ္ပုံသမားတုိင္း ခံစားလုိ႕ရၾကမွာပါ။ ကၽြန္မကုိယ္တုိင္လည္း အခ်ိန္ရရင္ ရသလုိ ေလ့လာဆဲ ဓါတ္ပုံ၀ါသနာရွင္တစ္ဦးျဖစ္တာမုိ႕ သူမ်ားေတြ ၾကိဳးစား အားထုတ္ျပီး ရုိက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပုံေတြေတြ႕ရင္ သေဘာက်မိတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မရုိက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပုံေတြကုိ လည္း ၾကံဳရင္ ၾကံဳသလုိ မွ်ေ၀ပါဦးမယ္။ ဒီပုိ႕စ္နဲ႕အတူ တင္ထားတဲ့ ပုံေလးေတြကေတာ့ အဲဒီ ဓါတ္ပုံပညာ အတန္း တက္တုန္း က ရုိက္ခဲ့တဲ့ အရိပ္ေတြအေၾကာင္း ပုံေလးေတြပါ။ ၾကိဳက္သလုိ ေ၀ဖန္သြားႏုိင္ပါတယ္ေနာ္။ </span>ကုိယ္တုိင္ ၾကိဳးစားျပီး ရုိက္ထားခဲ့ရတဲ့ ပုံေတြမုိ႕လုိ႕ မေတာ္တဆ ယူသုံးခ်င္ခဲ့ရင္ေတာ့ ၾကိဳတင္ခြင့္ေတာင္းဖုိ႕ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ </div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-5639332325147654048?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-12531495500537399372008-12-17T01:24:00.000-08:002008-12-17T01:32:41.433-08:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေန႕ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က ျပလုိ႕ အြန္လုိင္းက <a href="http://www.shweamyutay.com/site/index.php/ray-of-light-journal">အလင္းတန္း ဂ်ာနယ္</a>ေတြကုိ ၾကည့္မိတယ္။ ထုံးစံအတုိင္း အႏုပညာသမားေတြရဲ႕ သတင္းေတြက အစုံပါပါတယ္။ အၾကမ္းဖ်င္းအားျဖင့္ ျခံဳငုံေျပာရရင္ ဘယ္မင္းသမီး ေလး က ႏုိင္ျခံဂါးက ေယာက်္ားကုိယူလုိက္လုိ႕၊ ဘယ္မင္းသားေလးက ဘယ္ဟုိတယ္ၾကီးမွာ ေမြးေန႕ ဖေယာင္းတုိင္ ဘယ္လုိမႈတ္လုိ႕၊ ဘယ္အဆုိမေတာ့္တေတာ္ေလးက ေျမြဖမ္းတာ နဂါးမိလုိ႕၊ ဘယ္ေမာ္ဒယ္ေလးက မည္သုိ႕လုပ္လုိက္သည္မသိ နန္းေတာ္တစ္လုံး ခ်က္ခ်င္း ေကာက္၀ယ္လုိက္လုိ႕ စသျဖင့္ ျမန္မာေပါလိ၀ုဒ္ရဲ႕ သတင္းစုံေပါ့ေနာ္။ အဲဒီသတင္းေတြထဲမွာ မၾကာခဏေတြ႕ရတာကေတာ့ ျမန္မာမင္းသား မင္းသမီး အဆုိေတာ္ မ်ား အႏုပညာရွင္မ်ားရဲ႕ ကေလးမ်ားအေၾကာင္းေတြပါပဲ။ ကေလးေမြးသတင္း၊ ကေလး ကင္ပြန္းတပ္၊ ကေလး ေမြးေန႕ပြဲ စတဲ့ သတင္းေတြဖတ္ရင္း သတိထားမိတာက ကေလးေတြရဲ႕ ဆန္းျပားလွေသာ နာမည္ေတြပါ။ ကၽြန္မတုိ႕ ငယ္ငယ္က နာမည္သုံးလုံးေလာက္ဆုိ ရွည္လွ ဆန္းလွျပီ ထင္ေနခဲ့တာ ခုေခတ္ နာမည္ေတြနဲ႕ဆုိ အိပ္ေနရုံေလာက္ပဲ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ ဂ်ာနယ္သတင္းေတြ ဖတ္ေလ့ ရွိတဲ့လူေတြဆုိရင္ ဘယ္မင္းသား မင္းသမီး ရဲ႕ ကေလးနာမည္က ဘာဆုိတာ သိျပီးသားေတာင္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။ ကၽြန္မကေတာ့ တခါတေလမွ ေကာက္ခါငင္ခါ ဖတ္တဲ့လူမုိ႕ ေတြ႕မိသေလာက္ကုိပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ </span></div><span id="fullpost"><br /><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">စေျပာရမယ္ဆုိရင္ျဖင့္.. မင္းသား လူမင္းက သူ႕သမီးကုိ ဧရာ၀တီလူမင္းတဲ့။ (ၾကံဳလုိ႕ေျပာရရင္ အစကတည္း က ကၽြန္မတုိ႕အိမ္မွာ လူမင္းနာမည္ကုိဆုိ လူမင္းဆုိေတာ့ ေခြးမင္း မဟုတ္ လုိ႕ေပါ့တုိ႕ ဘာတုိ႕ အျမဲေနာက္ေနက်ပါ။) ဧရာ၀တီဆုိတာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အဓိကရ ရာဇ၀င္ထဲက သတုိ႕သမီးမုိ႕လုိ႕ (သီခ်င္းေတြ နဲ႕ ေရာကုန္ျပီ) ၾကိဳက္လုိ႕ ကေလးနာမည္ေပးခ်င္တာျဖစ္မွာပါ။ ကၽြန္မစဥ္းစားမိတာက ေတာ္ၾကာ ကေလးၾကီး လာတဲ့အခါ သံလြင္ေမ်ာက္မင္းတုိ႕ ဒုဌ၀တီ၀ံမင္းတုိ႕ နာမည္ေျပာင္ေပးျပီး အေနာက္ခံရရင္ မခက္ပါလား။ ေနာက္မယ္ဆုိ ျမစ္နာမည္ေတြကလည္း အမ်ားၾကီးရယ္။ ျမန္မာ့ပထ၀ီသင္တဲ့အခါက် မဟုတ္က ဟုတ္က ေနာက္ခ်င္လုိ႕ ကုလားတန္ လူမင္းဆုိ သြားေရာ။ ခုမွ ေလာေလာလတ္လတ္ သားေလးေမြးတဲ့ မင္းသား သားညီကလည္း သူ႕သားေလးကုိ နာမည္ေပးရင္ လင္းအရုဏ္ ဒါမွမဟုတ္ ဧကသားညီလုိ႕ နာမည္ေပးမယ္စဥ္းစားထားသတဲ့။ (တကယ့္ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ဧကဆုိတာ တစ္မုိ႕လုိ႕ပါတဲ့။) ၾကီးလာရင္ ဒီေကာင္က က်ယ္ဆုိ ဘယ္ႏွဧကေတာင္ကြလုိ႕ အေျပာခံရရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ ေနာက္ခ်င္ ရင္လည္း ဟက္တာေတြ ဖာလုံေတြ စကြဲမုိင္ေတြဆုိမွ အကုန္ရႈပ္ကုန္ပါ့မယ္။ စိတ္ကူးေတြကြန္႕ျမဴးျပီး နာမည္ေတြ ေလွ်ာက္ေခၚၾကည့္ရရင္ ျပီးေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။</span></div><br /><div align="justify">ေနာက္ကေလးတစ္ေယာက္နာမည္က ျမတ္ေသာေမာင္တဲ့။ နာမည္ကုိ ရုတ္တရက္ၾကည့္လုိက္ရင္ေတာ့ တယ္လည္း ၾကီးက်ယ္ ျမင့္ျမတ္ခ်င္ ၾကသကုိးလုိ႕ ထင္ရမွာပါပဲ။ ေသာဆုိတာ ျမန္မာစကားမွာေတာ့ ဘာျဖစ္ေသာ ညာျဖစ္ေသာလုိ႕ ေျပာေလ့ရွိၾကတဲ့ နာမ၀ိေသသန နဲ႕ နာမ္ၾကားက အေခၚအေ၀ၚပါ။ နံေသာေမာင္လည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပဲ။ မလင္းဆုိရင္ ေယာင္ေသာလင္း လုိ႕ေျပာင္းေခၚရင္ ကုိရီးယားနာမည္ေလး လုိလုိ လွေတာင္ လွေသး။ အဲဒါဆုိ မလင္းက ကၽြန္မကုိ ပ်င္းေသာဂ်မ္းလုိ႕ ျပန္ေခၚမွာ။ ေယာင္ေသာလင္း ဆုိတဲ့ နာမည္ေလာက္ မလွဘူး မလင္းေရ။ လာမေခၚနဲ႕ေနာ္။ း) ဒီကေလးရဲ႕ ေဆြမ်ဳိး သမီးကေလးကလည္း ေခသူမဟုတ္။ ေခတ္သခင္ ဆုိလား။ ဟဲ့ အက်ဳိးနဲ ဘာတဲ့တုန္းလုိ႕သာ ေအာ္လုိက္ဖုိ႕ေကာင္းေတာ့တယ္။ ဒီနာမည္ ေတြက ခုတေလာမွာ ေလာေလာလတ္လတ္ေတြ႕လုိက္တာေလးေတြပါ။ အရင္က ဖတ္မိတဲ့ထဲမွာ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးၾကီး ၀ါ၀ါ၀င္းေရႊရဲ႕ ေျမးေတြ နာမည္ေတြကုိလည္း သတိထားမိလုိက္ပါေသးတယ္။ နာမည္ေက်ာ္ အဘြားရဲ႕ ေျမးေတြမွန္းသိေအာင္ထင္ပါရဲ႕။ ဖတ္မိတုန္းက ၀ါတာေတြေရာ ေရႊတာေတြေရာ နာမည္ ေလးလုံးေတြနဲ႕ လွ်ာေတြပါ ခလုတ္တုိက္ျပီး ပါးစပ္ေတြေတာင္ က်ိန္းခ်င္စရာလို႕ ထင္မိပါတယ္။</div><br /><div align="justify">ဒီသတင္းေတြထဲမွာသာမက အျပင္ေလာကမွာပါ ကၽြန္မ မသိေသာ ဆန္းျပားတဲ့ နာမည္ေတြ မ်ားစြာ မ်ားစြာရွိဦးမွာပါပဲ။ ကၽြန္မမွာေတာ့ နာမည္ဆန္းဖုိ႕ေ၀းလုိ႕ သုံးလုံးေလာက္ဆုိရင္ေတာင္ လြန္လွျပီထင္တတ္တဲ့ အမ်ဳိးေတြထဲမွာ ၾကီးျပင္းလာတာမုိ႕ နာမည္အထူးအဆန္းဆုိ အံ့ကုိၾသလုိ႕ေနတာပါပဲ။ ကၽြန္မရဲ႕ အစ္မေတြရဲ႕ သားသမီးေတြ နာမည္ေပးၾကတဲ့ အခါမွာလည္း ေဗဒင္ေတြေမးရ၊ ႏွစ္ဘက္ေဆြမ်ဳိးေတြသေဘာကုိေမးရ နဲ႕ ရႈပ္ေနတာေတြ ေတြ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေဗဒင္ဆရာေတြကလည္း ကုိရီးယားကားေတြ ေခတ္စားခ်ိန္မုိ႕ ေရြးေပးလုိက္တဲ့ နာမည္ေတြက ျမန္မာမွ ဟုတ္က်ေသးရဲ႕လားလုိ႕ ေမးရမယ့္အတုိင္းပါ။ ယြန္းမီတုိ႕၊ ဆန္းမီတုိ႕လုိ မင္းသမီး နာမည္မ်ဳိးေတြလည္း ပါပါတယ္။ ေနာက္တူမေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕နာမည္ဆုိ သန္႕နဲ႕စ ပါတယ္။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ မ သန္႕ဘယ္သူဆုိရင္ မသန္႕သလုိ ျဖစ္ေနပါ့ မယ္ဟဲ့ ဆုိျပီး အမ်ဳိးေတြက ၀ုိင္းေျပာၾကေရာ။ ၾကီးေတာ္ၾကီးမ်ားက ကေလးနာမည္ကုိ အသံထြက္တူတာ ေတြနဲ႕လည္း ဖ်က္ၾကည့္ၾကပါ ေသးတယ္။ ဥပမာေျပာရရင္ ကၽြန္မၾကိဳက္တဲ့ ရုပ္ရွင္မင္းသား ေဒြးကုိဆုိ အိမ္မွာ သံတူေၾကာင္းကြဲ မ်ဳိးစုံနဲ႕ ေခၚျပီး ကၽြန္မ စိတ္တုိေအာင္ အျမဲစေလ့ရွိၾကပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခု ကေတာ့ ကေလးၾကီးလာရင္ အေနာက္ခံရမွာစုိးလုိ႕ နာမည္ကုိ ေနာက္ျပန္ေခၚၾကည့္တာပါ။ ကုိယ္ကေတာ့ နာမည္ ေလးကုိ ေကာင္းလွခ်ည္ ရဲ႕ဆုိေပးလုိက္ေပမယ့္ ေျပာင္းျပန္ျပန္ေခၚလုိက္ရင္ မဟုတ္ကဟုတ္က အသံထြက္ေတြ ေပၚလာမွ ဟုတ္ေပ့ျဖစ္ေနမွာ စုိးရတယ္ေလ။ ဥပမာ အငယ္ဆုံး အေထြးဆုံးမုိ႕ ခ်စ္လြန္းလုိ႕ မသက္ေထြးလုိ႕ နာမည္ေပး လုိက္ေပမယ့္ ေျပာင္းျပန္ေခၚေတာ့ မေသးထြက္ျဖစ္ေနေရာ။ </div><br /><div align="justify">ကၽြန္မတုိ႕ကေလးဘ၀ က နာမည္ အဆန္းေတြ သိပ္ေခတ္မစားေသးေပမယ့္ ခပ္ငယ္ငယ္အခ်ိန္ေလာက္မွာ ဇါတ္ေကာင္နာမည္ဆန္းဆန္းေတြနဲ႕ ၀တၳဳေတြ ေခတ္စားလာတာ မွတ္မိပါေသးတယ္။ မွတ္မိၾကလားမသိဘူး ေမာင္ ဇာတ္လမ္းထဲက စ၀္ခ်ဥ္ဗလြတ္ အဲ ေယာင္လုိ႕ စ၀္ေနဗလလုိ နာမည္မ်ဳိးေတြေလ။ အဲဒီတုန္းကဆုိ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္ အေမေတြ အေဒၚေတြက ဟဲ့ သူ႕နာမည္က ဘာတဲ့ဆုိ ျပီး အေခါက္ေခါက္ ျပန္ျပန္ေမးရေလာက္ေအာင္ ဆန္းတာေတြကုိ စၾကားဖူးခဲ့တာပါ။ ေက်ာင္းတုန္းကလည္း အဆုိေတာ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူ႕အႏုပညာနာမည္ေပးတာ သံစဥ္ဘာျဖစ္ဆုိလားပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၀ုိင္း အားေပးလုိက္ေတာ့ ေမခဲမေလာက္ဆုိတဲ့ နာမည္ျဖစ္သြားေရာ။ အေဖနာမည္ ငါးလုံးေလာက္ကုိ surname လုိ သားသမီးနာမည္မွာ ထည့္ေပးတာေတြလည္း ၾကားဖူးပါတယ္။ တစ္ေခါက္က အသိတစ္ေယာက္ မဂၤလာေဆာင္ ဖိတ္စာမွာေတြ႕မိတဲ့ သတုိ႕သမီးနာမည္က အေ၀းေျပးကား နာမည္နဲ႕ေတာင္ ခပ္ဆင္ဆင္ တူေနေလရဲ႕။ နာမည္ေတြအေၾကာင္းေျပာရင္း သူမ်ား ေတြကုိ ႏွိပ္သလုိျဖစ္ေနရင္လည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္။ သူမ်ားထက္ ထူးေပ့ ေကာင္းေပ့ သာေပ့ ျမင့္ေပ့ဆုိတဲ့ နာမည္ေတြ ေရြးခ်င္ၾကတဲ့ ေလာကၾကီးကုိ မ်က္စိဆံပင္ေမႊးစူးေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျမင္နဲ႕သာ ေရးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ေတာနာမည္ပဲပုိင္လုိ႕ နာမည္ခပ္မုိက္မုိက္ေတြကုိ မနာလုိျဖစ္ေနတာလုိ႕ပဲ ထင္ခ်င္လည္း ထင္သြားလုိက္ႏုိင္ပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ခုေရးတဲ့လူရဲ႕နာမည္ကုိက ေတာစတုိင္နဲ႕ ေပးထားတဲ့ ေရႊဂ်မ္းကုိး။</div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-1253149550053739937?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-30527328897531068582008-12-07T17:20:00.000-08:002008-12-07T17:26:34.592-08:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/STx165H8sFI/AAAAAAAAAUI/ciU2hIZh-yw/s1600-h/seafood.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277222517998399570" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 132px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/STx165H8sFI/AAAAAAAAAUI/ciU2hIZh-yw/s200/seafood.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">မလင္းက ခုတေလာ သူ႕ဘေလာ့နဲ႕ အျခားဘေလာ့ေတြက အစား အေသာက္ေတြ လာလာျပျပီး ႏွိပ္စက္ လြန္းေတာ့ ဖတ္ရတဲ့လူက သြားရည္ခံ ေလး၀တ္ျပီး ဘေလာ့ဖတ္ရမလုိ ျဖစ္ေနျပီ။ ဒီတစ္ပါတ္ေတာ့ ဟင္း က လည္း ခ်က္ခ်င္စိတ္မရွိျပန္ဘူး။ ေနာက္ျပီး ဘယ္လုိျဖစ္တယ္မသိ ဂ်ပန္စာ ဆာရွီမီကုိ တမ္းတမ္းတတ စားခ်င္ေနတာနဲ႕ ဒီျမိဳ႕က ဘူေဖးဆုိင္မွာ တစ္ေယာက္တည္း သြားျပီး အ၀စားလာခဲ့တယ္။ အဲဒီဆုိင္ကုိ တူမေလး လာတုန္းကလည္း ေခၚသြားဖူးတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အ၀စားလည္း အရွက္ကြဲစရာ မရွိဘူးဆုိေတာ့ ပင္လယ္စာေတြခ်ည္း စိတ္ထင္တုိင္းကို အ၀ စားပစ္လုိက္တယ္။ ဆုိင္က ဆီးဖုဒ္ ဘူေဖးဆုိေတာ့ ပင္လယ္စာ ေတြ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ စုံသား။ ဂဏန္းၾကီး၊ ဂဏန္းေသး၊ ပုစြန္ အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ ခရုဆုိက္စုံ (oyster, mussel, clam)၊ ဆူရွီ ဆာရွီမီ မ်ဳိးစုံ၊ ငါးဟင္းမ်ဳိးစုံ ရတယ္။ တရုတ္စာေတြလည္း ရွိေပမယ့္ ဂ်ပန္စာကုိပဲ စားခ်င္စိတ္နဲ႕ သြား တာမုိ႕ တရုတ္စာေတြ ထိေတာင္ မထိခဲ့ဘူး။ အခ်ဳိရည္ေသာက္တာေရာ၊ tips ေပးတာအပါအ၀င္ ၁၅က်ပ္ေလာက္ေတာ့ က်တယ္။ ဒါေပမယ့္ ရုိးရုိး ဂ်ပန္ဆုိင္သြားစားမယ္ဆုိ မွာတာေလး တစ္မ်ဳိးႏွစ္မ်ဳိးနဲ႕တင္ အဲဒီေလာက္က်မွာေလ။ ခုေတာ့ ပင္လယ္စာေတြမ်ဳိးစုံ ဗုိက္ကားေအာင္ စားျပီး အခ်ဳိပြဲေလးေတာင္ ပါတာကုိ အဲဒီေလာက္ဆုိေတာ့ မဆုိးဘူးလုိ႕ေျပာရမယ္။ ေပးရတဲ့ တန္ဖုိးအတြက္ အစားအေသာက္ကလည္း အရသာ ရွိတယ္ဆုိရင္ ဒီေန႕သြားစားတာအတြက္ ေပးရတာ ဒီကႏႈန္းေတြနဲ႕ယွဥ္ရင္ သိပ္မမ်ားလွပါဘူး။ အင္း .. ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ အျပင္စာေတြ စားတာ ေလွ်ာ့မယ္ဆုိျပီးမွာ ဆာရွီမီ ခ်င္ျခင္းတပ္လုိ႕ ပုိက္ပုိက္ ထြက္သြားျပန္ပါေရာ့လား။ တစ္ေယာက္ထဲ စားရင္ မတန္မွာစုိးလုိ႕ အားလုံးကုိ ေကၽြးႏုိင္ေအာင္ ဓါတ္ပုံရုိက္လာခဲ့တယ္။ ဂ်မ္းလုိပဲ ပင္လယ္စာ တမ္းတေနတဲ့အခုိက္နဲ႕ၾကံဳရင္ေတာ့ ဘူေဖးမုိ႕ အ၀သာ စားသြားေပေတာ့ေနာ္။</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-3052732889753106858?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-25807901755503102562008-12-06T20:30:00.000-08:002008-12-06T20:31:57.475-08:00<div align="justify"><a href="http://amhattaya.blogspot.com/">မလင္း</a>က tag ထားျပန္ပါတယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မုန္းတဲ့အခ်က္ ၁၀ခ်က္တဲ့။ သူမ်ားေရးတာေတြ လုိက္ဖတ္ ၾကည့္ေတာ့လည္း တူတဲ့ အခ်က္ေတြက အေတာ္မ်ားသား။ တစ္ေယာက္စီနဲ႕ အနည္းဆုံး သုံးေလး ခ်က္ ေလာက္စီေတာ့ တူတတ္ၾကတယ္ဆုိေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သိပ္စိတ္ပ်က္စရာလုိ႕ မေတြးမိေတာ့ဘူးေပါ့။ (အဲလုိ ေျဖေတြးေတြးတာကုိက မုန္းစရာေနာ္။) </div><span id="fullpost"><br /><div align="justify"></div>၁။ မလုပ္ခ်င္ေသးေသာ အလုပ္မ်ားကုိ ေန႕ေရႊ႕ညေရႊ႕ ေရႊ႕ျခင္း (Procrastinate လုပ္ရာမွာ Pro ေပါ့ကြယ္။)<br />၂။ ေတြေ၀ျခင္း<br />၃။ ရင္ထဲက အနာမ်ားကုိ အလြယ္တကူ မေမ့ေပ်ာက္တတ္ျခင္း<br />၄။ ေခါင္းမာျခင္း - မွန္တယ္ထင္ရင္ မေလွ်ာ့တတ္ျခင္း<br />၅။ စိတ္တုိ စိတ္ပ်က္ရင္ ဟန္မေဆာင္တတ္ျခင္း<br />၆။ အားနာတတ္ျခင္း<br />၇။ အိမ္အလုပ္ မလုပ္ခ်င္၊ မလုပ္တတ္ျခင္း<br />၈။ လြမ္းစရာေတြ စဥ္းစားမိရင္ အင္မတန္ ၀မ္းနည္းတတ္ျခင္း<br />၉။ အာရုံမ်ားျခင္း သုိ႕မဟုတ္ လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ေတြ အရမ္းမ်ားျခင္း<br />၁၀။ စကားမ်ားျခင္း<br /><br /><div align="justify">ဒီ၁၀ခ်က္မွာ ဘယ္အခ်က္က ဘယ္အခ်က္ထက္ ပုိတယ္ဆုိတာမ်ဳိး စဥ္ထားတာမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ စိတ္ထဲမွာ စဥ္းစားလုိ႕ရတာ ၁၀ခ်က္ကုိသာ ျမန္ျမန္ခ်ေရးလုိက္တဲ့သေဘာပါ။ တကယ္သာ ဆက္ေရးရရင္ အခ်က္ေတြကုိ နည္းမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အကုန္သာ ဆက္ေျပာရင္လည္း ေကာင္းတာ မက်န္ေတာ့ပဲ ေနမွာစုိးလုိ႕ ဒီ၁၀ခ်က္နဲ႕ပဲ ျဖတ္လုိက္ပါေတာ့မယ္။ ကဲ.. အေၾကြးေက်ျပီေနာ္ အေၾကြးရွင္ ေဒၚေဒၚလင္းေရ။</div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-2580790175550310256?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-78291271498471880962008-11-29T22:29:00.000-08:002008-11-30T07:56:15.090-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္း...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တခ်ိဳ႕ေနရာမွာ ပန္းခင္းထားတယ္...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တခ်ိဳ႕ေနရာမွာ ဆူးနင္းၿပီးသြားရတယ္... </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တခါတရံမွာ ေအးျမတဲ့အရိပ္ေအာက္..</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">.တခါတရံမွာ ပူေလာင္တဲ့ေနေရာင္ေရာက္...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တခါတရံမွာ မိုးေတြသည္းလုိ႔ ခုိရာေပ်ာက္... </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခက္အခဲေတြ႔လည္း စိတ္မပ်က္နဲ႔ ...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္းဆုိတာ ၿပီးေအာင္ ေလွ်ာက္ရာမွာမို႔ ...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလုပ္ကို ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္တတ္သူျဖစ္ရမွာမို႔ … </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လွမ္းခဲ့တာလည္း အလွမ္းေပါင္းမ်ားစြာ ခရီးေရာက္ခဲ့ၿပီ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မွန္းၾကည့္လိုက္တာ…</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာင္အလွမ္းေပါင္း ရာေက်ာ္ေအာင္ျမင္တက္လွမ္းေစဖုိ႔ … </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရဲရဲသာ ဆက္လွမ္းလိုက္ပါစုိ႕....။.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-7829127149847188096?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-16539243741170495472008-11-28T22:27:00.000-08:002008-11-29T03:33:58.840-08:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီညေန ဂ်ီေတာ့ထဲမွာ ဟင္းခ်က္ေနပါသည္လုိ႕ ေရးထားေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ တစ္ခ်ဳိ႕က ေမးၾကပါတယ္။ ဘာေတြခ်က္ေနလဲ တဲ့။ ေထြေထြထူးထူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ မေန႕က Thanksgivingရယ္၊ ဒီေန႕ရယ္ ႏွစ္ရက္ေပါင္းျပီး နားရလုိ႕ တစ္ခါတစ္ေလ အိမ္မွာ စိတ္လုိလက္ရ ထမင္းဟင္းခ်က္စားပါတယ္။ ဘုိစာေတြေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာထမင္းဟင္းကုိ စားခ်င္ေနတာမုိ႕ ၾကက္အသည္းဟင္း၊ ကန္စြန္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ဟင္း၊ ငါးပိရည္စပ္စပ္နဲ႕ တုိ႕စရာခ်က္စားတာပါ။ </span></div><div align="justify"> </div><br /><div align="justify"></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/STDa4IgNmgI/AAAAAAAAATw/SX8FIbVLePQ/s1600-h/IMG_4826.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273955821540973058" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 254px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/STDa4IgNmgI/AAAAAAAAATw/SX8FIbVLePQ/s320/IMG_4826.JPG" border="0" /></a> <div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထမင္းေလးက ၀ါေနတာ ၾကက္အသည္းဟင္းခပ္တုန္း က အုိးထဲက ဆီကုိ လူးထားတာ။ ငါးပိရည္ေလးေဘး က တုိ႕စရာကေတာ့ မုန္ညင္းရြက္ျပဳတ္နဲ႕ ခရမ္းသီးေလး ေတြ ျပဳတ္ထားတာ။ ကန္စြန္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ဟင္း ထဲမွာ ငါးေလးေတြလည္း ပါတယ္။ စားလုိ႕ေကာင္း သလား မေမးနဲ႕။ (ၾကြားလုိ႕ရတုန္း ၾကြားတာ) ကဲကဲ အိမ္ခ်က္ ေလး နဲ႕ ဧည့္ခံတယ္လုိ႕ သေဘာထားျပီး စားေသာက္ သြားၾကပါေနာ္။ အဲ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာေသးတယ္ ကုိယ္တုိင္ခ်က္တာပဲ ေကၽြးေနာ္တဲ့။ စိတ္ခ်ပါ။ ေရႊဂ်မ္း ကုိယ္တုိင္ခ်က္တာ အာမခံ ပါတယ္ေနာ္။ ဘာလုိ႕လဲဆုိေတာ့ အိမ္ခ်က္ေတာင္မွ မခ်က္တတ္ ခ်က္တတ္ခ်က္တဲ့ လက္ရာမုိ႕ ေရႊဂ်မ္းလက္ရာ အစစ္ပါ။ ဓါတ္ပုံကလည္း ဟင္းခ်က္ျပီး ဆာေန တုန္း ကမန္းကတန္းရုိက္ရတာမုိ႕ သိပ္မလွမပပုံေလးပါ။ ဒါေလးနဲ႕ေတာင္ ဖတ္သူေတြ ဗုိက္ဆာေအာင္ အျမင္ ေကာင္းတယ္ဆုိရင္ေတာ့ အျပင္မွာေတြ႕ေတာ့ လည္း တကယ္ခ်က္ ေကၽြးမွာေပါ့ေနာ္။ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-1653924374117049547?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-15049582997372690332008-11-23T12:14:00.000-08:002008-11-24T06:51:04.496-08:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေန႕ အသိအိမ္က ဖိတ္လုိ႕ ထမင္းသြားစားတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေလး အိမ္ခ်က္ ျမန္မာထမင္းဟင္း စားရလုိ႕လားမသိ စားလုိ႕ေကာင္းပါဘိျခင္း။ သူတုိ႕ ထမင္းစားပြဲမွာ ထုိင္ထုိင္ခ်င္း ဒါေလးက ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္လား၊ ဒါေလးက ေခါက္ဆြဲေၾကာ္လား လုပ္ရင္းနဲ႕ ဒီပန္းကန္ထဲကဟာေလးက ပုံးရည္ၾကီးဟင္းလားလုိ႕ ေမးမိေတာ့ အိမ္ရွင္ေတြက ရီလုိက္ၾကတာ။ မ်က္စိက မြဲမဲြနဲ႕ ခပ္မည္းမည္း အႏွစ္ေတြလုိ ေတြ႕ေတာ့ မွန္းေျပာလုိက္တာ လြဲသြားပါေလေရာ။ ပုန္းရည္ၾကီး မဟုတ္ဘူး brownies တဲ့။ ျဖစ္ရမယ္။ ဒီခ်က္ပုံက ဆန္းတယ္လို႕ ထင္ေတာ့ ထင္သား။ ပုန္းရည္ၾကီးဟင္းထဲက ျဖဴျဖဴ အတုံးေလးေတြက ဘာပါလိမ့္လုိ႕ေလ။ brownies ေပၚက marshmallow အတုံးေလးေတြတဲ့။ </span></div><span id="fullpost"><br /><div align="justify">ကၽြန္မလည္း မလင္းနဲ႕ တြဲမိတာ မဆန္းဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလ လြဲခ်က္က ကမ္းကုန္တယ္။ တစ္ေခါက္က မဂိုလမ္းထဲမွာ ခ်စ္တီးထမင္းသြားစားျပီး အျပန္ ကြမ္းယာဆုိင္ေလးေတြေရွ႕က ျဖတ္ေလွ်ာက္ေတာ့ အစ္မလုပ္တဲ့လူက အေပ်ာ္ကြမ္းယာ ၀ယ္စားၾကည့္ရေအာင္တဲ့။ ကြမ္းယာဆုိင္ေတြကလည္း တန္းကုိစီလုိ႕။ ေရခဲစိမ္ကြမ္းယာဆုိပဲ။ ကြမ္းရြက္ေလးေတြ အစီအရီျဖန္႕ခင္းထားတာ မစားတတ္တဲ့လူေတာင္ စားခ်င္စရာ။ ကြမ္းရြက္ေပၚမွာ ခ်ထားတဲ့ အဆာပလာေတြ ေပၚမွာ ျဖဴျဖဴအတုံးလုိလုိ အဖတ္လုိလုိေလးေတြ။ ေအာ္ ေရခဲစိမ္ကြမ္းယာ ဆုိေတာ့ စိတ္က ေရခဲဆီေရာက္ျပီး ေရခဲတုံးေလးေတြ ထည့္၀ါးတာလားလုိ႕ ေမးမိေတာ့ ကြမ္းယာသည္က အစ္မ အဲဒါ ေက်ာက္ဖရုံယုိတဲ့။ </div><br /><div align="justify">ေနာက္တစ္ခါက်ေတာ့ ရန္ကင္းေၾကးအုိးမွာ သြားစားၾကတုန္းကေပါ့။ စားပြဲထုိးေကာင္ေလးကုိ တစ္ေယာက္ တစ္မ်ဳိး ၀ုိင္းမွာေနၾကရင္း ေဘးက ကၽြန္မတူေလးက ၀က္သားနဲ႕ ေၾကးအုိးဆီခ်က္ ဦးေဏွာက္မပါလုိ႕ မွာလုိက္တယ္။ ကၽြန္မအလွည့္က်ေတာ့ အားက်မခံ အစ္မအတြက္ကေတာ့ ၾကက္သားနဲ႕ ေၾကးအုိးဆီခ်က္ ဦးေဏွာက္မပါ လုိ႕ အားရပါးရမွာလုိက္တာ စားပြဲထုိးက ၾကက္သားနဲ႕ဆုိ ဦးေဏွာက္မပါဘူး အစ္မဆုိေတာ့မွ မွာတာ အရွိန္လြန္သြားမွန္း သိလုိက္ရတယ္။ အဲဒီကတည္းက ေၾကးအုိးဆုိင္သြားတုိင္း သတိထားမွာ ျဖစ္ေတာ့တယ္။ </div><br /><div align="justify">ေနာက္တစ္ခါ စေကာ့ေစ်းမွာ အစ္မတစ္ေယာက္နဲ႕ ေစ်းသြား၀ယ္ၾကတယ္။ <a href="http://shwegyan.blogspot.com/2007/11/blog-post_3373.html">ေဗဒင္</a>ေတြအတူ သြားေမးဖူးတဲ့ အစ္မပဲေပါ့။ ျမန္မာျပည္ကအျပန္လက္ေဆာင္ေပးဖုိ႕ ေရႊခ်ည္ထုိးေတြ သြား၀ယ္ၾကတာ။ မွီအုံးစြပ္ေပၚမွာ ျမင္းပုံတုိ႕ မင္းသမီးပုံတုိ႕ ကိႏၷရီပုံတုိ႕ ေရႊခ်ည္ထုိးထားတာေလးေတြက သယ္ရတာ သိပ္မေလးလြန္းသလုိ ျမန္မာ့ လက္မႈပစၥည္းအျဖစ္ လက္ေဆာင္ေပးလုိ႕လည္း ေကာင္းတယ္ မဟုတ္လား။ အစ္မနဲ႕ ႏွစ္ေယာက္သား ပုံမ်ဳိးစုံေတြ ေရြးၾက ေစ်းဆစ္ၾကလုပ္ေနရင္းနဲ႕ အေပၚနားမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ တစ္ခုကုိေတြ႕ေတာ့ ဆုိင္ရွင္ကုိ ကၽြန္မက ေမးလုိက္တယ္။ ဒီၾကက္ပုံေလးကေရာ ဘယ္ေလာက္လဲလုိ႕။ ဆုိင္ရွင္က မ်က္ႏွာထားတင္းသြားျပီး အဲဒါ ေဒါင္းဆုိ ခပ္ေဟာက္ေဟာက္ေျပာေတာ့မွာ မွားျပန္ပဟဲ့ဆုိျပီး ခပ္သြက္သြက္၀ယ္ရင္း ထြက္ခဲ့ရတယ္။ ေစ်းရုံအျပင္ေရာက္ေတာ့ အစ္မက ရယ္ရင္း နင္လုပ္လုိက္ရင္ေလ ေဒါင္းေတာင္ ၾကက္ျဖစ္ရရွာတယ္ဆုိျပီး ေျပာပါေလေရာ။ သူတုိ႕ ေရႊခ်ည္ထုိး ဒီဇုိင္းက ေဒါင္းနဲ႕မွ မတူတာကုိး လုိ႕။ </div><div align="justify">ဒီပုိ႕စ္ကုိ ေရႊဂ်မ္းလုပ္ပုံ ငရုတ္ဆုံဆုိျပီး ေခါင္းစဥ္တပ္လုိက္တာကေတာ့ လုပ္လုိက္ရင္ တလြဲျဖစ္တတ္တာေလးေတြ ျပန္သတိရျပီး ရယ္ေနမိလုိ႕ပါ။ </div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-1504958299737269033?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-51739216475803731332008-11-16T18:13:00.000-08:002010-05-03T00:39:42.620-07:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူမေလွ်ာက္တဲ့ လမ္းမွာ အရိပ္ေတြ အျမဲကပ္ပါေနခဲ့သည္။ သူမရဲ႕ အရိပ္ေတြလုိ႕ ဆုိရာမွာ ကုိယ့္အရိပ္ ထက္ သူမကုိယ္ေပၚကုိ က် ေရာက္ေနတဲ့ အရိပ္ေတြပါ။ သြားေလရာေနာက္ကုိ တေကာက္ေကာက္ လုိက္ပါ တတ္တဲ့ မုိးတိမ္တစ္အုပ္ လုိေပါ့။ အရိပ္ဆုိတာ ပူေလာင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေအးျမျခင္းကုိ ေပးစြမ္းႏုိင္ရမယ္လုိ႕ သိထားေပမယ့္ သူမရဲ႕ အရိပ္ ေတြထဲမွာ ေအးျမမယ္ထင္ရတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ ပူေလာင္ေစႏုိင္တဲ့ အရိပ္ေတြ ရွိေနခဲ့သည္။ တကယ္ျပန္ စဥ္းစားေတာ့လည္း တသက္လုံး အရိပ္လုိ႕ ထင္လာခဲ့တဲ့အရာတစ္ခုဟာ အရိပ္ အစစ္မွ ဟုတ္ရဲ႕လားေလ။ ေအးျမတဲ့ အရိပ္ေတြက အသာစီးရေနလုိ႕သာ အရိပ္လုိ႕ ထင္မွတ္မွားခဲ့တဲ့ ေနေပ်ာက္ခပ္စူးစူးေပမ်ားလား။ အဲဒီေနေရာင္ ခပ္ပူပူဟာ သူမကုိ မ်က္စိစူးလုိစူး အသားအေရာင္ ေနေလာင္ လုိေလာင္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေန႕လည္း သူမေနေလာင္ခံရပါသည္။ အရိပ္ေတြၾကားက သူမကုိေလာင္တဲ့ေနေရာင္စူးရွရွကုိ မေက်နပ္စြာ တီးတုိး ညည္းတြားမိသည္။ ဒါေပမယ့္.... ေနဆုိတာ မရွိတာထက္စာရင္ ရွိတာက ေတာ္ေသးတယ္ဆုိေတာ့ ေလာင္စရာ ေနရွိတာကုိပဲ ေက်းဇူးတင္ရဦးမွာလား။ ဘ၀ဆုိတာကုိ အၾကမ္းခံႏုိင္ဖုိ႕ ဘုရားက တမင္ထားေပးတာ ဒီေနေရာင္မ်ားလား။ ဒါမွမဟုတ္ နာမည္မယူပဲ ေအးျမျခင္းေတြ အျမဲေပးေနခဲ့တဲ့ အရိပ္ေတြကုိ ေက်းဇူးတင္တတ္ေအာင္မ်ားလား။ သူမ မေတြးတတ္ပါ။ ေနေပ်ာက္ေတြဟာ သူမကုိယ္ေပၚမွာ စူးျမဲစူးေနဆဲျဖစ္သလုိ အရိပ္ေတြကလည္း ေအးျမဆဲ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆက္ေလွ်ာက္မယ့္ သူမရဲ႕ လမ္းတေလွ်ာက္ ဟာလည္း မုိးရြာလုိက္ ေနပူလုိက္ျဖစ္ေနဦးမယ့္ပုံပဲ။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-5173921647580373133?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-11969695714916081792008-11-09T20:19:00.000-08:002008-11-09T21:38:28.865-08:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://amhattaya.blogspot.com/">မလင္း</a>က အခ်စ္ဆုိသည္မွာ ေရးခုိင္းတာ ၾကာလုိ႕ေတာင္ေနပါျပီ။ မေရးအားလုိက္ စိတ္မပါလုိက္နဲ႕ မေရးျဖစ္ ေတာ့ မလင္းက စိတ္ေတာင္ေကာက္သြားေရာ။ ၀န္ခံရရင္ အခ်စ္အေၾကာင္း ေရးဖုိ႕ လက္ေရွာင္တယ္လုိ႕ပဲေျပာေျပာ ေမွ်ာ္လင့္သလုိ ႏုႏုရြရြေတြ မေရးတတ္တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဟုိးအရင္တစ္ေခါက္ကေတာ့ <a href="http://shwegyan.blogspot.com/2008/02/blog-post_13.html">အခ်စ္ဆုိတာ</a> သစ္ပင္လုိပဲလုိ႕ ဘာလင္တံတုိင္းေန႕အတြက္ေတာ့ ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ အခ်စ္ဆုိတာ ကဗ်ာဆရာေတြ စာေရးဆရာ ေတြ အႏုပညာရွင္ေတြအားလုံးကုိ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ အႏုပညာေတြဖန္တီးျဖစ္ဖုိ႕ တြန္းအားၾကီး တစ္ခုပဲတဲ့။ အခ်စ္ကုိပဲ လုံး၀ယုံစားမိတဲ့ လူေတြဟာ စုံလုံးကန္းၾကသတဲ့။ သူမ်ားေတြ အတြက္ေတာ့ မသိဘူး။ ကုိယ့္အတြက္ ကိုယ္ကေတာ့ အခ်စ္ဆုိတာ ရယ္စရာ ေပ်ာ္စရာေတြလည္း ရွိခဲ့ တယ္။ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ညေတြလည္း ရွိတယ္။ ၀မ္းနည္းနာက်င္ျပီးလည္း ငုိခဲ့ဘူးတယ္။ တခါတေလက်ေတာ့ အခ်စ္ဆုိတာ ေတြ႕ရွိလုိက္ ေပ်ာက္ဆုံးလုိက္ ခံစားမႈတစ္ခုလုိပဲ။ အဲဒီခံစားမႈေၾကာင့္ ရယ္လုိက္ၾက ငုိလုိက္ၾက ေပ်ာ္လုိက္ၾက ၀မ္း နည္းလုိက္ၾက ျဖစ္ေနၾကရတာ လူတုိင္းပဲ ထင္ပါရဲ႕။ </span></div><span id="fullpost"><br /><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီအခ်စ္ေတြက ဘယ္သူ႕ေၾကာင့္ျဖစ္လာတာလဲ သိလား။ သူ႕ေၾကာင့္ေပါ့။ </span>သူ႕နာမည္က Cupid တဲ့။ သူက Venus နတ္သမီးရဲ႕ သားေလးပါ။ သူ႕ရဲ႕ အခ်စ္ျမားစူးမိသူေတြဟာ အရူးအမူးကုိ ခ်စ္မိၾက တယ္ေလ။ သူ႕အေၾကာင္းကုိ ၾကားဖူးျပီးသား ေနမွာပါ။ မၾကားဖူးေသးတဲ့လူေတြအတြက္ ျပန္ေျပာျပမယ္ေလ။ </div><div align="justify">--------------------------------------------------------</div><div align="justify">တစ္ခါတုန္းက ဘုရင္ၾကီးတစ္ပါးမွာ သမီးေတာ္ သုံးပါးရွိတယ္တဲ့။ အဲဒီသမီးေတြထဲက သမီးအၾကီး ႏွစ္ေယာက္ဟာ အင္မတန္ကုိ ေခ်ာေမာလွပ ၾကေပမယ့္ အငယ္ဆုံးသမီးေတာ္ေလးရဲ႕ ေခ်ာေမာခ်စ္စရာေကာင္းပုံ ကေတာ့ လူေတြ ေျပာစရာ စကားလုံး မရွိေလာက္ေအာင္ကုိပါပဲ။ တုိင္းတပါး ရပ္ျခားေဒသေတြကေတာင္ လူေတြဟာ သမီးေတာ္အငယ္ဆုံးေလးကုိ လာၾကည့္ၾကရတယ္။ သူကေလး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တဲ့ အခါမ်ားဆုိ သူသြားမယ့္လမ္းမွာ နင္းေလွ်ာက္ဖုိ႕ ပန္းေတြေတာင္ ၾကဲထားသတဲ့။ </div><br /><div align="justify">“သူဟာ Venus နတ္သမီးပဲျဖစ္မွာပဲ။ ဒီေလာက္ေတာင္ ေခ်ာလွတာ အလွတရားနဲ႕ အခ်စ္တုိ႕ရဲ႕ နတ္သမီးေနမွာေပါ့” မင္းသမီးေလးကုိ ျမင္ဖူးတဲ့ လူေတြက ခုလုိေတာင္ ေျပာၾကတယ္။ “ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူ႕ကုိ Venus လုိ႕ေခၚၾကမယ္။ နတ္သမီးအျဖစ္ကုိးကြယ္ၾကမယ္”</div><br /><div align="justify">ဒါကုိ Venus နတ္သမီးလည္း ၾကားေရာ အင္မတန္ကုိ စိတ္ဆုိးသြားသတဲ့။</div><br /><div align="justify">“ဘာေျပာတယ္” “ငါလုိ နတ္သမီးရဲ႕ အလွအပနဲ႕ ယွဥ္ရဲတဲ့ လူသာမန္ မိန္းကေလးရွိတယ္၊ ဟုတ္လား။ ဒါဆုိရင္ေတာ့ သူ႕ကုိ ဒဏ္ခတ္ရေပလိမ့္မယ္”</div><br /><div align="justify">Venus နတ္သမီးဟာ သူ႕သားေလး Cupid ကုိ ေခၚလုိက္ေတာ့ Cupid ေလးဟာ သူ႕ရဲ႕ အခ်စ္ျမားေတြနဲ႕အတူ ေရာက္လာတယ္။</div><div align="justify">“သားေလး၊ ေခ်ာလြန္းလုိ႕ ဆုိျပီး လူေတြ ကုိးကြယ္ေနတဲ့ လူသာမန္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ရွိေနတယ္တဲ့။ ဒီည သူ႕ကုိ သားသြားျပီး သုတ္သင္လုိက္စမ္း။ ဒါမွ သူ႕ကုိ နတ္သမီးမွတ္ျပီး ကုိးကြယ္ေနၾကတဲ့လူေတြဟာ ဒီမိန္းကေလးဟာ လူသာမန္ပဲဆုိတာ သိျပီး ေၾကာက္သြားၾကမွာ”</div><br /><div align="justify">Cupid ေလးလည္း ေသေစေလာက္တဲ့ အဆိပ္ေတြထည့္ထားတဲ့ အဆိပ္ပုလင္းကုိ ယူျပီး မင္းသမီးေလး Psyche ဆီ ထြက္လာခဲ့တယ္။ မင္းသမီးေလးဟာ သူ႕ခမည္းေတာ္ ဘုရင္ၾကီးရဲ႕ နန္းေတာ္ထဲမွာ လက္ကေလးကုိ ေခါင္းအုံးျပီး ေအးခ်မ္းစြာ အိပ္ေပ်ာ္ ေနရွာတာေပါ့။ Cupid လည္း မင္းသမီးေလးအနားကုိ ေရာက္သြားျပီး အဆိပ္ခတ္မလုိ႕ပဲရွိေသးတဲ့အခုိက္မွာ တိမ္ဖုံးေနတဲ့လဟာ တိမ္ေတြၾကားထဲက ထြက္လာျပီး လေရာင္က မင္းသမီးေလး မ်က္ႏွာေပၚကုိ က်လာေတာ့တယ္။</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">အဲဒီအခါမွာ Cupid ဟာ အံ့ၾသတၾကီး ေနာက္ကုိေတာင္ ဆုတ္လုိက္မိတယ္။ သူ႕တစ္သက္မွာ အဲဒီေလာက္ ေခ်ာေမာလွပတဲ့ မိန္းကေလးကုိ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးခဲ့ဘူး။ သူ႕လက္ထဲမွာ ကုိင္ထားတဲ့ ျမားေတာင္ လက္ထဲက လြတ္က်သြားျပီး သူ႕ေျခေထာက္ေပၚသူ ျပန္စူးမိသြားပါေလေရာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူကုိယ္တုိင္ အိပ္ေနတဲ့ မင္းသမီးေလးအေပၚ အရူးအမူးခ်စ္မိသြားပါေတာ့တယ္။</div><br /><div align="justify">Cupid ဟာ မင္းသမီးေလးအေပၚကုိ ငုံ႕ၾကည့္ျပီး မင္းသမီးေလးရဲ႕ အလွကုိ ေသေသခ်ာခ်ာခံစား ၾကည့္ရႈေနလုိက္တယ္။ သူခ်စ္သြားမိတဲ့ မင္းသမီးေလးကုိ ဘယ္ေတာ့မွာ ဒုကၡေရာက္ နာက်င္ေအာင္ မလုပ္ဖူးလုိ႕လည္း သစၥာဆုိလိုက္ျပီး မုိးလင္းခါနီးမွ တိတ္တဆိတ္ေလး ျပန္သြားေတာ့တယ္။</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">မနက္ေရာက္ေတာ့ Venus နတ္သမီးက Psyche ေသသြားျပီလား သိရေအာင္ မင္းသမီးေလးရဲ႕ နန္းေတာ္ကုိ ငုံၾကည့္လုိက္တယ္။ နန္းေတာ္ရဲ႕ ပန္းျခံထဲမွာ မင္းသမီးေလး ခုိေလးေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေျပးလႊားကစား ေနတာလည္း ေတြ႕ေရာ အံ့ၾသသြားတာေပါ့။ အဲဒီမွာတင္ Venus နတ္သမီးဟာ ေဒါသေတြ တအားထြက္ျပီး မင္းသမီးေလးကုိ အသက္ရွင္မေနခ်င္ေလာက္တဲ့အထိ ဒုကၡမ်ဳိးစုံေပးမယ္လုိ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လုိက္ေတာ့တယ္။ </div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး Psyche မင္းသမီးေလးအတြက္ စိတ္ညစ္စရာေတြ တစ္ေန႕တစ္မ်ဳိး မရုိးႏုိင္ေအာင္ကုိ ေတြ႕ရ ပါတယ္။ စိတ္ညစ္စရာ စိတ္ဆင္းရဲစရာ ဒုကၡေတြ မ်ဳိးစုံဟာ မျပီးႏုိင္ေလာက္ေအာင္မုိ႕ တစ္ေန႕မွာ မေပ်ာ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့ မင္းသမီးေလးဟာ သူ႕ကုိယ္သူ အဆုံးစီရင္ဖုိ႕ စိတ္ဆုံးျဖတ္လုိက္ေတာ့တယ္။ ေတာင္အျမင့္ၾကီးရဲ႕ ထိပ္ေပၚကုိ တက္ျပီး ေတာင္ေအာက္က ခ်ဳိင့္၀ွမ္းထဲကုိ ခုန္ခ်လုိက္မယ္ေပါ့ေလ။ တကယ္ပဲ မင္းသမီးေလးဟာ ေတာင္ထိပ္ကုိ ပင္ပင္ပန္းပန္း တက္သြားျပီး ေတာင္ေအာက္ကုိ ခုန္ခ်လုိက္ေတာ့တယ္။ မင္းသမီးေလးကုိ ခ်စ္ေနတဲ့ Cupid ေလးဟာ သူခ်စ္တဲ့သူေလးကုိ ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိပ္စက္ေနတဲ့ အေမကုိလည္း စိတ္ဆုိး၊ မင္းသမီးေလးကုိ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ေပါ့။ Psyche ေလး ေတာင္ေအာက္ကုိ ခုန္လည္းခ်ေရာ ေလနတ္သား Zephyrus ရဲ႕ အကူအညီကုိေတာင္းျပီး မင္းသမီးေလးကုိ ေပြ႕ယူ၊ အေ၀းၾကီးက ကၽြန္းေလးတစ္ကၽြန္းေပၚကုိ ေခၚသြားေပးခုိင္းပါေတာ့တယ္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify">Psyche ေလးဟာ ေတာင္ေအာက္ကုိ က်မသြားပဲ ေလနတ္သားရဲ႕ လက္မွာ အသာအယာ ေလဟုန္စီးရင္း ကၽြန္းေလးတစ္ကၽြန္းဆီကုိေရာက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္းကုိေရာက္ေတာ့ ေလနတ္သားက ပန္းေတြေပၚမွာ အသာေလး ခ်ထားေပးခဲ့ပါတယ္။ သူမပတ္၀န္းက်င္ကုိ ထလည္း ၾကည့္လုိက္ေရာ အင္မတန္ေမႊးတဲ့ ႏွင္းဆီပန္းေတြ ရာေထာင္ခ်ီပြင့္ေနတဲ့ ပန္းျခံထဲမွာ ေရာက္ေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ပန္းျခံအနားမွာ နန္းေတာ္ၾကီး တစ္ခုကုိလည္းေတြ႕ရေတာ့ နန္းေတာ္ဆီေလွ်ာက္သြားတဲ့ အခါမွာ သူမလည္း အနားေရာက္ေရာ နန္းေတာ္ တံခါးေတြက အလုိလုိ ပြင့္ျပီး သူမကုိ ဆီးၾကိဳေနၾကတယ္။ နန္းေတာ္ထဲေရာက္ေတာ့ မျမင္ရတဲ့ ႏူးႏူးညံ့ညံ့လက္ေတြက သူ႕ကုိ ၀ုိင္းၾကိဳၾကျပီး ၾကိဳဆုိပါတယ္ မင္းသမီိးေလးလုိ႕ အသံတုိးတုိးေလးေတြက သူမ နားမွာ လာေျပာၾကတယ္။ </div><br /><div align="justify">“ၾကိဳဆုိပါတယ္ မင္းသမီးေလး။ သင့္နန္းေတာ္ထဲကုိ ၀င္ၾကည့္ပါဦး။ ဘာမ်ား သုံးေဆာင္ခ်င္ပါသလဲ။ မင္းသမီးေလး လုိအပ္တာ အကုန္ အေကာင္းဆုံးနဲ႕ ျပည့္စုံေစရပါမယ္။ တေရးေလာက္ အိပ္စက္ခ်င္ ပါသလား။ အိစက္ညက္ေညာတဲ့ အိပ္ယာအဆင္သင့္ရွိသလုိ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ညိမ့္ေညာင္းတဲ့ ဂီတနဲ႕လည္း ေဖ်ာ္ေျဖေပးမွာပါ” Psyche ေလးဟာ အံ့ၾသသလုိ ေပ်ာ္လည္း ေပ်ာ္သြားတယ္။ နန္းေတာ္ၾကီးဟာ အင္မတန္ လွ သလုိ အထဲမွာ လည္း စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြ အဆင္သင့္၊ အိပ္စရာ အိပ္ယာ အဆင္သင့္နဲ႕ေပါ့။ </div><br /><div align="justify">အဲဒီညက်မွ အေမွာင္ထဲမွာ သူ႕မ်က္ႏွာကုိေပးမျမင္ခုိင္းပဲ Cupid ေရာက္လာခဲ့တယ္။ “မေၾကာက္ပါနဲ႕ မင္းသမီးေလးရယ္” လုိ႕ သူက ေတာင္းပန္ရွာတယ္။ “မင္းကုိ ကုိယ္ အရမ္းခ်စ္ပါတယ္။ မင္းကုိ ကုိယ့္ရဲ႕ ဇနီးလည္း ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြႏု္ပ္မ်က္ႏွာကုိ ျမင္ဖူးသြားရင္၊ ကၽြႏု္ပ္ဘယ္သူလည္း ဆုိတာ သင္သိဖုိ႕ ၾကိဳးစားရင္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ေပ်ာ္ေနတာေတြ အကုန္ပ်က္စီးကုန္လိမ့္မယ္”<br /></div><br /><div align="justify">ပထမေတာ့ Psyche ေလးလည္း ေၾကာက္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ Cupid က သူ႕ကုိ အင္မတန္ကုိ ခ်စ္တာေၾကာင့္ မၾကာခင္ပဲ ေၾကာက္တာေတြေပ်ာက္ျပီး Cupid ကုိ ျပန္ခ်စ္သြားပါေတာ့တယ္။ Cupid က တစ္ညလုံး သူမနာမွာ လာေနေပမယ့္ မနက္ေစာေစာက် သူမကုိ ထားခဲ့တဲ့ အခါတိုင္း သူမမွာ ငုိရရွာပါတယ္။</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">“မငုိပါနဲ႕ ကေလးရယ္။ ညက် ျပန္လာမွာေပါ့”လုိ႕ ကတိေပးရွာတယ္။ “မင္းကုိ ကုိယ္ ခ်စ္ပါတယ္။ ကုိ႕ရဲ႕ ဒီနန္းေတာ္ထဲဟာ မင္းအတြက္ လုံျခံဳ စိတ္ခ်ရပါတယ္။ ဒီနန္းေတာ္မွာ မင္းလုိခ်င္တာေတြအကုန္လုံး ကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးမယ္လုိ႕ ကုိယ္ကတိေပးပါတယ္”</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">အဲဒီလုိေျပာေတာ့လည္း Psyche ေလးက ေပ်ာ္ျပီး ျပံဳးႏုိင္လာျပန္တာေပါ့ေနာ္။ ဒီလုိနဲ႕ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္ သြားလုိက္တာ မုိးစင္စင္လင္းလုိ႕ ေနေရာင္ျခည္ေတြ အခန္းထဲ ၀င္လာတဲ့အထိပဲေပါ့။ တစ္ေန႕လုံး ပန္းျခံထဲမွာ ငွက္ကေလးေတြ ပန္းေတြနဲ႕ ေျပးလႊား ကစားရင္း Cupid ညျပန္လာမယ့္ အခ်ိန္ကုိ ေစာင့္ရင္း အခ်ိန္ကုန္ ေနခဲ့ပါတယ္။</div><br /><div align="justify">ညတုိင္း အခ်စ္နတ္သားကေလးကလည္း သူ႕ဇနီးေခ်ာကေလးဆီကုိ ပုံမွန္ျပန္လာျပီး လက္ေဆာင္ေတြနဲ႕တစ္မ်ဳိး၊ သူ႕အသံခ်ဳိခ်ဳိတုိးတုိးေလးနဲ႕တစ္မ်ဳိး Psyche ေလးကုိ ေပ်ာ္ေအာင္ လုပ္ေပးရွာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုအခ်ိန္အထိေတာ့ Cupid မ်က္ႏွာကုိ ျမင္လည္း မျမင္ရ၊ ဘယ္သူမွန္းလည္း မသိရေသးဘူးေပါ့။ နတ္သားေလး အနားမွာ ရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္ ေလးေတြမုိ႕ သူ ဘယ္သူလဲဆုိတာ ေတြးေတာင္ မေတြးမိဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ၾကာလာေတာ့ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ခ်စ္တဲ့သူ နတ္သားေလး သူမဆီျပန္လာဖုိ႕ ေမွ်ာ္ရတာ ၾကာလြန္းလွသလုိ ထင္လာေတာ့တယ္။ </div><div align="justify"><br />“အစ္မေတြကုိ ဒီကုိ အလည္ေခၚေပးပါလားကြယ္” လုိ႕ Cupid ကုိ ေတာင္းပန္ရွာတယ္။ “ကုိမရွိတဲ့အခ်ိန္ေတြဆုိ တစ္ေယာက္ထဲ အထီးက်န္လြန္းလုိ႕ အစ္မေတြနဲ႕ စကားေတြျပန္ေျပာခ်င္လုိ႕ပါေနာ္” တဲ့။</div><br /><div align="justify">“Cupid က သူတုိ႕လာရင္ စိတ္ညစ္စရာေတြ ပါလာလိမ့္မယ္။ သူတုိ႕ကုိေမ့ထားျပီး ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ေပ်ာ္ေအာင္ေနပါ ကေလးရယ္” တဲ့။</div><br /><div align="justify">ဒါေပမယ့္ Psyche က သူ႕အစ္မေတြကုိ ေခၚလာေပးမယ္လုိ႕ Cupid ကတိမေပးမခ်င္း မေပ်ာ္မရႊင္ျဖစ္ေနေရာ။ အဲဒါေၾကာင့္ တစ္မနက္ခင္းမွာ ေလနတ္သားရဲ႕ အကူအညီနဲ႕ပဲ မင္းသမီးေလးရဲ႕ အစ္မေတြကုိ ေခၚေပးလုိက္တယ္။ Psyche ႏုိးလာေတာ့ သူ႕အစ္မႏွစ္ေယာက္ဟာ ပန္းျခံထဲမွ တအံ့တၾသ ေလွ်ာက္ၾကည့္ ေနၾကတာကုိေတြ႕လုိက္ရပါေတာ့တယ္။ အထီးက်န္ေနတဲ့ မင္းသမီးေလးဟာ သူ႕အစ္မေတြကုိေတြ႕ေတာ့ ၀မ္းသာလုိက္တာ မေျပာပါနဲ႕ေတာ့။ တစ္ခါထဲ ေျပးသြားျပီး အစ္မေတြကုိ ဖက္ေပြ႕နမ္းရင္း ေမးခြန္းေတြ တသီၾကီး ေမးေတာ့တာေပါ့။ နန္းေတာ္ထဲကုိ ေခၚသြားျပီး နန္းေတာ္ရဲ႕ ခမ္းနားတာေတြကုိ လုိက္ျပတယ္။ စားပြဲမွာ ထုိင္ခုိင္းျပီး မျမင္ရတဲ့ ေမာင္းမမိသံေတြက စားေသာက္စရာေတြမ်ဳိးစုံနဲ႕ ဧည့္ခံေပးၾကတယ္။</div><br /><div align="justify">ထမင္းစားေသာက္ေနၾကစဥ္မွာ အစ္မေတြက ညီမေတာ္ေလး Psyche ကုိ ၀ုိင္းေမးၾကတယ္။ ဒီေလာက္လွတဲ့ နန္းေတာ္ၾကီးကုိ ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ၊ ဘယ္သူက ေပးတာလဲတုိ႕ေပါ့။ သူတုိ႕က အံ့ၾသေနၾကသလုိ သူတုိ႕နဲ႕ ယွဥ္လုိက္ရင္ အင္မတန္သာေနတဲ့ ညီမေတာ္ေလးအေပၚ နည္းနည္းလည္း မနာလုိျဖစ္ေနၾကတာကုိး။ </div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">“ဒီနန္းေတာ္ၾကီးကုိ ညီမေလးရဲ႕ ခင္ပြန္းက ေပးထားတာပါ၊ သူက ညီမေလးကုိ အရမ္းခ်စ္ျပီး လုိခ်င္တာ ျဖစ္ခ်င္တာေတြအကုန္ ဒီနန္းေတာ္ထဲမွာ ျဖည့္ဆည္းေပးထားတယ္” လုိ႕ Psyche ကေျဖေတာ့ သူ႕အစ္မေတြက ခင္ပြန္းရဲ႕ ပုံက ဘယ္လုိမ်ဳိးလဲလုိ႕ ဆက္ေမးၾကေတာ့ေပါ့။</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">အဲဒီအခါက် Psyche ေလးက ဘယ္လုိေျဖရမွန္းမသိျဖစ္သြားတယ္။ သူ႕ခင္ပြန္းကုိ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးေတာ့ ဘယ္လုိရုပ္ရည္ရွိတယ္ဆုိတာ သူမသိဘူးေလ။</div><br /><div align="justify">အဲဒါေၾကာင့္ “သူက အရမ္းခ်စ္တတ္ ၾကင္နာတတ္တယ္” လုိ႕ပဲေျဖလုိက္ေတာ့တယ္။ သူ႕အစ္မေတြကေတာ့ သူ႕မ်က္ႏွာက ဘယ္လုိပုံလဲ၊ သူက အသက္ၾကီးလား ငယ္လား၊ ရုပ္ေခ်ာလား ရုပ္ဆုိးလား၊ သူအခုဘယ္မွာလဲ၊ တုိ႕ေတြကုိ အခု ဘာလုိ႕ လာမႏႈတ္ဆက္တာလဲ စတဲ့ ေမးခြန္းေတြ အတင္းဆက္ေမးၾကတာေပါ့။ သနားစရာ Psyche ေလးဟာ ေမးခြန္းေတြကုိ မေျဖတတ္ေတာ့ရွာဘူး။ ေတြသြားတဲ့ သူ႕မ်က္ႏွာေလးကုိ ၾကည့္ျပီး သူတုိ႕ညီမေလးရဲ႕ ခင္ပြန္းဟာ တစ္ခုခုေတာ့ ထူးဆန္းေနတယ္ဆုိတာ သိသြားၾကတယ္။ အတင္း ၀ုိင္း ေမးၾကေတာ့ သူ႕ခင္ပြန္းကုိ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူးဆုိတာကုိ Psyche လည္း ေနာက္ဆုံးမွာ ၀န္ခံလုိက္ေတာ့တယ္။</div><br /><div align="justify">“သူက ေမွာင္တဲ့အခါက်မွ ေရာက္လာျပီး သူ႕မ်က္ႏွာကုိ ေပးမျမင္ဘူး။ သူက အရမ္းကုိ ခ်စ္တတ္ၾကင္နာတတ္တာမုိ႕ သူဘယ္သူလည္းဆုိတာ ေပးမသိလည္း ညီမေလး ဘယ္လိုမွ သေဘာမထားပါဘူး” လုိ႕ ရုိးရုိးသားသားပဲ ရွင္းျပရွာတယ္။</div><br /><div align="justify">ဒါေပမယ့္ သူ႕အစ္မေတြကေတာ့ “ညီမေလးရဲ႕ ခင္ပြန္းျဖစ္သူဟာ အရုပ္ဆုိးတဲ့ ေၾကာက္စရာ သတၱ၀ါ ၾကီး တစ္ေကာင္ေကာင္ျဖစ္မွာပဲ”လုိ႕ ခ်က္ခ်င္း ေကာက္ခ်က္ခ်ပါေလေရာ။ “အဲလုိမွ မဟုတ္ရင္ ညီမေလးကုိ ဘာလုိ႕ နာမည္မေျပာ၊ လူလည္း ေပးမျမင္စရာအေၾကာင္းရွိလ”ဲ တဲ့ေလ။ “ခုေတာ့ ခ်စ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပျပီး တစ္ညက်ရင္ေတာ့ မင္းကုိ သတ္စားပစ္လိမ့္မယ္” လုိ႕ အစ္မတစ္ေယာက္က ရက္ရက္စက္စက္ေျပာျပန္ေရာ။</div><br /><div align="justify">“မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး အစ္မတုိ႕ရယ္”လုိ႕ ေၾကာက္သြားတဲ့ Psyche ေလးက ငုိရင္းေျပာရွာတယ္။</div><div align="justify"></div><div align="justify">အဲဒီအခါ အစ္မေတြက “ညီမေလးေရ၊ သတိထားေနေပေတာ့။ တုိ႕ေျပာသလုိ လုပ္ၾကည့္ပါလား။ ဒီည ဆီမီးခြက္တစ္ခု နဲ႕ ဓါးတစ္ေခ်ာင္း အနားမွာ အဆင္သင့္ေဆာင္ထား။ ဒီည သူ အိပ္ေနတုန္းမွာ မီးခြက္ကုိ ထြန္းျပီး သူဘယ္သူလဲ ၾကည့္ေပေတာ့။ ေၾကာက္စရာ သတၱ၀ါၾကီးသာ အဟုတ္ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ အဲဒီဓါးနဲ႕ တစ္ခါထဲ အဆုံးစီရင္ပစ္လုိက္ေပေတာ့”လုိ႕ အၾကံဥာဏ္ေပးၾကတယ္။ </div><br /><div align="justify">Psyche လည္း အစ္မေတြေျပာတဲ့အတုိင္း လုပ္ပါ့မယ္လုိ႕ေျပာရင္း အစ္မေတြကုိ ျပန္ခုိင္းလုိက္ေတာ့တယ္။ Cupid ေျပာသလုိ စိတ္ညစ္စရာေတြရသြားတာမုိ႕ တစ္ေယာက္ထဲ ျပန္ေနခ်င္သြားျပီေလ။ ေလနတ္သားက မနာလုိတဲ့ အစ္မေတာ္ေတြကုိ သူတုိ႕ နန္းေတာ္ဆီ ျပန္ပုိ႕လုိက္ျပီးတဲ့ေနာက္ Psyche ေလးမွာေတာ့ တစ္ေယာက္ ထဲ ငုိေကၽြးရင္း က်န္ရစ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။</div><br /><div align="justify">“အင္း၊ အစ္မေတြေျပာသလုိ ေၾကာက္စရာသတၱ၀ါၾကီးပဲျဖစ္မွာပဲ။ မဟုတ္ရင္ သူ႕မ်က္ႏွာကုိ ျပမွာေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ နာမည္ေလးေတာ့ ေျပာျပမွာေပါ့။ ဒီညေတာ့ ဆီမီးခြက္ နဲ႕ ဓါး အဆင္သင့္ျပင္ထားမွပဲ” ဆုိျပီး ဆီမီးခြက္နဲ႕ ဓါးကုိ ခန္းဆီးေနာက္မွာ ဖြက္ထားလုိက္တယ္။ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္၊ စိတ္ေတြကလည္း လႈပ္ရွားရင္း သူ႕ခင္ပြန္းျပန္လာတာကုိ ေစာင့္ေနတာေပါ့။</div><br /><div align="justify">ေမွာင္လည္း ေမွာင္ေရာ Cupid ေရာက္လာပါတယ္။ ထုံးစံအတုိင္း မင္းသမီးေလးကုိ ေရာက္တာနဲ႕ ၀မ္းသာ အားရ ေပြ႕ဖက္ျပီး Psyche ရဲ႕ ဆံပင္ေလးေတြကုိ နမ္းပါတယ္။ Psyche ကေတာ့ သူ႕အမေတြေျပာတဲ့အတုိင္း မွန္ေနမွာစုိးျပီး အရင္ကလုိ မဟုတ္ဘဲ ခပ္ရြံ႕ရြံ႕ျဖစ္ေနတာေပါ့။ သူ႕ခ်စ္သူ မင္းသမီးေလး စကားေတြနည္းျပီး ျငိမ္ေနတာကုိ Cupid က သတိေတာ့ ထားမိေပမယ့္ ပင္ပန္းလာတာမုိ႕ မၾကာခင္ပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားရွာတယ္။</div><br /><div align="justify">Cupid ေလး ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေနျပီလည္း ဆုိေရာ မင္းသမီးေလးဟာ ဖြက္ထားတဲ့ ဆီမီးခြက္ကုိ ထြန္းျပီး ဓါးကုိယူ၊ ဆီမီးခြက္အလင္းေရာင္ကုိ Cupid ေပၚမွာထားျပီး သူ႕ခင္ပြန္းရဲ႕ မ်က္ႏွာကုိ ငုံၾကည့္လုိက္တယ္။ အစ္မေတာ္ေတြေျပာသလုိ ရုပ္ဆုိးဆုိး ေၾကာက္စရာ သတၱ၀ါၾကီးျဖစ္ေနမလားဆုိတဲ့ စုိးရိမ္စိတ္နဲ႕ေပါ့။</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify"></div><a href="http://www.sacred-texts.com/etc/omw/img/12500.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 161px; CURSOR: hand; HEIGHT: 281px" alt="" src="http://www.sacred-texts.com/etc/omw/img/12500.jpg" border="0" /></a> <div align="justify">အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ အံ့ၾသျခင္းၾကီးစြာ တကယ္ေတြ႕လုိက္ရတာကေတာ့ ေရႊေရာင္ ဆံပင္ေလးေတြနဲ႕ အင္မတန္ေခ်ာေမာလွပတဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ပါ။ ပုခုံးမွာ ႏွင္းလုိ ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴေနတဲ့ ေတာင္ပံေလးတစ္စုံနဲ႕ အင္မတန္လွပတဲ့ သူ႕ခင္ပြန္းကုိ ေငးၾကည့္ေနမိပါေတာ့တယ္။ မင္းသမီးေလးဟာ အံ့ၾသလြန္းလုိ႕ တစ္ကုိယ္လုံး တုန္ေနျပီး လက္ထဲက ဆီမီးခြက္ေလးေတာင္ ေစာင္းသြားပါတယ္။</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဆီမီးခြက္ထဲက ဆီပူတစ္စက္က အိပ္ေနတဲ့ အခ်စ္နတ္သားေလးရဲ႕ ပုခုံးေပၚကုိ က်သြားျပီး ဆီပူေလာင္တာေၾကာင့္ လန္႕ႏုိးသြားပါေတာ့တယ္။ သူ႕ကုိ သိဖုိ႕ မၾကိဳးစားဖုိ႕ အတန္တန္မွာထားရက္နဲ႕ မီးေရာင္နဲ႕ ၾကည့္ေနတဲ့ Psyche နဲ႕ သူ႕လက္ထဲက ဓါးကုိ ၾကည့္ျပီး အရမ္း အံ့ၾသ ၀မ္းနည္းသြားရွာတယ္။ </div><br /><div align="justify">အံ့ၾသေနတဲ့ နတ္သားေလးဟာ သလြန္ေပၚမွာ အိပ္ေနရာကေန ခ်က္ခ်င္းေကာက္ထျပီး သူ႕ရဲ႕ ေလးနဲ႕ျမားကုိ ယူရင္း ျပတင္းေပါက္ကေန ထပ်ံထြက္သြားပါေတာ့တယ္။ Cupid ကေတာ့ “ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ ကေလးရယ္။ ကုိေနာက္ကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာႏုိင္ေတာ့ဘူး”လုိ႕ ငုိေၾကြးရင္း ထြက္သြားခဲ့ပါျပီ။ </div><br /><div align="justify">Psyche လည္း အရမ္းကုိ ၀မ္းနည္းပက္လက္ ငုိေတာ့တာေပါ့။ ဘာလုိ႕မ်ား ကုိယ့္ခင္ပြန္းကုိ ေၾကာက္စရာ သတၱ၀ါၾကီးလုိ႕ ထင္မိပါလိမ့္ဆုိျပီးေလ။ သူ႕ခ်စ္သူကုိ လုံး၀ယုံၾကည္ထားခဲ့ရင္ေကာင္းမွာလုိ႕လည္း ေနာင္တရေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္က်သြားခဲ့ျပီ။ </div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ နန္းေတာ္ထဲမွာ ေလေတြ တအားတုိက္လာျပီး နန္းေတာ္ၾကီးပါ ယိမ္းထိုးလာပါေတာ့တယ္။ ေၾကာက္ေနတဲ့ Psyche ေလးဟာ နန္းေတာ္အျပင္ ပန္းျခံထဲကုိ ေျပးထြက္လာျပီး ေမ့လဲသြားပါေတာ့တယ္။ </div><br /><div align="justify">ျပန္သတိရလာျပီး မ်က္စိဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေနေတာင္ အေတာ္ျမင့္ေနပါျပီ။ နန္းေတာ္ၾကီးလည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ အရင္က အင္မတန္လွတဲ့ ပန္းျခံေနရာမွာလည္း ေက်ာက္တုံးေက်ာက္ခဲေတြနဲ႕ ေတာၾကီးပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။ ထျပီး အနီးအနားကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဘယ္ကုိေရာက္ေနမွန္းလည္းမသိ၊ ဘယ္ကုိသြားျပီး ဘယ္ကုိလာရမွန္းလည္း မသိျဖစ္လုိ႕ေနပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးက် အေနာက္စူးစူးကုိသာ ဆက္ေလွ်ာက္ရင္း ခင္ပြန္းကုိ ျပန္ရွာျပီး ခြင့္လႊတ္ေအာင္ ေတာင္းပန္ခ်င္ေနပါေတာ့တယ္။</div><br /><div align="justify">လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာလည္း ေတြ႕သမွ်လူေတြကုိ Cupid ကုိေတြ႕လုိက္လားလုိ႕ ေမးေနတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူကမွ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့ သူ႕ခင္ပြန္းအေၾကာင္း မေျဖႏုိင္ၾကဘူး။ ေနာက္ဆုံး မွာ Ceres နတ္သမီး ကုိ သြားေတြ႕တယ္။ အဲဒီ Ceres နတ္သမီးက သမီးေတာ္ေလး Proserpina ေပ်ာက္ဆုံးသြားဖူးလုိ႕ ခ်စ္တဲ့သူေတြနဲ႕ ခြဲရင္ ခံစားရတဲ့ ေ၀ဒနာကုိ ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနေတာ့ ငုိေၾကြးေနတဲ့ Psyche ေလးကုိ ကုိယ္ခ်င္းစားေပးႏုိင္ရွာတယ္။</div><br /><div align="justify">“Cupid က သူ႕အေမ Venus နတ္သမီးဆီမွာ” လုိ႕ ေျပာျပလုိက္တယ္။ “ခု သူေနမေကာင္းျဖစ္ေနတယ္။ ပုခုံးမွာ ဆီပူေလာင္လုိ႕ တအားနာက်င္ေနရွာတယ္”</div><br /><div align="justify">အဲလုိေျပာမွ Psyche က ပုိလုိ႕ေတာင္ ငိုရွာတာေပါ့။ Cupid ပုခုံးက ဆီပူေလာင္တာ သူ႕ေၾကာင့္ကုိး။</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">“သူဘာလုပ္ရမလဲ”လုိ႕ Ceres နတ္သမီးကုိေမးတယ္။ “Venus က ကၽြန္မကုိ တစ္သက္လုံး ခြင့္လႊတ္ပါ့မလား”</div><br /><div align="justify">Ceres ကေတာ့ Venus ဆီသြားျပီး ခြင့္လႊတ္ေအာင္ ေတာင္းပန္ဖုိ႕အၾကံေပးတယ္။ “တစ္ခ်ိန္တုန္းက မင္းက အရမ္းကုိ ေခ်ာေမာလွပေတာ့ Venus ကမင္းကုိ မနာလုိျဖစ္ေနခဲ့ဖူးတယ္။ ခုေတာ့ မင္းက သူ႕သားေလးကုိ လုသြားတဲ့အျပင္ နာက်င္ေအာင္ပါလုပ္ေတာ့ အရမ္းကုိ စိတ္ဆုိးေနျပီ”</div><br /><div align="justify">Psyche က စိတ္ဆုိးေနတဲ့ Venus ဆီကုိ ေရာက္ေအာင္ သြားျပီး သူ႕ကုိ ခြင့္လႊတ္ဖုိ႕ ဒူးေထာက္ ေတာင္းပန္ရွာပါတယ္။ “ကၽြန္မ သင့္ဆီမွာ လုပ္ေကၽြးျပဳစုခြင့္ေပးပါ။ အသင္ နတ္သမီးကုိ ကၽြန္မ ေကာင္းေကာင္း ျပဳစုလုပ္ေကၽြးပါ့မယ္”လုိ႕ ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ Venus က အရမ္းစိတ္ဆုိးေနတုန္းပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ Psyche မလုပ္ႏုိင္ေလာက္တဲ့ ခက္ခက္ခဲခဲအလုပ္ေတြနဲ႕ ညွင္းဆဲဖုိ႕ ဆုံးျဖတ္ထားပါတယ္။ Venus က Psyche ကုိ ပဲေတြ ေျပာင္းေတြ ဘာလီေစ့ေတြ ပုံထားတဲ့ဆီကုိ ေခၚသြားျပီး အမ်ဳိးအစားအလုိက္ ခြဲျပီး ပုံခုိင္းတယ္။ ေနမ၀င္ခင္ အားလုံး ခြဲျပီးသားျဖစ္ရင္ျဖစ္၊ မျဖစ္လုိ႕ကေတာ့ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ Cupid နဲ႕ ျပန္သေဘာမတူႏုိင္ဘူးတဲ့။</div><br /><div align="justify">သနားစရာ Psyche ေလးဟာ Venus ခုိင္းတာကုိ ညေန ေန၀င္ခ်ိန္အထိ ဘယ္လုိမွ မျပီးႏုိင္မွန္း သိေတာ့ စိတ္ေတြ ညစ္ျပီး ထုိင္ငုိပါေလေရာ။ အဲဒီလုိ ငုိတာကုိ ပုရြက္ဆိတ္ေလး တစ္ေကာင္က ၾကားျပီး ေျပးလာေမးတယ္။ အေၾကာင္းစုံလည္း သိေရာ ပုရြက္ဆိတ္ေလးက သူ႕အေပါင္းအသင္း တျခား ပုရြက္ဆိတ္ ေတြအကုန္ေခၚလာျပီး ပဲေတြ ေျပာင္းေတြ ဘာလီေစ့ေတြကုိ ၀ုိင္းကူ ခြဲျခားျပီး ပုံေပးၾကတယ္။ ပုိးေကာင္ေလးေတြဟာ တစ္ေန႕လုံး ၀ုိင္းျပီး Psyche ကုိ ကူလုိက္ၾကတာ ေနလည္း ၀င္ေရာ အကုန္လုံးျပီးသြား ေရာတဲ့။</div><div align="justify"></div><div align="justify">Venus လည္း အရမ္း အံ့ၾသသြားတယ္။ “ဒါ မင္းလက္ေတြနဲ႕ကုိယ္တုိင္လုပ္တာမွ မဟုတ္တာ” လုိ႕ စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိးနဲ႕ေအာ္ရင္း Pysche ကုိ ေပါင္မုန္႕တစ္ခ်ပ္ပစ္ေပးျပီး အေမွာင္ထဲမွာ ထားပစ္ခဲ့ျပန္တယ္။</div><br /><div align="justify">Venus ဟာ ေနာက္ေန႕မွ ထပ္ေရာက္လာျပန္တယ္။ ဒီတစ္ခါမွာ Psyche ကုိ ဆူးျခံဳေတြၾကားမွာ က်က္စားေနၾကတဲ့ သုိးရုိင္းေတြရွိတဲ့ ေတာင္အျမင့္ၾကီးကုိ ညႊန္ျပတယ္။ အဲဒီက သုိးရုိင္းေတြဟာ ျခေသၤ့ေတြလုိပဲ အင္မတန္ ၾကမ္းတမ္းရက္စက္ၾကသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ Venus က Psyche ကုိ အဲဒီသုိးရုိင္းေတြဆီက သုိးေမြးလက္တစ္ဆုပ္စာ သြားယူေပးလုိ႕ ခုိင္းလုိက္ျပန္တယ္။</div><br /><div align="justify">Psyche ေလးဟာ မတ္ေစာက္လွတဲ့ အဲဒီေတာင္ေပၚကုိ ၾကိဳးစားတက္ျပီး ေတာင္ေပၚနားကုိေရာက္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သုိးရုိင္းေတြကုိ ေတြ႕တဲ့အခါ သုိးရုိင္းေတြဟာ တစ္ေကာင္နဲ႕တစ္ေကာင္ ရန္ေစာင္ေနၾကတာမ်ား ေၾကာက္စရာ အလြန္ေကာင္းတာပဲတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူမအနားက ေရကန္ေလးဆီက အသံတုိးတုိးေလးက လာေျပာတယ္။ “ကေလးမ၊ ေနျမင့္ေနတုန္း အဲဒီသုိးရုိင္းေတြနား ကပ္ေတာင္ မကပ္ေလနဲ႕။ ၾကမ္းတမ္း လြန္းလုိ႕ အေ၀ွ႕ခံရျပီး ေသသြားရလိမ့္မယ္။ ေတာင္စြယ္ေနကြယ္ခ်ိန္က်ေအာင္ ေစာင့္ေန။ အဲဒီအခ်ိန္ဆုိ ဒီသုိးေတြ ေတာင္ေစာင္းမွာ ေအးေအးေဆးေဆးနားေနၾကလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါက်မွ ဆူးျခံဳေတြရွိတဲ့ ေတာင္ေပၚကုိ တက္ျပီး ဆူးေတြေပၚျငိက်န္ခဲ့တဲ့ ေရႊေရာင္သုိးေမြးေတြကုိ သြားေကာက္ေခ်ေပေတာ့” တဲ့။</div><br /><div align="justify">Psyche ေလးလည္း စိတ္ရွည္ရွည္ထုိင္ေစာင့္ျပီး ေနလည္း ေစာင္းေရာ ေစာေစာ အသံတုိးတုိးေလး ေျပာသလုိ ေရႊေရာင္ သုိးေမြးေတြကုိ ဆူးေတြေပၚကေန သြားေကာက္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ ဒီတစ္ခါ ခုိင္းတာကုိလည္း အခ်ိန္မီ ျပီးေအာင္ လုပ္ႏုိင္ခဲ့တာေတြ႕ေတာ့ Venus က အရမ္းေဒါသထြက္သြားျပန္တာေပါ့။</div><br /><div align="justify">“ဒီတစ္ခါလည္း မင္းကုိ သူမ်ားကူလုိ႕ လုပ္ႏုိင္တာမလား”လုိ႕ ေလွာင္ျပီး ေျပာေသးတယ္။ “မနက္ျဖန္ က်ရင္ေတာ့ မင္းကုိ ဘယ္သူမွ မကယ္ႏုိင္မယ့္ အလုပ္ကုိ ခုိင္းရလိမ့္မယ္”</div><br /><div align="justify">ေနာက္ေန႕မွာ Venus ဟာ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းစီးေနတဲ့ အနက္ေရာင္ စမ္းေခ်ာင္း ကုိ Psyche ကုိ ျပတယ္။ ဒီဖန္အုိးကုိယူ၊ စမ္းေခ်ာင္း အစက ေရကုိ သြားခပ္ ျပီး ေနမ၀င္ခင္ ျပန္ယူလာခဲ့ရမယ္လုိ႕ ခုိင္းျပန္ပါတယ္။ Psyche ေလးလည္း ဖန္အုိးေလးကုိ သယ္ျပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ စမ္းေခ်ာင္းဆီသြားတဲ့ ေတာင္ေပၚကုိ တက္ေနတုန္းမွာပဲ ဒီစမ္းေခ်ာင္းသြားရာလမ္းကုိ နဂါးၾကီးေတြ ေစာင့္ၾကပ္ေနၾကတယ္ဆုိတာ သိလုိက္ရေတာ့ အရမ္းကို စိတ္ဓါတ္က်သြားတာေပါ့။ ဒီပုံအတုိင္းဆုိ နဂါးၾကီးေတြ အစားကုိ ခံရေတာ့မယ္ ဆုိတာ ေသခ်ာ ေနျပီေလ။ ေၾကာက္ကလည္းေၾကာက္၊ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းလည္း မသိနဲ႕ လမ္းမွာပဲ ေျမေပၚ လဲက်သြားေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လင္းယုန္ၾကီးတစ္ေကာင္က သူ႕ကုိ ေတြ႕လုိ႕ နိမ့္နိမ့္ေလး ပ်ံ၀ဲဆင္းလာ ျပီး “ဟဲ့ ကေလးမ ရူးေနလား။ ဒီေနရာမွာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ။ နဂါးေတြ အစားမခံရခင္ လာရာလမ္းအတုိင္း ျမန္ျမန္ျပန္လွည့္ေပေတာ”့တဲ့။ “လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဒီေလာက္ ေစာင့္ၾကပ္ထားတာ ဒီ စမ္းေခ်ာင္းက ေရတစ္ေပါက္ ရဖုိ႕ေတာင္ မစဥ္းစားေလနဲ႕” လုိ႕ ေအာ္ေျပာတယ္။ Psyche ေလးလည္း လင္းယုန္ၾကီး ေျပာတာကုိ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႕ ၾကည့္ေနတဲ့ အခါမွာ လင္းယုန္ၾကီးက သနားသြားေတာ့တယ္။ မင္းသမီးေလး သြားယူရမယ့္ စမ္းေရကုိ သူပဲ သြားယူေပးပါေတာ့မယ္ဆုိျပီး ဖန္အုိးကေလးကုိ ႏႈတ္သီးနဲ႕ ကုိင္ခ်ီျပီး ပ်ံသြားတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာ စမ္းေခ်ာင္းအစက ေရခဲတမွ် ေအးေနတဲ့ ေရကုိ ဖန္အုိးနဲ႕ အျပည့္ ခပ္လာခဲ့ေပးရွာတယ္။ Psyche ခမ်ာ လင္းယုန္ၾကီးကုိ ေက်းဇူးေတြတင္ေနတုန္းပဲ လင္းယုန္ၾကီးက ပ်ံထြက္သြားေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ေတာင္ေပၚကေန သတိနဲ႕ ျပန္ဆင္းလာခဲ့ႏုိင္တယ္။ </div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">ဒါေပမယ့္ Venus ကေတာ့ စိတ္ဆုိးေနတုန္းပဲမုိ႕ ေနာက္ထပ္ ဒီထက္ခက္တာေတြကုိ ထပ္ခုိင္းေသးတယ္။ ေနာက္ဆုံး Psyche ေလးလည္း ပင္ပန္းလြန္းလုိ႕ ေဖ်ာ့ေတာ့ အားေလ်ာ့လာတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ Cupid က သူ႕အေမ Venus ရဲ႕ အိမ္မွာ ဖ်ားနာေနတုန္းမုိ႕ အနားယူေနတယ္။ တစ္ေန႕က် သူ႕ျပတင္းေပါက္ကေန ပ်ံထြက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူခ်စ္တဲ့ Psyche ေလးကုိ သူ႕အေမက ႏွိပ္စက္ညွင္းဆဲေနျပန္တယ္ဆုိတာ ၾကားသြားတယ္။ </div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">ၾကားၾကားခ်င္း သူ႕ခ်စ္သူကုိ လုိက္ရွာေတာ့ Psyche ေလးက လမ္းမွာ သတိေမ့လဲက်ေနတာ သြားေတြ႕တယ္။ မင္းသမီးေလးဟာ ႏြမ္းလ်ေဖ်ာ့ေတာ့ေနတဲ့ အျပင္ အရမ္းကုိ ၀မ္းနည္းေနပုံေပါက္တာမုိ႕ အခ်စ္နတ္သားေလးလည္း မသနားပဲကုိ မေနႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ျပီး အရင္လုိ ျပန္ခ်စ္သြားပါေတာ့တယ္။ သူ႕ခ်စ္သူေလးကုိ ညင္ညင္သာသာေလး နမ္းလုိက္တဲ့အခါမွာ မင္းသမီးေလးလည္း မ်က္စိပြင့္လာခဲ့တယ္။</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">သူ႕ခ်စ္သူ Cupid ကုိျမင္ရျပီး သူေျပာတဲ့ စကားေတြ ၾကားရတဲ့အခါမွာ ဘယ္လုိမွ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ကုိ ၀မ္း သာသြားရွာတာေပါ့။ Cupid က ဘာမွ ေနာက္ထပ္မေၾကာက္ေတာ့ဖုိ႕ ေျပာျပီး Psyche ကုိ နတ္ဘုရားတုိ႕ ေနရာ အုိလံပတ္စ္ ေတာင္ေပၚကုိ ေခၚသြားတယ္။ သူ႕ဇနီးကုိ မေသႏုိင္ေတာ့မယ့္ နတ္၀တ္ရည္ တုိက္ေပးဖုိ႕ Jupiter နတ္မင္းၾကီးကုိ ေတာင္းပန္ေပးတယ္။ ေတာင္းပန္လြန္းေတာ့ Jupiter လည္း Psyche ကုိ နတ္၀တ္ရည္ တစ္ခြက္ ေသာက္ခြင့္ေပးလုိက္တယ္။ ေသာက္ျပီးတာနဲ႕ မင္းသမီးေလးလည္း နတ္သမီးအျဖစ္ကုိ ေရာက္သြားေတာ့တယ္။ Cupid နဲ႕ Psyche တုိ႕ဟာ အုိလံပတ္စ္ေတာင္ေပၚ နတ္သားနတ္သမီးေတြစုံညီေရွ႕မွာ မဂၤလာပြဲကုိ ျခိမ့္ျခိမ့္သဲ က်င္းပျပီး အတူေပါင္းသင္း ေနထုိင္ခြင့္ရသြားေတာ့တယ္။ Psyche လည္း အလြန္တရာ လွပတဲ့ နန္းေတာ္ထဲမွာျပန္ေနခြင့္ရျပီး သူခ်စ္တဲ့ Cupid နဲ႕ အတူ သက္ဆုံးတုိင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနသြားပါ ေတာ့တယ္။ မင္းသမီးေလးက ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ႕ခ်စ္သူကုိ ေန႕ေရာညပါ ျမင္ခြင့္ရသြားျပီေပါ့ေနာ္။ </div><div align="justify">--------------------------------------------------------</div><div align="justify">ဒီဇာတ္လမ္းကေန နားလည္လုိက္ရတာကေတာ့ အခ်စ္နတ္သားေလး Cupid နဲ႕ သူ႕ခ်စ္သူတုိ႕ရဲ႕ ခ်စ္ ဇာတ္လမ္း မွာေတာင္မွ စင္းလုံးေခ်ာမေနဘူးဆုိရင္ သာမန္လူေတြရဲ႕ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေတြကေတာ့ အခက္အခဲေတြ ရွိၾကမွာ မလြဲဘူး ဆုိတာပါပဲ။ Venus နဲ႕ Cupid ရဲ႕အေၾကာင္း ဆြဲထားတဲ့ <a href="http://www.artdaily.com/index.asp?int_sec=2&amp;int_new=23694">ပန္းခ်ီ</a>တစ္ခ်ဳိ႕မွာ ဆုိရင္ Cupid က သူ႕လက္ကုိ ပ်ားတုပ္ခံရလုိ႕ နာတဲ့အေၾကာင္း သူ႕အေမ Venus ကုိ ငုိယုိေျပာေနတဲ့ပုံေတြ ရွိခဲ့တယ္။ အဲဒီအခါမွာ သူ႕အေမ Venus က ေလာကၾကီးမွာ ပ်ားကေလး ေသးေသးေလးတုပ္တာ ခံရလုိ႕ နာက်င္ခံစားရတာထက္ ၾကီးမားတဲ့ ေ၀ဒနာေတြေပးႏုိင္တဲ့ အခ်စ္ဆုိတဲ့ အရာရွိေၾကာင္း သက္ေသျပခဲ့တယ္။ (အဲဒီအေၾကာင္းကုိ ကဗ်ာဆရာၾကီး Thomas Moore ကလည္း <a href="http://www.answers.com/topic/cupid-stung">အခုလုိ</a>ေတာင္ ကဗ်ာစပ္ခဲ့ပါတယ္။) Cupid ကုိ ပ်ားတုပ္ေနတဲ့ ပုံေတြဟာ အခ်စ္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲက ကပ္ပါလာတဲ့ ေ၀ဒနာေတြကုိ တင္စားထားတာပါတဲ့။ </div><br /><div align="justify"></div><p>တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆုိတာ ၾကည္ႏူးစရာေတြေရာ ေ၀ဒနာေတြပါ ႏွစ္မ်ဳိးလုံးကုိ ေပးစြမ္းႏုိင္တဲ့ အရာပဲ မဟုတ္လား။<br /></p><p><span style="font-size:85%;">(ပုံျပင္မွာ Tales of Ancient Greece မွ The Story of Cupid &amp; Psyche ကုိ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။)</span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-1196969571491608179?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-57769249564207544562008-10-31T19:15:00.000-07:002008-10-31T19:36:03.592-07:00<div align="justify">စာမေရးတာလည္းၾကာ ဘယ္မွလည္းမေရာက္မုိ႕ ဒီပုိ႕စ္အသစ္ကုိေတြ႕ရင္ သရဲေျခာက္တယ္ ထင္ၾကမလားပဲ။ ဘေလာ့နဲ႕ မနီးမေ၀းမွာ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနလုိ႕ပါ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ရုံးက Halloween Potluck အတြက္ ယူသြားတဲ့ ကိတ္မုန္႕ေလးေကၽြးရင္းနဲ႕ ဘေလာ့မိတ္ေဆြေတြကုိ သတိရေၾကာင္း လာေျပာတာပါ။ </div><div align="justify">Happy Halloween &amp; Have a great weekend! <a href="http://3.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SQu_B5HCQjI/AAAAAAAAATo/zgfMKSpSwXI/s1600-h/cake.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5263510628743660082" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 195px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SQu_B5HCQjI/AAAAAAAAATo/zgfMKSpSwXI/s200/cake.jpg" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-5776924956420754456?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-1272648427966719422008-09-29T23:45:00.000-07:002008-09-29T23:48:39.158-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">သူက ကၽြန္မကုိ အျပစ္တင္တယ္။<br /><br />မေဆးရေသးတဲ့ ပန္းကန္ေတြ ဘာလုိ႕ထားခဲ့လဲတဲ့<br />မေဆးေက်ာရေသးတဲ့ အေတြးအျမင္ေတြရဲ႕ ပုိင္ရွင္က ေျပာတယ္<br />ေျပာပါေစ.. သူကုိယ္တုိင္မေဆးရပဲ ကၽြန္မပဲ ေဆးေက်ာေပးေနၾကကုိး။<span id="fullpost"><br /><br />မေလွ်ာ္ရေသးတဲ့ အ၀တ္ေတြ ပုံေနတာပဲတဲ့<br />မေလွ်ာ္ဖြတ္ရေသးတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြရဲ႕ ပုိင္ရွင္ကေျပာတယ္<br />ေျပာပါေစ.. သူကုိယ္တုိင္မေလွ်ာ္ရပဲ ကၽြန္မပဲ ေလွ်ာ္ေပးေနၾကကုိး။<br /><br />မရွင္းရေသးတဲ့ အခန္းက ပြေနတာပဲတဲ့<br />ရႈပ္ပြေနတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ပုိင္ရွင္ကေျပာတယ္<br />ေျပာပါေစ သူကုိယ္တုိင္ ရႈပ္ပြေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ဘ၀ေတြထဲ ကၽြန္မဘ၀လဲ ပါသကုိး။<br /><br />မင္း ငါ့ကုိ မေလးစားဘူးတဲ့<br />သူမ်ားကုိ မေလးစားတတ္တဲ့ သူက ေျပာတယ္<br />ေျပာပါေစ သူ႕ဘာသာသူေတာင္ မေလးစားတာပဲကုိး။<br /><br />မင္းက ငါ့လုိ မျဖဴစင္ဘူးတဲ့<br />အေရာင္ညစ္ေနတဲ့ ဘ၀အကၤ် ီပုိင္ရွင္ကေျပာတယ္<br />ေျပာပါေစ ကုိယ့္ဘ၀ညစ္ကုိယ္ ေလွ်ာ္မေလွ်ာ္ ဘုရားကေခၚေတာ့ သိလိမ့္မယ္ေလ။</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-127264842796671942?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-80259161472292193472008-09-24T22:42:00.000-07:002008-09-24T23:26:02.079-07:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://amhattaya.blogspot.com/">မလင္း</a>က ျဖစ္သလုိစားတာေတြကုိ ေရးခုိင္းလာတယ္။ ခက္တာပဲ ျဖစ္သလုိစားတာေတြက အမ်ားၾကီးရယ္။ ျမန္မာထမင္းဟင္းကုိ စားခ်င္ေပမယ့္ အနီးအနားမွာ ျမန္မာဆုိင္ကလည္း မရွိေလေတာ့ ၀ယ္စားဖုိ႕ကလည္း မလြယ္။ ျမန္မာစာ မေျပာနဲ႕ အာရွအစားအစာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္းက ရွားေလေတာ့ သူမ်ားေတြလုိ ဆုိင္ေတြ ပတ္ျပီး ရွာေဖြစားေသာက္ဖုိ႕ကလည္း မလြယ္။ ဒီေတာ့ ေရႊဂ်မ္းရဲ႕ ျဖစ္သလုိေတြက သနားဖုိ႕ေတာင္ ေကာင္းမလား မသိဘူး။ (သနားျပီး ခ်က္ေကၽြးၾကမလားလုိ႕ စကားေခၚၾကည့္တာ း) )<span id="fullpost"></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အမ်ားဆုံး စားျဖစ္တဲ့ ျဖစ္သလုိကေတာ့ လက္ဘက္နဲ႕ ထမင္းနဲ႕ပါ။ လက္ဘက္ၾကိဳက္တာကုိ အရင္တုန္းက လည္း <a href="http://shwegyan.blogspot.com/2008/01/blog-post_07.html">ဒီပုိ႕စ္</a>မွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အေၾကာ္ေတြနဲ႕ လက္ဘက္သုပ္လုိစားတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ အဘြားစားသလုိ လက္ဘက္အသားေလးေတြနဲ႕ ထမင္းကုိ နယ္စားတာပါ။ ထမင္းျဖဴရွိလုိ႕ကေတာ့ အိမ္က ပုိ႕ေပးထားတဲ့ ငါးပိေၾကာ္၊ ငါးေျခာက္ေၾကာ္၊ ငါးပိေထာင္းေတြနဲ႕လည္း စားတတ္ပါတယ္။ ဗုိက္ဆာေနရင္ ထမင္းစားတာက အာသာအေျပဆုံး စားစရာမုိ႕ ျမန္မာစားစရာ အေျခာက္အျခမ္းေတြနဲ႕ဆုိ ကၽြန္မအတြက္ ဘယ္လုိစားစား စားလုိ႕ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ျမန္မာစားစရာ ရိကၡာေတြ ျပတ္ခါနီးရင္ ေရႊဂ်မ္းတစ္ေယာက္ panic ျဖစ္တတ္ ပါတယ္။ </span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထမင္းျပီးရင္ အစားျဖစ္ဆုံး ျဖစ္သလုိ စားစရာကေတာ့ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ေပါ့ေနာ္။ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ေတြစားရင္ ဆံပင္ေတြ ကၽြတ္တတ္လုိ႕ တံျမက္စည္းလုိ႕ ေခၚတဲ့အေၾကာင္းလည္း <a href="http://shwegyan.blogspot.com/2007/11/blog-post_05.html">ဒီပုိ႕စ္</a>မွာ ေရးဖူးပါေသးတယ္။ အဲလုိေတြ ၾကားဖူးလုိ႕ မစားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ရုံးကျပန္လာလုိ႕ ခ်က္ျပီးသား ၀ယ္ျပီးသား မရွိရင္၊ ခ်က္ျပဳတ္ဖုိ႕ ေမာလာရင္ ပထမဆုံးေျပးျမင္တာ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ထုပ္ေလးေပါ့။ အရင္ကေတာ့ မာမားတုိ႕ ပါပါးတုိ႕ အဲ ဟုတ္ေပါင္ မာမားေခါက္ဆြဲထုပ္တုိ႕ ေ၀ေ၀တုိ႕ စတဲ့ ယုိးဒယားေခါက္ဆြဲထုပ္ေတြကုိ အျမဲစားခဲ့တာေပါ့။ အၾကိဳက္ဆုံးကေတာ့ ခ်ဥ္စပ္။ ခုေနာက္ပုိင္းေတာ့ အခ်ဳိမႈန္႕ေတြ အေတာင့္လုိက္ မျမင္ရတဲ့ (ပုိညက္ေအာင္ ေထာင္းထားေလတာလားေတာ့ မသိ)ကုိရီးယား ေခါက္ဆြဲထုပ္ေတြကုိ မ်က္စိက်ျပီး ပုိစားျဖစ္ ေနျပန္ပါတယ္။ ကုိရီးယားေခါက္ဆြဲထုပ္က ပုိၾကီးျပီး ေရညွိေျခာက္ေလးေတြလည္းပါေတာ့ ပုိစားလုိ႕ေကာင္း တယ္ေလ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရုံးကအျပန္မွာ ခ်က္ခ်င္ျပဳတ္ခ်င္စိတ္ေလးလည္းရွိ ခ်က္ဖုိ႕ အင္အားေလးလည္းရွိတယ္ဆုိရင္ျဖင့္ ခ်က္ပါတယ္ (ဟင္းေျပာတာေနာ္ ဟင္း)။ ဘာခ်က္လဲဆုိေတာ့ ရွိတဲ့ အသီးအရြက္ေလးေတြကုိ ခရုဆီနဲ႕ ေၾကာ္ပါတယ္။ spaghetti လုိ မ်ဳိး ခ်က္ရလြယ္ကူတဲ့ pasta ေတြခ်က္စားပါတယ္။ ဒီေန႕ေတာင္ pasta ခ်က္ျဖစ္ျပီး အမႈန္႕ေလးေတြ ျဖဴးစားတယ္ေလ။ အမႈန္႕ေလးေတြဆုိလုိ႕ parmesan cheese မထင္နဲ႕ေနာ္။ စပ္ခ်င္လုိ႕ ေဒၚေထြးငရုတ္သီးမႈန္႕ေတြ ျဖဴးစားလုိက္တာ။ ေရႊဂ်မ္းရဲ႕ signature pasta ေပါ့ေနာ္။ း) ဗုိက္သိပ္မဆာတဲ့ ညေတြမွာေတာ့ chips နဲ႕ salsa ခပ္စပ္စပ္ကုိ တုိ႕လုိ႕ပဲ စားျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ပုလင္း ေအးေအးေလး ေဘးမွာထားလုိ႕ေပါ့။ pepsi ပုလင္းေျပာတာေနာ္။ ဘာမွကုိ မစားခ်င္တဲ့ေန႕ေတြမွာေတာ့ မုိင္လုိတစ္ခြက္နဲ႕ ျပီးသြားေရာ။ </span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာမွ မခ်က္တဲ့ေန႕မွာေတာ့ အနီးအနားက ဆုိင္ေတြကုိေျပးျပီး ၀ယ္စားလုိက္တာေပါ့ေနာ္။ ရုံးကျပန္ခ်ိန္မွာ စားေသာက္ဆုိင္ထဲ စိမ္ေျပနေျပ ထုိင္စားေလာက္ေအာင္ စိတ္ကလည္း မရွည္၊ ဘတ္ဂ်က္ကလည္း ခြင့္မျပဳေလေတာ့Costco က ပီဇာစားလုိစား၊ ၀ိတ္တက္မွာ မေၾကာက္ေလာက္ ေအာင္ မုိက္မဲတဲ့ေန႕ေတြက် ေတာ့ ဘာဂါေတြ တုပ္လုိတုပ္၊ ကားပါကင္ ရွာဖုိ႕ စိတ္ရွည္တဲ့ေန႕ မ်ဳိးမွာေတာ့ mall ထဲ က food court မွာ စိတ္ကူးေပါက္ရာ အုပ္လုိအုပ္ေပါ့။ တရုတ္စားေသာက္ဆုိင္ေတြကလည္း ကၽြန္မတုိ႕ျမိဳ႕ မွာက သိပ္ျပီး မေကာင္း လွဘူး။ ဒီေတာ့ တရုတ္စာလုိ႕ အေမရိကန္ေတြ ယုံၾကည္စားေသာက္ေနၾကတဲ့ ဆုိင္ေတြမွာပဲ အလြယ္ ၀ယ္ စားလုိက္တဲ့ ေန႕ေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ကယ္လက္စထေရာလ္ဟင္းေတြလုိ႕ ေခၚရေလာက္မယ့္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀က္ ဆီေတြ ပါတတ္တဲ့ မက္ဆီကန္အစားအေသာက္ေတြကေတာ့ ေကာင္းလည္းေကာင္း ေပါလည္းေပါမုိ႕ စားရလြယ္တဲ့ burrito ေတြလည္း စားျဖစ္တယ္ေပါ့။ sandwich ေကာင္းေကာင္းစားခ်င္တဲ့ အခါမ်ဳိးမွာေတာ့ Quizo's ဆုိတဲ့ဆုိင္က sandwich ေတြ ၀ယ္စား ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တမ်ဳိး အလြယ္လုိက္ တာကေတာ့ ဘူေဖးဆုိင္ကေန စားခ်င္တာေတြကုိ ေဖာ့ဘူးထဲထည့္ျပီး ေပါင္ခ်ိန္နဲက ၀ယ္စားတာပါ။ တရုတ္ဆုိင္မွာလုိ တစ္မ်ဳိးႏွစ္မ်ဳိးထဲ မဟုတ္ဘဲ အစုံစားရတာေပါ့ေနာ္။ ရုံးထမင္းစားခ်ိန္မွာေတာ့ ကားနဲ႕အျပင္ ထြက္စားရင္ ပါကင္ျပန္ရွာရတာ ခက္လြန္းလုိ႕ အိမ္က ထမင္းဘူးထည့္မလာတဲ့ေန႕ေတြမွာ အနီးအနားက ဆုိင္ေတြမွာပဲ လွည့္ပတ္စားေသာက္ပါတယ္။ တခါတေလက် ေန႕လည္ဖက္ ထြက္စားလုိက္ရင္ ပုိလုိ႕ ဘူးနဲ႕ ထည့္လာတာကပဲ ညစာျဖစ္သြားတဲ့ေန႕ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ တခါတေလ (တကယ့္ကုိ တခါတေလ) ၀မွာေၾကာက္လုိ႕ဆုိျပီး ယုန္စာေတြလည္း စားပါတယ္။ အရြက္စိမ္းေတြမ်ဳိးစုံမုိ႕ salad ကုိ ကၽြန္မက ယုန္စာလုိ႕ လည္း ေခၚေလ့ရွိပါတယ္။ စားေကာင္းတဲ့ အခါေတြရွိသလုိ ျမန္မာစာေတြလုိ အသီးအရြက္သုပ္ေတြနဲ႕မ်ား တျခားစီဆုိျပီး စိတ္ပ်က္မိတဲ့အခါေတြလည္း ရွိပါတယ္။</span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခုတေလာ အလုပ္မ်ားေတာ့ အစားအေသာက္ကုိ ဂရုတစိုက္မစားဘဲ ျဖစ္သလုိ ပုိစားျဖစ္ေနတာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလည္း သတိထားမိပါတယ္။ က်န္းမာေရးအတြက္ အစားအေသာက္က အစ မွ်တေအာင္ စားသင့္တယ္ဆုိတာလည္း မသိလုိ႕ေတာ့မဟုတ္။ ခုတေလာ ေျပးလႊားေနရသလုိ ခံစားေနရေလာက္ေအာင္ အလုပ္ေတြက နည္းနည္းရႈပ္ေနေသးတာမုိ႕ ျဖစ္သလုိေတြနဲ႕ ခဏေတာ့ ေတြ႕ေနရဦးမယ္ထင္ပါရဲ႕။ နည္းနည္းေလး ျပန္အခ်ိန္ရလာတဲ့အခါက်ရင္ေတာ့ ခ်က္စားပစ္လုိက္ဦးမယ္ လြမ္းေနတဲ့ ပဲႏွပ္တုိ႕ အခ်ဥ္ဟင္းတုိ႕ ငါးပိခ်က္တုိ႕... ။</span></div></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-8025916147229219347?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-9429582889292537342008-09-12T23:31:00.000-07:002008-09-13T19:34:08.028-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">အပ်ံသင္စအရြယ္မွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတာင္ပံေတြ ၾကြပါလုိ႕</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မုိးတိမ္ေတြ အားက်ရင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသုိက္ကထြက္ခဲ့တာ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><span id="fullpost"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလုိနဲ႕ ငွက္ငယ္ဟာ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလေ၀့ရာ လူးလြန္႕ခတ္ရင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရာက္လုျပီ တိမ္ေနမင္းရယ္နဲ႕</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အားဆက္ခဲ့ရွာ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မုန္တုိင္းရယ္လာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခုိစရာ အသုိက္ပင္ရွိပါေသာ္လည္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ယုိင္နဲ႕ကာ မခုိင္မာေလေတာ့</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထြက္ခဲ့ရျပန္တစ္ခါ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နားဦးမယ္ၾကံတဲ့ အခါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသုိက္စစ္ဟာ ဘယ္မွာရွိပါလိမ့္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလံမလွဲပါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပ်ံဆဲမွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသိုက္ေဟာင္းကုိ ျမင္ေယာင္မိရင္ေတာ့</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်န္ရစ္အိမ္ တမ္းတစိတ္ရယ္နဲ႕</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လြမ္းမ်က္ရည္၀ဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;">ေရႊဂ်မ္း</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-942958288929253734?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-43685937030774896352008-09-08T23:57:00.000-07:002008-09-08T23:35:25.646-07:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခုတေလာ စာမေရးျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားပါတယ္။ ရုံးအလုပ္ေတြကမအားရတဲ့အထဲ အိမ္ေျပာင္း တာရယ္၊ တူမေလးက လာလည္ေနတာရယ္ေၾကာင့္ ေျပာပါရေစဆုိတဲ့ ေရႊဂ်မ္းတစ္ေယာက္ ဘာမွမေျပာႏုိင္တဲ့အျပင္ ကုိယ့္ဘေလာ့ကုိယ္ေတာင္ မေရာက္အားျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျမန္မာျပည္က ဘုိေက်ာင္းတက္တဲ့ ကေလးေတြ ျမန္မာစာကုိ လည္လည္၀ယ္၀ယ္ မတတ္ၾကတဲ့အေၾကာင္း <a href="http://shwegyan.blogspot.com/2007/10/blog-post_25.html">ဒီပုိ႕စ္</a>မွာ ေရးတုန္းက တူမေလးအေၾကာင္းကုိ ထည့္ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခု အဲဒီ တူမေလးတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းတက္ဖုိ႕ ဒီကုိ ေရာက္လာပါျပီ။ သူေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္အတြင္းမွာ သူ႕ကုိ ေလဆိပ္မွာၾကိဳ၊ ေရာက္လာေတာ့လည္း ကိုယ့္အရပ္က လည္ပတ္စရာေလးေတြကုိ ေရာက္ဖူးေအာင္ လုိက္ပုိ႕ရ၊ ေစ်း၀ယ္ဖုိ႕ လုိက္ပုိ႕ေပးရနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ကုိ မအားလုိက္ရပါဘူး။</span><span id="fullpost"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တူမေလး စေရာက္တဲ့ညက သူ႕ကုိ ေလဆိပ္မွာသြားၾကိဳေတာ့လည္း ေလယာဥ္ဆုိက္ျပီး ေတာ္ေတာ္နဲ႕ ထြက္မလာလုိ႕ ေတာ္ေတာ္ေမွ်ာ္လုိက္ရပါတယ္။ ပထမဆုံး ဒီကုိလာတာဆုိေတာ့ အျပင္က ေစာင့္ေနရတဲ့ ကုိယ့္မွာေတာ့ ဘာေတြမ်ား စစ္ေဆးေနလုိ႕လဲ၊ ေသတၱာေတြဖြင့္စစ္လုိ႕ ျမန္မာစာေတြမ်ား လႊင့္ပစ္လုိက္ေလမလား စသျဖင့္ ပူရတာေပါ့ေနာ္။ ေနာက္ဆုံးမွ ေသတၱာၾကီးေတြကုိ မႏုိင္မနင္းတြန္းျပီး ထြက္လာတဲ့ ပိန္ပိန္ေသးေသးတူမေလး က ထြက္လာပါေတာ့တယ္။ သူ႕ကုိ ဘာမွေတာ့ မစစ္ေဆးပါဘူး။ ဘယ္ေက်ာင္းတက္မလဲ ဘာေမဂ်ာလဲေလာက္သာ နည္းနည္းပါးပါးေမး ကံေကာင္းပါေစေျပာျပီး လႊတ္လုိက္ပါတယ္။ သူ႕ကုိ ၾကိဳျပီး ကၽြန္မေနတဲ့ ျမိဳ႕ကုိေရာက္ေတာ့ ည သန္းေခါင္ေတာင္ ရွိပါျပီ။ ကၽြန္မနဲ႕ အေဖာ္လုိက္ေပးတဲ့ မိတ္ေဆြ ညီမေလးတုိ႕က ညစာမစားရေသးေတာ့ ၾကက္ေတာင္ပံေၾကာ္ ေရာင္းတဲ့ ဆုိင္တစ္ဆုိင္ကုိ ၀င္ျပီး ခဏ၀င္စားၾကရပါတယ္။ တူမေလးကုိ ပင္ပန္းလာမလား ေအာက္ေမ့ပါတယ္ သူက အခ်ိန္ေတြကလည္း ေန႕နဲ႕ညေျပာင္းျပန္ ငယ္ကလည္းငယ္ဆုိေတာ့ ဘာမွ သိပ္မသိသာသလုိပါပဲ။ ကုိယ္ေတြ လာတုန္းကျဖင့္ တစ္လမ္းလုံးလည္း အန္၊ မူးေနာက္ျပီးေရာက္လာခဲ့တာ ေနာက္ထပ္ေလယာဥ္သာ ထပ္စီးရရင္ အသက္ထြက္ပါျပီလုိ႕ ေတြးမိတဲ့အထိပါပဲ။ သူကေလးကေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနာက္ေျပာင္ရယ္ေမာမပ်က္မုိ႕ ေတာ္ပါေသးတယ္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူေရာက္ေနတုန္း ေက်ာင္းအတြက္ လုိအပ္တာေတြ ၀ယ္ဖုိ႕ ေစ်းမ်ဳိးစုံ လုိက္ပုိ႕၊ စားဖူးေအာင္ အစားအေသာက္မ်ဳိးစုံ လုိက္၀ယ္ေကၽြး၊ အနီးအနားက ကမ္းေျခေတြကုိ ေရာက္ဖူးေအာင္ လုိက္ပုိ႕ရျပန္ပါတယ္။ ေစ်း၀ယ္ထြက္ျပန္ေတာ့လည္း မမက ဂ်ီးမ်ားလုိက္တာ လြန္ျပန္ေရာ။ ေဘာ္ဒီလုိးရွင္းဆုိင္ေတြထဲ၀င္လုိက္တုိင္း အေမႊးနံ႕သာေတြတုိင္းကုိ စမ္းၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ မထြက္ႏုိင္ပါဘူး။ အ၀တ္အစားက်ျပန္ေတာ့လည္း <span style="font-family:Zawgyi-One;"></span>အသက္ခ်င္းက ကြာျပန္ေတာ့ သူၾကိဳက္တာေတြဆုိ မ်က္ေစ့ထဲ ၾကည့္လုိ႕မရ၊ ကိုယ္ၾကိဳက္တာေတြက် သူက လူၾကီးၾကိဳက္လုိ႕ ထင္နဲ႕ ဟုတ္ေနတာပါပဲ။ အေအး ပုိတဲ့ ေနရာကုိ သြားမွာမုိ႕ ကၽြန္မကေတာ့ ေႏြးေထြးမယ့္ ဖိနပ္ေတြ အေႏြးထည္ေတြကုိ အတင္းကုိ ၀ယ္ ထည့္ ေပးလုိက္တာပါပဲ။ သူ႕အတြက္ ကြန္ျပဴတာ၀ယ္တာမွ စိတ္ေမာ ရတာပါ။ ေရြးစရာေတြကမ်ားသေလာက္ ဒင္းကေလးက ဆင္ေျခမ်ားစြာနဲ႕ ေရြးပါတယ္။ သြားၾကဲသလုိ ဆုိနီ ကီးဘုတ္ေလးၾကဲၾကဲေလးကမွ ရုိက္ေကာင္းတယ္။ ဒဲလ္က အေရာင္ေလးက ပုိလွတယ္။ အိတ္ခ်္ပီက ဘာျဖစ္နဲ႕ စုံေနတာပါပဲ။ ခက္တာက စက္ရဲ႕ အရည္အေသြးေတြကုိ မၾကည့္ဘဲ အျမင္လွ တာေတြပဲ ေရြးေနလုိ႕ အိမ္ေထာင္ျပဳရင္ေတာင္ ရုပ္ေခ်ာတဲ့ ငတုံးကုိေရြးမွာလားလုိ႕ ရြဲ႕ကုိ ေျပာယူရတဲ့အထိပါပဲ။ ဆုိင္မ်ားစြာကုိ ပတ္ျပီးတဲ့ သကာလမွာမ ၾကြက္က ၾကြက္နဲ႕ပဲ ညားတဲ့ ပုံျပင္လုိပဲ ေစ်းသင့္တင့္တဲ့ အိတ္ခ်္ပီနဲ႕ တည့္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ ကၽြန္မတုိ႕ ျမိဳ႕က ဆုိင္မွာ သူလုိခ်င္တဲ့ စက္က ကုန္ေနလုိ႕ တျခားျမိဳ႕က ဆုိင္အထိ သြားယူရေသးတာပါ။ ေက်ာင္းအတြက္ အဓိကလုိတဲ့ ကြန္ျပဴတာေလး ရသြားမွပဲ က်န္တဲ့ လုိအပ္တာေတြကုိ နည္းနည္းစီလုိက္၀ယ္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေစ်းေတြသြားျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြမွာ အိမ္ကမိသားစုအေၾကာင္း ေထြရာေလးပါး စကားေျပာၾက၊ ကၽြန္မကလည္း လြမ္းေနတ့ဲ အစားအေသာက္ေတြအေၾကာင္းေျပာၾကနဲ႕ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသလုိ လြမ္းစရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ညမွာ ကၽြန္မက ျမန္မာစာေတြ လြမ္းေနတယ္ဆုိလုိ႕ သူ႕အေမဆီမွာ အထူးသင္ယူလာတဲ့ ကၽြန္မၾကိဳက္တဲ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေၾကာ္ကုိ ခ်က္ေကၽြးပါတယ္။ ကၽြန္မကုိ ျမည္းၾကည့္ခုိင္းေတာ့ ေပါ့ေသးတယ္လုိ႕ ေျပာလုိက္ေတာ့ ဘာေျပာတယ္ ထင္လဲ။ ဟီး ဆားမထည့္ရေသးဘူးတဲ့။ ဒီတုိင္းျပည္ ေရာက္ျပီးလုိ႕ တစ္ပါတ္ေတာင္ မျပည့္ေသးဘူး ထမင္းေၾကာ္စားခ်င္တယ္၊ ေကာ္ရည္ေခါက္ဆြဲစားခ်င္တယ္နဲ႕ ေအာ္ေနလုိ႕ ေကာ္ရည္ေခါက္ဆြဲ လည္း ခ်က္စားၾကပါေသးတယ္။ ကၽြန္မကုိ ဒန္ေပါက္ ခ်က္ေကၽြးမယ္ဆုိလုိ႕ အထင္ၾကီးျပီး တယ္ဟုတ္ပါလား ဘယ္သူသင္ေပးလုိက္လဲ၊ ဘယ္လုိခ်က္ရလဲ ေမးမိပါတယ္။ အဆင္သင့္ခ်က္တဲ့ အထုပ္ေလး ၀ယ္လာတာတဲ့ေလ။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေ၀းကေန ဒီကုိ ခုမွ ေရာက္လာတဲ့လူေတြ႕ရင္ အစားအေသာက္ေတြ အစုံ စားဖူးေအာင္ ေကၽြးခ်င္တာ ကၽြန္မ အက်င့္ပါ။ အခုလည္း တူမေလး ေရာက္ေနတုန္း စားဖူးေအာင္ ေဒသမွာ ေကာင္းတဲ့ အစားအေသာက္ ေတြ ေရာ၊ စားေကာင္းတဲ့ ဆုိင္ေတြေရာ စုံေနေအာင္ ၀ယ္ေကၽြးျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ေန႕မွာ ကၽြန္မတုိ႕ျမိဳ႕က နာမည္ၾကီးတဲ့ ဘူေဖးဆုိင္တစ္ဆုိင္ကုိ ေခၚသြားတဲ့အခါမွာ တူမေလးက ၾကိဳက္လြန္းလုိ႕ စားတာမ်ား ေကၽြးရ တဲ့သူ ၀မ္းသာစရာပါပဲ။ ၾကည့္ဦးေလ။ ပထမပန္းကန္က တရုတ္စာ၊ ေနာက္ပန္းကန္က ဆူရွီနဲ႕ ဒင္ဆမ္း၊ တတိယပန္းကန္က ပီဇာနဲ႕ ဘုိစာအစုံ၊ ေနာက္ပန္းကန္က အခ်ဳိပြဲအစုံ။ မျပီးေသးဘူးေနာ္။ အားလုံးအဆုံးမွာ ေရခဲမုန္႕ေလးက ပါေသးတယ္။ ဒါေတာင္ ဆုိင္ထဲမွာ သူက ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာ ထုိင္စားလုိ႕ ရလဲ ေမးလုိက္ေသးတာ။ အဲဒီညက ထင္တယ္။ အစားေတြ ေသာင္းက်န္း ျပီး အေစာၾကီး ကၽြန္မရဲ႕ ကုတင္ေပၚ မွာ လာအိပ္ေနေရာ။ ကၽြန္မက ကုတင္ေပၚမွာ တစ္ဘက္ကုိ လွည့္ျပီး ဖုန္းေျပာေနတုန္း ေနာက္ဘက္က ဒုန္းဆုိ အသံၾကားလုိ႕ လန္႕သြားတာပဲ။ ဘာျဖစ္ရမလဲ။ ခ်စ္ေသာ တူမေလး အိပ္ရင္း ကုတင္ေပၚက ျပဳတ္က် တာေလ။ ဟဲ့ ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ ဆုိေတာ့ ဟီး ေအာက္ျပဳတ္က်တာဆုိျပီး.. အမယ္ ခပ္တည္တည္နဲ႕ ျပန္တက္ လာျပီး ဆက္အိပ္ပါေလေရာ။ အဲဒီလုိျပဳတ္က်လည္း ျပီးေရာ အေဆာင္ေရာက္ရင္ ႏွစ္ထပ္ကုတင္မ်ား ေရြးဖုိ႕ မစဥ္းစားေလနဲ႕လုိ႕ မွာလုိက္ရတယ္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲလုိမ်ဳိး တူမေလးနဲ႕ ခဏေနရတဲ့ အခုိက္မွာ သူ႕ကုိ လုိက္ပုိ႕ရတာေတြက ပင္ပန္းသေလာက္ ရွားရွားပါးပါး ကုိယ့္ေဆြကုိယ့္မ်ဳိးေလး ကုိယ့္အိမ္ကုိ ေရာက္လာတာမုိ႕ ေပ်ာ္ေတာ့လည္း ေပ်ာ္စရာပါ။ သူမ်ားေတြကသာ ကုိယ့္ကုိ လုိက္ပုိ႕ခဲ့ၾကတာမ်ားျပီမုိ႕ ခုလုိ ကုိယ္က တျပန္ သူမ်ားကုိ ေနရာေတြ ေလွ်ာက္လုိက္ပုိ႕ေပးရတာ အေတြ႕အၾကံဳသစ္တစ္ခုပါပဲ။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ မေရာက္တာ အေတာ္ၾကာခဲ့ျပီျဖစ္တဲ့ ကမ္းေျခတေလွ်ာက္ကုိ ကားေမာင္းရတာလည္း စိတ္အပန္းေတာ့ အေျပသား။ ကားေမာင္းရင္း ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္က အိမ္ေတြကုိ ၾကည့္ျပီး တူမေလးက ေျပာသြားေသးတယ္။ ေနာက္က် သူပုိက္ဆံေတြရွိတဲ့အခ်ိန္က်ရင္ ဒီမွာ အိမ္လာ၀ယ္ ဦးမွာတဲ့။ ပင္လယ္နဲ႕ ကပ္ေနတာမုိ႕ ဆူနာမီမေၾကာက္ဖူးလားလဲေမးလုိက္ေရာ ခ်က္ခ်င္းကုိ စိတ္ေျပာင္း သြားပါေတာ့တယ္။ ကမ္းေျခေတြ ေလွ်ာက္သြားလုိက္ၾက၊ ကစားကြင္းကုိ သြားလုိက္ၾကနဲ႕ ကၽြန္မလည္း ရုံးေျပးရင္း ေျပးရင္း အက်င့္ေတာင္ နည္းနည္းပါခ်င္သြားပါတယ္။ ေက်ာင္းရွိတဲ့ ျမိဳ႕ကုိ သြားမယ့္ သူ႕ကုိ ေလယာဥ္ကြင္းလုိက္ပုိ႕ေပးျပီးမွပဲ ရုံးျပန္သြားျပီး ပုံမွန္ ဘ၀ကုိ ျပန္ေရာက္ေတာ့တယ္။ ရုံးျပန္တက္ရင္း အခုမွ အနားျပန္ယူေနရတယ္ ဆုိပါေတာ့။ တူမေလးလည္း သူ႕ေက်ာင္းသူေရာက္လုိ႕ ကၽြန္မအိမ္ကုိ လြမ္းေနတယ္ ဆုိပဲ။ လြမ္းမေပါ့ေနာ။ စားခ်င္တာစား။ ေပ်ာ္စရာေတြသြား။ ေစ်းေတြ၀ယ္နဲ႕ဆုိေတာ့ ေက်ာင္းစာအုပ္ ေတြ ပိျပီး မိဘေဆြမ်ဳိးေတြ အနားမွာ မရွိတဲ့ေနရာမွာနဲ႕ ယွဥ္လုိက္ရင္ လြမ္းေလာက္ ပါတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လည္း အဲဒီဘ၀ေတြ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ျပီးျပီမုိ႕ နားလည္ပါတယ္ေလ။ ခုေတာ့ ဘုိေက်ာင္း ျပန္ ေက်ာင္းသူေလးလည္း ဘုိေကာလိပ္မွာ ေက်ာင္းစာေတြပိ၊ ေရႊဂ်မ္းလည္း အလုပ္ေတြ ပုံမွန္ နည္းနည္း ျပန္ျဖစ္လာေနပါျပီ။ အရင္လုိ မေရးႏုိင္ေပမယ့္ ပုံမွန္ ျပန္ေရးႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ့မယ္။ ကၽြန္မ စာမေရး ႏုိင္တုန္း စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕ လာလည္ၾကတဲ့ စီပုံးမွာ သတင္းေမးသြားၾကတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားကုိလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘေလာ့မွာ ဘာလုိ႕ အသစ္မတင္ႏုိင္သလဲဆုိတာကုိပဲ အေၾကာင္းျပဳ ျပီး ဆားခ်က္ထားတာေလးကုိပဲ ေက်နပ္ၾကပါဦးေနာ္။</span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-4368593703077489635?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-62734436714317217542008-08-08T06:55:00.000-07:002008-08-08T22:09:47.449-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆုိးရြားတဲ့ အဲဒီႏွစ္ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ကုိ ငါတုိ႕ျဖတ္သန္းခဲ့</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျပာင္းလဲပစ္ဖုိ႕ အဲဒီေန႕ကုိလည္း ငါတုိ႕ဖန္တီးခဲ့</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျငင္းဆန္ခံရတဲ့ အဲဒီ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ကုိလည္း ငါတုိ႕ ရင္ဆုိင္ခဲ့</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ထပ္ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ကုိ ဘယ္လုိ ငါတုိ႕ျဖတ္သန္းၾကဦးမွာလဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒုတိယလြတ္လပ္ေရးဆုိတဲ့ ေအာင္ပြဲ ငါတုိ႕ မႏႊဲခင္..။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၈.၈.၈၈ အထိမ္းအမွတ္အတြက္ ၈.၈.၀၈တြင္ေရးပါသည္။)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-6273443671431721754?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-19903905247054874342008-08-06T23:40:00.000-07:002008-08-07T00:47:29.752-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေန႕ေတာ့ ဖတ္လုိက္ရတဲ့ သတင္းက ဓါတ္ပုံပါ ပါတဲ့ မုိးမခက သတင္းပါ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://moemaka.com/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=2042&amp;Itemid=1">ေနျပည္ေတာ္တြင္ ေရခဲငွက္မ်ားရွိ</a>တဲ့။</span><span id="fullpost"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေအးတဲ့အရပ္က တိရိစၧာန္ေလးေတြကေတာ့ ကုိယ့္ဇာတိမဟုတ္တဲ့ ပူတဲ့အရပ္မွာ ေရာက္လာျပီး ၂၄နာရီ ေလေအးေပးစက္နဲ႕ ေအးေအးသက္သာေနေနၾက။ ကုိယ့္ေျမကုိယ့္ရြာ ကုိယ့္ဇာတိမွာ ေမြးဖြားၾကီးျပင္းလာတဲ့ လူေတြကေတာ့ မုန္တုိင္း ႏွိပ္စက္ အျပီး မွာ ၂၄နာရီ မီးရွိဖုိ႕ ေ၀းစြ ေနစရာအိမ္ခက္ခဲၾက၊ စားစရာ ၀မ္းစာ ခက္ခဲၾက၊ ေဆြမ်ဳိး မိသားစုေတြ ေပ်ာက္ဆုံးၾက၊ အကူအညီေတာင္းဖုိ႕ ခက္ခဲၾက၊ အကူအညီရဖုိ႕ ခက္ခဲၾက။ ဖတ္ရ ၾကားရတာ တလြဲေတြ ျဖစ္ေနသလုိပဲ။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တိရိစၧာန္ေလးေတြကုိ သနားတတ္တဲ့ ကၽြန္မ အရင္တစ္ခါကလည္း တိရိစၧာန္ဥယ်ာဥ္ကုိ ရန္ကုန္ကေန ေနျပည္ေတာ္ကုိ ေရႊ႕တဲ့အေၾကာင္း <a href="http://shwegyan.blogspot.com/2008/02/blog-post_23.html">ဒီပုိ႕စ္</a>မွာ ေရးဖူးပါတယ္။ လာလည္ၾကည့္ရႈမယ့္လူ နည္းပါးလုိက္ေလမယ့္ ဒီတိရိစၧာန္ရုံမွာ ပင္ဂြင္းအပါအ၀င္ က်ားျဖဴေတြ သားပုိက္ေကာင္ေတြ စုံေအာင္ကုိ ထားရွိတယ္လုိ႕လည္း သတင္းေတြထဲမွာ ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါနဲ႕ပါတ္သက္လုိ႕ နယူးေယာက္တုိင္းမ္စ္က <a href="http://www.nytimes.com/2008/06/24/world/asia/24myanmar-sub.html?fta=y&amp;pagewanted=all">ေဆာင္းပါးတစ္ခု</a> ထဲမွာအခုလုိ ေရးထားပါတယ္။ `တစ္ေန႕တာ အတြင္း တိရိစၧာန္ဥယ်ာဥ္ကုိ လာေရာက္ အပန္းေျဖၾကည့္ရႈသူ ဦးေရထက္ အၾကည့္ရႈခံ တိရိစၧာန္ဦးေရက ပုိမ်ားပါတယ္။ တိရိစၧာန္ရုံ၀င္းအျပင္ဘက္ ကုိေရာက္ရင္ျဖင့္ လယ္သမားေတြဟာ ယုိင္ယဲ့ယဲ့ တဲငယ္ေလးေတြထဲမွာ ေနထုိင္ရင္း ကၽြဲေတြနဲ႕ လယ္ထြန္စုိက္ပ်ဳိးေနၾကတာ ေတြ႕ရမွာပါ။ ဒီလုိအေျခအေနမွာ တိရိစၧာန္ရုံကုိ ေတြ႕ရတာဟာ အပူပုိင္း သစ္ေတာထဲမွာ ပင္ဂြင္းေတြကုိ ေတြ႕ရသလုိမ်ဳိးျဖစ္ေနပါတယ္။´ (ဒီေနရာမွာ ေဆာင္းပါးရွင္က မေမွ်ာ္လင့္ ထားတဲ့အေျခအေနကုိ ျမင္ရတယ္လုိ႕ တင္စားေျပာတာပါ။ အခုေတာ့ လက္ေတြ႕မွာကုိပဲ ေနပူပူ ဖုန္ထူထူ အရပ္မွာ ပင္ဂြင္းေတြေရာက္ ေနျပီ ဆုိေတာ့ ေနာက္ဆုိ တျခားသာဓက ရွာရေပလိမ့္ေတာ့မယ္ ထင္ပါတယ္။) ေစ်းသည္တစ္ေယာက္ဆုိ `ဒီတိရိစၧာန္ရုံက အစုိးရ က စိတ္ကူးယဥ္တာပါ (ျမန္မာလုိ ရုိင္းရုိင္းေျပာရရင္ေတာ့ အရူးထတာပါလုိ႕ ေျပာတယ္ထင္ပါတယ္။)၊ ေရာင္းလည္း မေကာင္းပါဘူး။ ဒီအနီးတ၀ုိက္ကလူေတြက ရြာသူရြာသားေတြ။ သူတုိ႕မွာ အေပ်ာ္သုံးဖုိ႕ ပုိက္ဆံမရွိၾကပါဘူး။´လုိ႕ ေျပာပါတယ္။ ေသခ်ာတာေပါ့။ လူေတြ ထမင္း၀ မီးရ အဆင္ေျပၾကတဲ့ေန႕က်ရင္ေတာ့ ပင္ဂြင္းမကလုိ႕ ပုိလာ၀က္၀ံေခၚထားထားေပါ့ေနာ္။ ကုိယ့္တုိင္းျပည္က လူေတြ ထမင္းစားဖုိ႕ေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္ က်ပ္တည္း ေနၾကခ်ိန္၊ မုန္တုိင္းဒါဏ္ ခံထားရတဲ့ ျပည္သူေတြကုိ ျပည္သူေတြကပဲ ရွိစုမဲ့စုထဲက ခြဲေ၀ၾက လွဴဒါန္းၾက လုပ္ေနၾကခ်ိန္၊ ကမၻာအရပ္ရပ္က ႏုိင္ငံေပါင္းစုံ အဖြဲ႕အစည္းေပါင္းစုံက ကုိယ့္တုိင္းျပည္ရဲ႕ သဘာ၀ေဘးအႏၱရယ္အျပီး လူမႈေရးဒုကၡေတြကုိ ၀ုိင္း၀န္း ကူညီေနရခ်ိန္မွာေတာ့ အင္း ဘယ္လုိေျပာရမလဲ မသိ ... စကားပုံေတြကုိ ေခတ္မီေအာင္ အျမင္မေတာ္ ေနျပည္ေတာ္နဲ႕ ပင္ဂြင္းလုိ႕ ေျပာရမလား၊ မေယာင္ရာ ဆီလူးလုိ႕ ေျပာရမလား၊ ေျပာစရာ စကားပုံေတာင္ မရွိေအာင္ျဖစ္ရပါေတာ့တယ္။ </span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-1990390524705487434?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-26192315339755216482008-08-02T21:20:00.000-07:002008-08-02T22:42:33.190-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">ထန္းပင္ရွိ အညာမဟုတ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စည္းရုိးရွိ ပု႑ရိတ္မဟုတ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မနက္စာစား မုန္႕ဟင္းခါးမဟုတ္ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လက္ဘက္ရည္ေသာက္ ခ်ဳိဆိမ့္မဟုတ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပန္းေတြေမႊး စံပယ္မဟုတ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဆြမ်ဳိးေတြရွိ မိသားစုမဟုတ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနထုိင္ၾကာ ဇာတိမဟုတ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္ရွိျပီး အိမ္မဟုတ္တဲ့ အရပ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ မျပတ္ႏုိင္ေသးသ၍</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတာ္ရာအရပ္မွာ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလြမ္းေတးေတြလည္း</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အပ္ေၾကာင္းထပ္ေတာ့မယ္... ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-2619231533975521648?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-59580043462176551712008-07-27T08:10:00.000-07:002008-08-03T08:59:46.338-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">ဂၽြန္ေမယာက ေျပာပါတယ္။ ဘယ္လုိဂီတအမ်ဳိးအစားေတြ နားေထာင္လဲလုိ႕ ေမးရင္ အေျဖဟာ တစ္ခုပဲ ရွိပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့ဂီတေပါ့တဲ့။ </span><br /><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဂၽြန္ေမယာရဲ႕ သီခ်င္းေတြကုိ မၾကာခဏ ပုိ႕စ္တင္ထားလုိ႕ ကၽြန္မ သူ႕သီခ်င္းေတြကုိ ၾကိဳက္တယ္ဆုိတာလည္း သတိထားမိတဲ့ လူေတြ သတိထားမိၾကမလားပဲ။ သီခ်င္းစာသားေတြကလည္း ခံစားလုိ႕ရ၊ ဂစ္တာသံေတြကလည္း နားေထာင္လုိ႕ေကာင္း၊ အသံကလည္း ေကာင္းေလေတာ့ သူ႕ သီခ်င္းေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကုိ ႏွစ္သက္မိပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕လုိ သူ႕သီခ်င္းေတြကုိ ျမတ္ႏုိးၾကတ့ဲ ပရိသတ္ေတြအတြက္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕ သီခ်င္းေတြနဲ႕ ဂစ္တာ လက္စြမ္းျပသံေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ရုိးသြားလိမ့္မယ္ မထင္ပါဘူး။ ကၽြန္မလုိပဲ ဂၽြန္ေမယာရဲ႕ သီခ်င္းေလးေတြကုိ ခံစားနားေထာင္ႏုိင္ေအာင္ Youtubeက ဗီဒီယုိေလးကုိ မွ်ေ၀ေပးခ်င္ ပါတယ္။ </span></div><br /><object height="167" width="200"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/DI3No7JKftg&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/DI3No7JKftg&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="200" height="167"></embed></object><object height="167" width="200"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/P0JHFs7iXcQ&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/P0JHFs7iXcQ&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="200" height="167"></embed></object><br /><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါ့အျပင္ Crossroads ကုိ တီးထားတဲ့ ဂီတအပုိင္းအစ ဗီဒီယုိေလးကုိၾကည့္ရင္ ဒီအႏုပညာရွင္ရဲ႕ ဂစ္တာ လက္သံကုိ ျမင္ေတြ႕ႏုိင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဂစ္တာသံေတြကုိ ႏွစ္သက္တတ္တဲ့သူမ်ဳိးဆုိ သူ႕ သီခ်င္းေတြကုိ သေဘာက်မွာမုိ႕ နားမေထာင္ဖူးေသးရင္လည္း နားေထာင္ၾကည့္ၾကဖုိ႕ တုိက္တြန္းလုိက္ပါရေစ။ ဂၽြန္ေမယာရဲ႕ အျခားသီခ်င္းေကာင္းမ်ားကုိ Youtube ရဲ႕ <a href="http://www.youtube.com/results?search_query=john+mayer&amp;search_type=&amp;aq=f">ေဟာဒီ</a>မွာလည္း နားေထာင္ ႏုိင္ပါတယ္ေနာ္။ နာမည္ၾကီးသီခ်င္းေတြကုိ cover ျပန္ဆုိတာလည္း ေကာင္းတာပါပဲ။ ေကာင္းတဲ့ ဗီဒီယုိအသစ္ေလးေတြ ေတြ႕ရင္လည္း ထပ္မွ်ေ၀ပါဦးမယ္။ </span></div><div align="justify"></div><span id="fullpost"><br /><object width="200" height="167"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/hj3nZk0vtS8&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/hj3nZk0vtS8&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="200" height="167"></embed></object><br /><object width="200" height="167"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/rAS4YnWewG8&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/rAS4YnWewG8&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="200" height="167"></embed></object><br /><object height="167" width="200"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/JCidG_NF8Lo&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/JCidG_NF8Lo&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="200" height="167"></embed></object><br /><object height="167" width="200"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/IOPxNn-DR8g&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/IOPxNn-DR8g&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="200" height="167"></embed></object></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-5958004346217655171?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-78828046726268349962008-07-26T06:10:00.000-07:002008-07-26T06:11:49.704-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">တန္ဖုိးေတြၾကီးမားတဲ့ အမွန္တရားဟာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခါးသက္နာက်င္ေစတာမုိ႕</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါမလုိလားပါဘူးဆုိလည္း မရ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ယွဥ္ျပိဳင္ခြင့္ေတာင္ မရွိႏုိင္တဲ့ ဘ၀မွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါခံစားရတဲ့ ငါ့ရဲ႕အမွန္တရားေတြက် ကုိယ္တုိင္ေျမျမဳပ္ပစ္ရမတဲ့</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူၾကားေကာင္းတဲ့ အမွန္တရားေတြက ငါ့ကုိ ၀ါးျမိဳကုန္ၾကျပီ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-7882804672626834996?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-72271662947159443122008-07-21T19:12:00.001-07:002010-05-03T00:40:26.061-07:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီအခ်ိန္တုိင္း ဒီလမ္းကုိ သူမ ျဖတ္ေလွ်ာက္လာခဲ့တာ ေန႕တုိင္းနီးပါးျဖစ္သည္။ လမ္းေလးက ေတာလမ္းေလး ဆုိေပမယ့္ ေခ်ာင္းရုိးနံေဘးက လမ္းေလးမုိ႕ တစ္ဘက္မွာ သစ္ပင္တုိ႕က ျပတ္ေတာင္း ျပတ္ေတာင္း၊ တစ္ဘက္မွာေတာ့ တသြင္သြင္စီးေနတဲ့ ေခ်ာင္းကေလးနဲ႕ ေခ်ာင္းရုိးအစမွာ ေတာင္ေျခ ေတြက ယွက္ျဖာလုိ႕။ ေန႕တုိင္းျဖတ္သြားေနက်ေပမယ့္ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ သူမကုိ လုိက္လုိ႕ ျမင္ကြင္းေတြ ကလည္း ေျပာင္းလဲေနခဲ့သည္။ တစ္ခါတစ္ေလ ေနေရာင္ေအာက္က သာယာတဲ့ ဒီရႈခင္း ေတြဟာ တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ မရုိးႏုိင္သလုိပဲမုိ႕ လမ္းေလွ်ာက္တာကုိ ရပ္တန္႕ရင္း တဒဂၤေလာက္ သူမ ေငးေမာၾကည့္မိတတ္သည္။ တစ္ခါ တစ္ေလက်လည္း ညိဳမည္းမည္းတိမ္ေတြ မႈန္မႈိင္းေနရင္ ေလွ်ာက္ရမယ့္ လုိရာလမ္းကုိ ျမန္ျမန္ ေရာက္ေအာင္ သာ ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္မိတတ္ျပန္သည္။ ဒါေပမယ့္ ေရြးခ်ယ္စရာ မရွိတဲ့ ဒီလမ္းေလးကုိ သူမ ေန႕တုိင္းျဖတ္ေလွ်ာက္ေနခဲ့တာ အေတာ္ၾကာပါျပီ။</span></div><span id="fullpost"><br /><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခုတေလာ မုိးခဏခဏရြာ၏။ ဒီေန႕မနက္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္းကေလးမွာ ေနေရာင္ရွိေနတုန္းေပမယ့္ ေတာင္ေျခမွာ မုိးေတြ ညိဳ႕ေနတာေတြ႕သားပဲ။ မၾကာခင္ မုိးရြာႏုိင္တယ္ဆုိတာ သိသားနဲ႕ သူမ ဒီလမ္းကေလးကုိ ေလွ်ာက္ကုိ ေလွ်ာက္ခ်င္လုိ႕ ထြက္ျဖစ္ေအာင္ ထြက္လာခဲ့သည္။ စေလွ်ာက္လာခါစမွာေတာ့ မၾကာခင္ရြာမယ္ ထင္ရတဲ့ မုိးကုိ ေမွ်ာ္သလုိလုိ၊ မုိးရြာလာရင္ ေျပးရမွာပဲ ေပ်ာ္သလုိလုိ။ တကယ္ လမ္းတစ္၀က္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ မရြာေသးေလာက္ဘူး ထင္ရတဲ့ မုိးက ၀ုန္းဆုိ ရြာခ်ေလ၏။ ရုတ္တရက္ သူမ အငုိက္မိသလုိ ခံစားလုိက္ ရသည္။ မိမိစိတ္ကုိ မိမိ အရဲကုိးျပီး ထြက္လာတာမုိ႕ ရြာကုိ ရြာမယ့္မုိးဆုိတာ သိေပမယ့္ ဒီေလာက္ျမန္ဆန္ လိမ့္မယ္လုိ႕ သူမ မထင္ခဲ့ပါ။ မုိးေျပး ျဖစ္ပါေစ ဆုေတာင္းရင္း ေရွ႕ပဲ ဆက္ေလွ်ာက္ရမလား ေနာက္ပဲ ျပန္သြားရ မလား ေတြေ၀ရင္း သူမ မုိးခုိစရာ အရိပ္ကုိ ရွာသည္။ လမ္းေလးရဲ႕ ေဘးကုိ ၾကည့္ေတာ့ လည္း မုိးခုိ ေလာက္တဲ့ အပင္ၾကီးေတြနဲ႕က အလွမ္းေ၀းေနေတာ့ အားလည္းငယ္သည္။ အမွတ္မထင္ ရြာလာတဲ့ မုိး ကလည္း သည္းေလေတာ့ အ၀တ္အစားေတြလည္း စုိရႊဲကုန္ေလျပီ။ မထူးဘူးဆုိျပီး မုိးရြာထဲ ဆက္ေလွ်ာက္ ေတာ့ ေလွ်ာက္ျဖစ္သည္။ ပထမေတာ့ မုိးစက္ မုိးေပါက္ေတြက သူမ ခႏၶာကုိယ္ေပၚမွာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ က်ေရာက္ ၾကသည္။ နည္းနည္းၾကာေတာ့လည္း မုိးစက္ေတြရဲ႕ ရုိက္ခတ္တာကုိ ရုိးသြားေတာ့သည္။ မ်က္ႏွာေပၚမွာ က်လာတဲ့ မုိးစက္ေတြကုိ တစ္ခါတစ္ရံ ၾကိဳက္ေတာင္ ၾကိဳက္မိေနလားလုိ႕ သူမေတြးမိေသးသည္။ ဒီလုိပါပဲ ၾကာေတာ့လည္း အက်င့္ရသြားတာပဲ။ သူမ ဆက္ေလွ်ာက္လာျပီး မၾကာခင္မွာပဲ မုိးစဲသြားခဲ့ေလသည္။ တစ္ကုိယ္လုံး ေအးစက္ စုိရႊဲေနတုန္း ေလတစ္ခ်က္ေ၀ွ႕ လာတုိင္း သူမ ရင္ထဲကပါ လႈိက္ခနဲ ခ်မ္းမိသည္။ အခ်မ္း သက္သာေအာင္ လက္ကုိ ပုိက္လုိ႕ ေျခလွမ္းခပ္က်ဲက်ဲ နဲ႕ ေလွ်ာက္ေနတုန္း ေလကလည္း ပုိတုိက္လာသည္။ ခ်မ္းေတာ့ ခ်မ္းေပမယ့္ မုိးတိမ္တုိ႕ ခပ္ျမန္ျမန္ ထြက္ေျပး သြားတာ ဒီေလေတြေၾကာင့္ပဲေလ။ သူမသြားေနက် ေနရာေလးကုိ ေရာက္လု ခဲ့ခ်ိန္မွာေတာ့ မုိးတိမ္ေတြလည္း မရွိေတာ့ျပီ။ တိမ္ျဖဴျဖဴတခ်ဳိ႕ၾကားက မျဖာခ်င့္ျဖာခ်င္ ေနေရာင္တုိ႕လည္း ခပ္က်ဲက်ဲ ျပန္ေပၚလာခဲ့ေလျပီ။ ျပန္ပြင့္လင္းလာတဲ့ ေနေရာင္ ၾကိဳ႕တုိ႕က်ဲတဲေအာက္မွာ ခ်မ္းလုိ႕ တုန္ရင္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စုံက မဆုိသေလာက္ေလး ျပံဳးတာလား မဲ့တာလား မကြဲျပား။ ဒါေပမယ့္ မ်က္ႏွာေပၚက မုိးေရစက္ေတြနဲ႕ ေရာေနတဲ့ သူမရဲ႕ မ်က္ရည္စ တစ္ခ်ဳိ႕ကုိေတာ့ သူမရဲ႕လမ္းကေလးက လြဲလုိ႕ ဘယ္သူမွ မျမင္လုိက္ၾကပါ။ </span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-7227166294715944312?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-33608644595750281732008-07-17T19:27:00.000-07:002008-07-26T09:42:03.140-07:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေန႕ဆုိ ကၽြန္မရဲ႕ အေဒၚဆုံးတာ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ပါျပီ။ ကၽြန္မတုိ႕အိမ္ရဲ႕ အဓိက မ႑ိဳင္ၾကီးအျဖစ္ ဦးေဆာင္ ရပ္တည္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အေဒၚအပ်ဳိၾကီးဟာ ကၽြန္မေလးစား အားအထားရဆုံး အခ်စ္ဆုံးသူ ျဖစ္ပါတယ္။ အေဒၚရဲ႕ မွန္တင္ခုံေလးမွာ ကန္ေတာ္ေလး လူအုိရုံက အလွဴရွင္ေတြကုိ မွ်ေ၀တဲ့ ကဒ္ျပားေလးတစ္ခုကုိ ေထာင္ထားေလ့ရွိပါတယ္။ အုိမင္းမစြမ္းလာတဲ့ လူအုိလူနာမ်ားကုိ ဂရုတစုိက္ ျပဳစုၾကဖုိ႕ တုိက္တြန္းထားတဲ့ စာတန္းေလးပါ။ အေဒၚဟာ အဲဒီစာတန္းေလးကုိ တေသြမတိမ္း လုိက္နာခဲ့ေလသလား ေအာက္ေမ့ရေအာင္ မိဘကုိ လုပ္ေကၽြးျပဳစုခဲ့ တာဟာ အင္မတန္ ကုသုိလ္ထူးသလုိ အားက်စရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ လူတုိင္းကုိ စိတ္ရွည္သည္းခံျပီး အင္မတန္ကုိ နားလည္တတ္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အေဒၚဟာ သူမရဲ႕ မိခင္ျဖစ္သူ (ကၽြန္မတုိ႕ရဲ႕ အဖြား)ကုိ အင္မတန္ စိတ္ရွည္စြာ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သူပါ။ အိမ္သားေတြက ရုံးသြား ေက်ာင္းသြား ေနၾကခ်ိန္မွာ အေဒၚက အိမ္ကအကူ မိန္းကေလးမ်ားနဲ႕အတူ အုိမင္းမစြမ္းေတာ့တဲ့ အဖြားကုိ အစစ အရာရာ လုိေလေသးမရွိ ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့တာပါ။ အေဒၚနဲ႕ အေမ့ကုိ ၾကာၾကာ ျပဳစုခြင့္ မရလုိက္တဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ အေဒၚ့ေျခဖ်ားမီဖုိ႕ ေ၀းလြန္း လွပါေသးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီေန႕ေလးမွာ အေဒၚကုိ သတိရ လြမ္းဆြတ္ေနမိလုိ႕ ဆရာမ နန္းႏြယ္ႏြယ္ရဲ႕ `မဂၤလာရွိပါေစ´ဆုိတဲ့ ၀တၳဳတုိေလး တစ္ပုဒ္ကုိ ျပန္လည္မွ်ေ၀ေဖာ္ျပ ေပးခ်င္ပါတယ္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">....................................................................</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:130%;color:#66ffff;"><strong>မဂၤလာရွိပါေစ</strong></span></div><div align="justify"><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></strong></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အစည္းအေ၀းျပီးရင္ ကန္ေတာ္ေလး လူအုိရုံကုိ ၀င္ျပီး အလွဴေငြ ထည့္ခဲ့ေနာ္၊ ေရာ့ .. ဒီမွာ´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သက္ဆုိင္ရာျမိဳ႕နယ္မွာ ၾကီးမွဴးက်င္းပေသာ ၁၉၈၂ခုႏွစ္ ကမၻာ့က်န္းမာေရး အခမ္းအနားသုိ႕ တက္ေရာက္ရန္ အ၀တ္လဲေနစဥ္ ၀င္းက ရာတန္ ႏွစ္ခ်ပ္ကုိင္ျပီး ေျပာလာသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`မနက္ျဖန္မွပဲ ရုံးသြားရင္း လွဴေပးမယ္ကြာ´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္းက တျခားစီျဖစ္ေန၍ ေကြ႕၀င္ရမွာ ကၽြန္ေတာ္ပ်င္းသည္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဒီေန႕ တစ္ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန႕၊ ဒီေန႕ပဲ လွဴခ်င္တယ္ ကုိရယ္၊ ၀င္းတုိ႕ ဆြမ္းေလးဘာေလးေတာင္ ေကၽြးဖုိ႕ ေကာင္းတာ၊ သားသား ၀က္သက္ေပါက္တာနဲ႕ ၀င္း သင္တန္းတက္ရတာနဲ႕ ဒီလ တစ္လလုံး မအားလြန္းလုိ႕ သာ´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေၾသာ္ .. ဟုတ္သားပဲ၊ ေဖေဖဆုံးတာ တစ္ႏွစ္ေတာင္ ျပည့္သြားျပီေနာ္၊ ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေလးငါးလပဲ ထင္ေနတယ္၊ ေပး .. ေပး´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀င္း လက္ထဲမွ ရာတန္ႏွစ္ရြက္ကုိယူ၍ အကၤ် ီအိပ္ထဲ ထည့္လုိက္ပါသည္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">...................................................................<span id="fullpost"></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဖေဖသည္ မႏွစ္က ဒီအခ်ိန္ (ဧျပီလ ၈-ရက္)တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါသည္။ ကြယ္လြန္ခ်ိန္၌ ေဖေဖ့အသက္ ၈၃-ႏွစ္ရွိေပျပီ။ ဆရာ၀န္ပီပီ အုိျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္းတုိ႕ကုိ ေနာေၾကေအာင္ သင္ထား၊ သိထားေသာ္လည္း ကုိယ့္ေမြးဖခင္ ေ၀ဒနာခံစားေနရသည္ကုိ ျမင္ရေသာအခါ မ်ားစြာ စိတ္ထိခိုက္ရသည္။ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္၌ ကၽြန္ေတာ္အနားမွာပင္ မေနေတာ့ဘဲ ၀င္းႏွင့္သာ လႊဲထားမိပါသည္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဖေဖဆုံးေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္မက်ခဲ့ပါ။ ဖေအတစ္ခု သားတစ္ခု ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မခြဲမခြာ ေနလာခဲ့ေသာ ဖခင္ႏွင့္ ခြဲခြာရသျဖင့္ လြမ္းဆြတ္ေၾကကြဲမိေသာ္လည္း ေၾကြခ်ိန္တန္၍ ေၾကြျခင္းျဖစ္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အိေျႏၵမပ်က္ၾကေတာ့ပါ။ ေဖေဖ့ေနာက္ဆုံးသည္ စည္ကားသုိက္ျမိဳက္စြာ ျပီးဆုံးခဲ့ပါသည္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခမ္းအနားက်င္းပမည့္ ျမိဳ႕နယ္ခမ္းမသုိ႕ သြားစဥ္ ကားေမာင္းလာရင္း ေဖေဖ့ဘ၀ေနာက္ေၾကာင္းကုိ မွတ္မိသေလာက္ ျပန္စဥ္းစားမိသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကုိလုိနီေခတ္မွာ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းဆရာ၊ လြတ္လပ္ေရးရျပီး သည္ဘက္မွာေတာ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းအုပ္၊ ပညာအုပ္၊ ေဖေဖ ယူနီဗာစီတီသုိ႕ ေရာက္ခဲ့ေသာ္လည္း အေျခအေနအရ ဆုံးခန္းတုိင္ေအာင္ မသင္ႏုိင္ခဲ့၍ ေဖေဖ၌ ဘြဲ႕မရွိပါ။ သုိ႕ေသာ္ ေရွးေခတ္ ပညာတတ္တစ္ဦးပီပီ အဂၤလိပ္စာေတာ္သည္။ (အဂၤလန္မွာ ႏွစ္ႏွစ္ေနခဲ့ဖူးေသာ ကၽြန္ေတာ္က အစီရင္ခံစာမ်ားကုိ အဂၤလိပ္လုိေရးရလွ်င္ ေဖေဖ့ကုိ ျပင္ခုိင္းျပီးမွ အထက္သုိ႕ တင္ရသည္။)</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဖေဖသည္ ေက်ာင္းဆရာတစ္ဦးပီပီ မာန္မရွိ၊ ေဒါသမရွိ၊ ဘ၀ကုိ ေရာင့္ရဲသည္။ ေစတနာေကာင္းျပီး ရက္ေရာသည္။ အရက္ေသာက္တတ္ျပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္သည္။ ေဖေဖ့၌ အေကာင္းဆုံး ေဖာ္ထုတ္ျပပါ ဆုိလွ်င္ သူတစ္ပါးအေပၚ၌ မေကာင္းတာ၊ မေတာ္မတရားတာဟူ၍ ျမဴမႈန္ကေလး တစ္မႈန္စမွ်ပင္ မထား တတ္ေသာ ေဖေဖ့စိတ္ထားကုိပင္ ထုတ္ျပရလိမ့္မည္ ထင္သည္။ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ တပည့္ သားေျမးမ်ားကုိ အလြန္ခ်စ္ခင္တြယ္တာ၍ တတ္ႏုိင္သမွ် ေကၽြးေမြး ေပးကမ္းေနရမွ ေက်နပ္သူ တစ္ဦးျဖစ္ေလသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သည္လုိ ခ်စ္ခင္တတ္၍လည္း သူရေသာ လခသည္ သားအမိ သားအဖသုံးေယာက္သာ ရွိေသာ အိမ္ေထာင္စုမွာ ေလာက္ရုံသာ ရွိသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ အေၾကြးပင္ တင္ေသးသည္။ မရွိ၍လည္း မပူပါ။ တစ္ဦးတည္းေသာ သားျဖစ္သူ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဆုံးခန္းတုိင္ေအာင္ ပညာသင္ေပးႏုိင္လွ်င္ သူ႕ဘ၀မွာ ျပီးျပည့္စုံျပီဟု ယူဆထားဟန္ရွိေလသည္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ဆုံးႏွစ္၏ အပုိင္း(က) ေရာက္ေသာႏွစ္တြင္ ေမေမ ကြယ္လြန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ လူမွန္း သိတတ္ခ်ိန္ေလာက္ကပင္ က်န္းမာေရး ေကာင္းလွသည္ဟု မရွိေသာ ေမေမ့ကို ေဖေဖသည္ အျမဲၾကင္ၾကင္နာနာ ရွိလွေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိ၏။ ေစ်းမသြား၊ အိမ္မလည္၊ အျပင္မထြက္တတ္ေသာ ဇနီးသည္အတြက္ အလုပ္ကိစၥႏွင့္ ရန္ကုန္သြားရသည့္အခါတုိင္း လုံခ်ည္၊ အကၤ် ီ၊ ေဘာ္လီ၊ ဖိနပ္ အထိ ေဖေဖ ၀ယ္ျခမ္းလာတတ္သည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမေမကြယ္လြန္ခ်ိန္၌ ေဖေဖ့အသက္ ငါးဆယ္ေက်ာ္ရုံသာ ရွိေသး၍ ေနာက္ထပ္ အိမ္ေထာင္သစ္တစ္ခု ထူေထာင္မည္ ဆုိက ထူေထာင္ႏုိင္ေသာ္လည္း သည္ကိစၥကုိ ေဖေဖ့ေခါင္းထဲ၌ ထည့္၍ပင္ မစဥ္းစားခဲ့။ ေက်ာင္းေစာင့္ခ်က္ေကၽြးေသာ ထမင္းဟင္းကုိ စားျပီး ျဖစ္သလုိေနခဲ့သည္။ ဘာသာေရးကုိ အလြန္ကုိင္းရႈိင္းသူ မဟုတ္ေသာ္လည္း အလ်ဥ္းသင့္တုိင္း ေမေမ့အတြက္ ဆြမ္းေကၽြးျခင္း၊ သကၤန္းလွဴျခင္းစေသာ ေကာင္းမႈကုသုိလ္မ်ား လုပ္သည္။ အရက္ေသာက္၍ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ေသာ္လည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေပါင္းေဖာ္ခဲ့ေသာ ဘ၀ခရီးေဖာ္အား ေမ့၍ ရဟန္မတူပါ။ အိမ္ရွင္မ မရွိေသာ္လည္း ေဖေဖ့စိတ္ရင္း ေစတနာ ေၾကာင့္ တပည့္မ်ားက ၾကည္ညိဳခ်စ္ခင္ၾကျပီး တတ္ႏုိင္သမွ် ၀တ္ၾကီး၀တ္ငယ္ ျပဳေပးၾကပါသည္။ ေဖေဖ ေရာက္ေလရာ အရပ္မွာ အ၀တ္ေလွ်ာ္ေပးမည့္သူ၊ ေနမေကာင္းသည့္အခါ နင္းႏွိပ္ေပးမည့္သူ၊ ယုတ္စြအဆုံး ညေနတုိင္း ေဖေဖ့ကုိ အရက္၀ယ္ေပးမည့္သူ တပည့္တပန္းမ်ား အျမဲရွိေနပါသည္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ၀န္ျဖစ္၍ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္ဘ၀ႏွင့္ နယ္ေျပာင္းရေသာအခါ ေဖေဖလည္း ပင္စင္ယူ၍ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ေဆးရုံ၀င္းထဲက အိမ္ေပါက္စေလးမွာ ေအးခ်မ္းစြာ ေနခဲ့ၾကပါသည္။ ကြန္ေပါင္ဒါက ေတာမွ သူ႕ညီကုိေခၚေပးျပီး ထမင္းခ်က္ေကၽြးေစသည္။ ေယာက်္ားခ်ည္းေနေသာ အိမ္ျဖစ္၍ စနစ္တက် မရွိေသာ္လည္း ေဖေဖ အလြန္ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထုိသုိ႕ေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ္ ႏုိင္ငံျခားသုိ႕ သြား၍ ေနာက္ထပ္ဘြဲ႕တစ္ခုယူရန္ အေၾကာင္းေပၚလာခဲ့သည္။ ႏွစ္ႏွစ္ခန္႕ ၾကာမည္ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္တြင္ ေဖေဖ့ေနေရးထုိင္ေရးႏွင့္ က်န္းမာေရးအတြက္ စေနာင့္စနင္းျဖစ္ေနေၾကာင္း ေကာင္းစြာသိေနေသာ ေဖေဖက ဤသုိ႕ေျပာခဲ့သည္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေဖေဖေနတတ္ပါတယ္၊ မင္း စိတ္ခ်လက္ခ်သာ သြား၊ ေမာင္ဦးကုိ ေခၚထားမယ္၊ (ေျခတစ္ဘက္ သိပ္မသန္ေသာ ေဖေဖ့တပည့္တစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။) ေနမေကာင္းလည္း လာျပဳစုမယ့္ တပည့္တပန္းေတြ ရွိပါတယ္ကြာ၊ ေရာဂါျဖစ္ေတာ့လည္း ဆရာ၀န္ေခၚမွာေပါ့၊ ျမန္မာျပည္မွာ မင္းတစ္ေယာက္တည္း ဆရာ၀န္ရွိတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အေရးၾကီးတာက မင္း ဟုိမွာ စာလုိက္ႏုိင္ဖုိ႕၊ စာေမးပြဲေအာင္ဖုိ႕ပဲ၊ ေဖေဖ ေနမေကာင္း မွာေတြ ဘာေတြ ပူမေနနဲ႕၊ ေနာက္ဆုံးကြာ ေသသြားေတာင္ ျပန္မလာနဲ႕၊ မင္းအတြက္ စာေမးပြဲက ပုိအေရးၾကီးတယ္လုိ႕သာ မွတ္ထား´တဲ့။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဖေဖ့ဘ၀မွာ ကၽြန္ေတာ္သည္ အျမဲတမ္း ေရွ႕တန္းက ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အဂၤလန္၌ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ေနခဲ့ရာ ေဖေဖ တစ္လကုိ စာႏွစ္ေစာင္ မပ်က္မကြက္ေရးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေဖေဖကုိ စိတ္မခ်ဘူးဟု တဖြဖြေျပာျပီး တကယ္တမ္းက်ေတာ့ တစ္လတစ္ေစာင္ပင္ မွန္မွန္မေရးႏုိင္ခဲ့ေပ။ ေဖေဖကသာ စာမလာတာ ၾကာသြားလွ်င္ စိတ္ပူျပီး ေငြဘယ္ေလာက္ကုန္ကုန္ သံၾကိဳးရုိက္ေတာ့သည္။ ေနာက္ေတာ့ အေျခအေနက ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားသည္။ ေဖေဖ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္က မပူရဘဲ၊ ေဖေဖက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စိတ္တထင့္ထင့္ႏွင့္ပင္ ႏွစ္ႏွစ္ဆုိေသာကာလ ကုန္ဆုံးခဲ့ေလသည္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ေဖေဖက တတြတ္တြတ္ တုိက္တြန္းလ်က္နဲ႕ပင္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေထာင္ျပဳ ေနာက္က် ေနခဲ့၍ အသက္ ၃၆ႏွစ္မွ အိမ္ေထာင္ျပဳျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ၁၀ႏွစ္မွ် ငယ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ထံသုိ႕ ေဆးေက်ာင္းသူဘ၀က စာမၾကာခဏ လာေမးေလ့ရွိေသာ ဆရာ၀န္မေလး ၀င္းႏွင့္ ျဖစ္သည္။ လက္ထပ္ျပီးေသာ အခါ ခ်မ္းသာေသာ ၀င္း၏မိဘမ်ား အကူအညီျဖင့္ ပါရမီမွာ တုိက္တစ္လုံး ၀ယ္ခဲ့သည္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဖေဖ ယခု ကၽြန္ေတာ့္အသက္အရြယ္ ၄၂ႏွစ္တုန္းက စက္ဘီးတစ္စီး၊ လုံခ်ည္ အက်ၤ ီသုံးစုံခန္႕ႏွင့္ ရွိရုိးရွိျမဲ အိမ္ေထာင္မႈ ပစၥည္းေလးမ်ားမွအပ ေရႊတစ္ပဲသား မပုိင္ခဲ့ေသာ္လည္း ယခု သူ႕သားလက္ထက္မွာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ပါရမီလုိ ရပ္ကြက္မွာ တုိက္ပုိင္သည္၊ သိန္းေက်ာ္တန္ ကားပုိင္သည္၊ လစဥ္ ၀င္ေငြ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ေပါင္းလွ်င္ ပ်မ္းမွ် သုံးေထာင္ေက်ာ္သည္။ (ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ႏွစ္ဦးစလုံး ေဆးခန္း ထုိင္ပါ သည္။) ထမင္းခ်က္ရွိသည္။ အိမ္ေဖာ္ရွိသည္။ သားအတြက္ နာနီရွိသည္။ ဘာလုိေသးသနည္း။ အခုလုိ အိမ္ႏွင့္ အုိးႏွင့္ ဟန္က်ပန္က် ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ သားအဖ ဘယ္တုန္းကမွ် မရခဲ့ဖူးသည့္ ျပည့္စုံမႈမ်ဳိးျဖင့္ ေဖေဖ မေသခင္ ထားႏုိင္သည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ဂုဏ္ယူသည္။ ေက်နပ္သည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဖေဖေကာ ဘယ္လုိ ခံစားရပါလိမ့္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကုိ သူ႕ဘ၀ႏွင့္ ထပ္တူျပဳထားသူတစ္ဦးမုိ႕ အထူးေျပာဖြယ္ရာ ရွိမည္ မထင္ပါ။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သုိ႕ေသာ္ ေဖေဖကမူ ဒီစည္းစိမ္မ်ဳိးကုိ တပ္မက္ခုံမင္၊ အရသာ ခံတတ္သူတစ္ဦးမဟုတ္ဘဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ၀မ္းသာျခင္းျဖစ္ပါသည္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ `မင္း.. ေမေမသာရွိရင္´ဟု ထုတ္ေဖာ္ေျပာတတ္သည္။ အခုလုိ သားေကာင္းစားခ်ိန္မွာ ဆုိးတူေကာင္းဖက္ ေမေမ့ကုိ သတိရေနဟန္ တူသည္။ ထုိ႕ထက္ပုိ၍ကား ထူးထူးျခားျခား ၀မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္ သည္ဟု မေတြ႕ခဲ့ရပါ။ တစ္ခါတစ္ရံ နယ္မွ တပည့္ေဟာင္းမ်ား လာကန္ေတာ့လွ်င္ ဤသုိ႕ပင္ ေျပာတတ္ေသး သည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ငယ္တုန္းကလုိ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းပါဘူးကြာ´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">.....................................................................</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားသည့္အခ်ိန္၌ အခမ္းအနားက်င္းပမည့္ ျမိဳ႕နယ္ခန္းမ၌ ဌာနဆုိင္ရာ အၾကီးအကဲမ်ား၊ တုိင္းက်န္းမာေရးဦးစီးဌာနမွ ဆရာ၀န္ၾကီးမ်ား၊ ၾကက္ေျခနီေမာင္မယ္မ်ား၊ အထူးဖိတ္ၾကားထားေသာ သက္ၾကီး ရြယ္အုိ ဘုိးဘြားမ်ား စသူတုိ႕ျဖင့္ နံရံ၌ ယခုႏွစ္ ကမၻာ့က်န္းမာေရးေန႕ ေဆာင္ပုဒ္ျဖစ္ေသာ `သက္ၾကီးရြယ္အုိ ဘ၀ကုိ စုိျပည္ေစဖုိ႕ ၾကိဳးပမ္းစုိ႕´ ဆုိသည့္ စာတန္းၾကီးကုိ ထင္ရွားစြာ ေရးသားထားသည္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မၾကာမီ အခမ္းအနား စတင္ပါသည္။ ေရွးဦးစြာ သဘာပတိက အမွာစကားေျပာသည္။ ထုိ႕ေနာက္ က်န္းမာ ေရး ၀န္ၾကီးဌာန၀န္ၾကီး၏ သ၀ဏ္လႊာကုိလည္းေကာင္း၊ ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖြဲ႕ ညႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္၏ သ၀ဏ္ လႊာကုိလည္းေကာင္း ျမိဳ႕နယ္ ဆရာ၀န္ အသီးသီးတုိ႕က ဖတ္ၾကားသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`သက္ၾကီးရြယ္အုိတုိ႕ကုိ က်န္းမာစြာျဖင့္ ပုိမုိအသက္ရွည္ေရး၊ ၄င္းတုိ႕ ေနထုိင္ရာ အုိးအိမ္၊ စားစရာ အာဟာရ၊ သြားလာစရာ ယာဥ္မ်ား စီစဥ္ေပးေရး၊ နာမက်န္းျဖစ္သည့္အခါ ကုသေစာင့္ေရွာက္ေရးတုိ႕ကုိ အေရးေပး ေဆာင္ရြက္ရန္ လုိအပ္ပါတယ္´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အဘုိးအုိ အဘြားအုိတုိ႕၏ ကုိယ္ခႏၶာ က်န္းမာေရးတစ္ခုတည္းကုိသာ မဟုတ္ဘဲ စိတ္ဓါတ္က်န္းမာျခင္းႏွင့္ ျပည့္စုံေစျခင္းဟာလည္း သားသမီးလူငယ္ပုိင္းရဲ႕ အဓိက တာ၀န္တစ္ရပ္ပါပဲ´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`သက္ၾကီးရြယ္အုိထံမွ ရႏုိင္ေသးသည့္ လုပ္အားအေတြ႕အၾကံဳ၊ အၾကံေကာင္း ဥာဏ္ေကာင္းႏွင့္ ဆုံးမမႈ သြန္သင္မႈတုိ႕ကုိ လူငယ္တုိ႕က ဆက္လက္ခံယူအသုံးခ်သြားပါလွ်င္ လူအုိတုိ႕အေနျဖင့္ စိတ္ဓါတ္မက်ဘဲ အျမဲတမ္း တက္ၾကြလန္းဆန္းေစပါလိမ့္မယ္´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အဘုိးအုိ အဘြားအုိတုိ႕ကုိ လူအုိရုံနဲ႕ သီးျခားထားသည့္ စနစ္မွာ မည္သုိ႕ပင္ ျပည့္စုံစြာ ထားေစကာမူ ၄င္းတုိ႕အား စိတ္ဓါတ္က်ဆင္းေစသျဖင့္ မိမိ မိသားစုအတြင္းမွာသာ ေနထုိင္ေစျခင္းသည္ အေကာင္းဆုံး ျဖစ္သည္ဆုိတာ ကမၻာမွာ ခံယူခ်က္တစ္ရပ္ျဖစ္လာပါျပီ´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သက္ဆုိင္ရာ ပုဂၢိဳလ္တုိ႕၏ အမွာစကားမ်ား၊ သ၀ဏ္လႊာမ်ားကုိ နားေထာင္ျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲက ၀မ္း ေျမာက္စြာ က်ဴးရင့္လုိက္မိသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေၾသာ္ .. ေဖေဖသည္ ကံေကာင္းသူ အဘုိးအုိ တစ္ဦးပါတကား´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">.....................................................................</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျမင့္မားေသာ သစ္သား တံခါးၾကီးႏွစ္ခ်ပ္ကုိ ေစ့ေစ့ပိတ္ထား၏။ ကၽြန္ေတာ္ ကား ဟြန္း ႏွစ္ခ်က္တီးလုိက္သည္။ ေလးေထာင့္ အေပါက္ငယ္ကေလးမွာ မဲ့ရွဳံ႕ေနေသာ အသား၊ ျဖဴေဖြးေနေသာ မ်က္ခုံးေမြးမ်ားႏွင့္ မ်က္ႏွာအုိအုိၾကီးတစ္ခု ေပၚလာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္သည္။ ျပီးေတာ့ ေပ်ာက္သြားသည္။ ခဏေနေတာ့ သစ္သားတံခါးၾကီးသည္ ျဖည္းညင္းေလးအီစြာ ပြင့္သြားေလသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ တာ၀န္ႏွင့္ ႏွင္းဆီကုန္းဘုိးဘြားရိပ္သာသုိ႕ သုံးၾကိမ္ထက္မနည္း ေရာက္ဖူးေသာ္လည္း သည္ ကန္ေတာ္ေလး လူအိုရုံကုိ တစ္ၾကိမ္မွ် မေရာက္ဖူးပါ။ ဆရာ၀န္ အသင္းတုိက္သုိ႕ သြားရင္း သည္ေနရာသုိ႕ မၾကာခဏေတာ့ ျဖတ္သြားဖူးေနသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀င္းထဲသုိ႕ ကားကုိေမာင္း၀င္ခဲ့ျပီး ဆင္၀င္ေအာက္မွာ ရပ္လုိက္ပါသည္။ အေဆာက္အအုံၾကီးသည္ အုိမင္းလွပါျပီ။ သုိ႕ေသာ္ ခုိင္ခုိင္ခံံ့ခံ့ပင္ ရွိေသးသည္။ နံရံထူျပီး က်ယ္၀န္းသျဖင့္ ၀င္လုိက္သည္ႏွင့္ တစ္ကုိယ္လုံး ေအးျမသြားေလသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀င္လွ်င္၀င္ျခင္း ညာဘက္မွာ မက်ယ္၀န္းလွေသာ ဧည့္ခန္းကေလးတစ္ခု ရွိသည္။ ေရွ႕တည့္တည့္မွာေတာ့ က်ယ္၀န္းျပီး လုိဏ္ဂူႏွင့္တူသည့္ ေလွကားခန္းမၾကီးျဖစ္၏။ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် မေတြ႕ရ။ အသံဗလံဟူ၍ တစ္ခ်က္ကေလးမွ် မၾကားရ။ အသက္မဲ့သလုိ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လြန္းလွပါ၏။ အျပင္ေလာကၾကီးႏွင့္ မပါတ္သက္သလုိ သီးျခားကမၻာတစ္ခုကုိ ေရာက္ေနသလုိပါပဲလား။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထုိစဥ္ ေလးတြဲ႕ေသာ ေျခသံတစ္ခုၾကားရသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္သုိ႕ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေသာ အခါ ..</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဆလမ္.. ဆပ္။။ စစၥတာေတြ ဘုရားရွိခုိးေနၾကပါတယ္။ ဒီဧည့္ခန္းမွာ ထုိင္ျပီးေစာင့္ပါ.. ဆပ္´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုနက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဂိတ္တံခါးၾကီး ဖြင့္ေပးသည့္ ကုလား အဘုိးၾကီးျဖစ္ေလသည္။ တံခါးျပန္ပိတ္ျပီး ေနာက္မွ လုိက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။. ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေနရာခ်ေပးျပီးေသာ အခါ အဘုိးၾကီးသည္ ေလးတြဲ႕ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ မူလေနရာ ဂိတ္တဲဆီသုိ႕ ျပန္သြားေလသည္။ လက္ျပင္ၾကီးက ကုိင္းေန၏။ ေခါင္းကုိ ငုံ႕လွ်ိဳး၍ ေလွ်ာက္သြားပုံမွာ ေလာကၾကီးကုိ အစစ အရႈံးေပးျပီးသူတစ္ေယာက္လုိ `ဇရာဆုိတာ ဒါပဲေပါ့´ဟု ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲက တဒဂၤ သံေ၀ဂယူလုိက္မိ၏။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သပ္ရပ္သန္႕ရွင္းသည့္ ဧည့္ခန္းကေလးကုိ လွည့္ပတ္ၾကည့္မိျပန္သည္။ ပုံစံရုိးရုိး သစ္သားဆက္တီမွာ ရပ္ကြက္ လူမႈေရးအဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုက လွဴဒါန္းထားျခင္းျဖစ္သည္။ အခန္းေထာင့္မွာ ေရအုိးစင္မွာ ဗဟုိတရားရုံး ေရွ႕ေနတစ္ဦးႏွင့္ သူ႕မိသားစုေကာင္းမႈ။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေၾသာ္.. အစစအရာရာ တစ္ပါးသူတုိ႕၏ သဒၶါတရားအေပၚ မွီခုိျပီး အသက္ရွင္ေနရသူမ်ားပါလား။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ ထုိင္ေနသည့္ေနရာမွ လွမ္းၾကည့္လွ်င္ အျပင္ဘက္ ေကာ္ရစ္ဒါ၌ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ အခ်က္ ၁၀ခ်က္ပါသည့္ စာတန္းတစ္ေစာင္ကုိ ျမင္ေနရသျဖင့္ ဖတ္ၾကည့္လုိက္မိသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`<span style="color:#66ffff;">လူအုိ-လူနာတုိ႕၏ မိတ္သဂၤဟအဖုိ႕ မဂၤလာ ဆယ္ျဖာ</span>´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`<span style="color:#66ffff;">ကၽြႏု္ပ္၏ တုံ႕ေႏွးေသာ ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ တုန္ယင္ေသာ လက္မ်ားကုိ စာနာေထာက္ထားတတ္သူတုိ႕သည္ မဂၤလာရွိၾက၏</span>´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သည္စာေၾကာင္းကုိ ဖတ္ျပီး ေစာေစာက တံခါးဖြင့္ေပးေသာ ကုလား အဘုိးၾကီး၏ ေလးကန္ေသာ လႈပ္ရွားမႈတုိ႕ကုိ သတိရလုိက္သည္။ ျပီးေတာ့ တဆက္တည္း သတိရလုိက္သည္က ေဖေဖ။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ လူမွန္းသိတတ္သည့္ အရြယ္ကတည္းကပင္ ေဖေဖ နံနက္တုိင္း ေစာေစာထျပီး လမ္းေလွ်ာက္ေလ့ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒုတိယတန္းေရာက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္လည္း လုိက္ေလွ်ာက္သည္။ ကေလးေျခလွမ္းမုိ႕ ေႏွးေသာ္လည္း ေဖေဖက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင့္ေခၚသည္။ သားအဖႏွစ္ေယာက္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ လက္ဖက္ရည္ေသာက္၊ နံျပားနဲ႕ မလုိင္စားျပီးမွ အိမ္ျပန္ၾကရာ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ေပ်ာ္ပါသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ ေဆးေက်ာင္းတက္ေနစဥ္ကလည္း ေက်ာင္းပိတ္၍ အိမ္ျပန္လွ်င္ သားအဖႏွစ္ေယာက္ စကား တေျပာေျပာႏွင့္ နံနက္တုိင္း လမ္းေလွ်ာက္ျမဲပင္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လက္ေထာက္ဆရာ၀န္ဘ၀ႏွင့္ နယ္မွာ ေနရစဥ္ကဆုိလွ်င္ ေဖေဖက နံနက္တုိင္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ႏႈိးျပီးလမ္းေလွ်ာက္ေခၚသည္။ ညဂ်ဴတီရွိ၍ ေစာေစာမထႏုိင္သည့္အခါ ကၽြန္ေတာ္ ႏုိးေအာင္ ေစာင့္ေခၚ တတ္ သည္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေဖေဖႏွင့္လမ္းေလွ်ာက္ရသည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္က ေပ်ာ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ လူၾကီး </span><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျဖစ္လာေသာအခါ ေဖေဖက ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူတူ လမ္းေလွ်ာက္ရသည္ကုိ ေပ်ာ္သည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သုိ႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေထာင္ျပဳျပီးေသာအခါ ယခင္လုိ မွန္မွန္ မေလွ်ာက္ျဖစ္ေတာ့။ ေလွ်ာက္သည့္ အခါ၌လည္း ေဖေဖႏွင့္အစား ၀င္းႏွင့္သာ အတူ ေလွ်ာက္မိသည္။ ဒါကလည္း သဘာ၀က်သည္မုိ႕ ေဖေဖ နားလည္ခြင့္လႊတ္လိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဖေဖႏွင့္ မေလွ်ာက္ျဖစ္ေတာ့သည့္ အေၾကာင္းတစ္ခုက ေဖေဖ့ေျခလွမ္းတုိ႕ ဟုိတုန္းကလုိ မသြက္လက္ေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေလွ်ာက္လုိသည့္ႏႈန္းႏွင့္ မကုိက္သျဖင့္ သပ္သပ္စီေလွ်ာက္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">.....................................................................</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`<span style="color:#66ffff;">ကၽြႏု္ပ္၏ မႈန္ေ၀ေသာ မ်က္စိအစုံႏွင့္ တုံ႕ေႏွးေသာ အသိဥာဏ္တုိ႕ကုိ စာနာေထာက္ထားတတ္ေသာ သူတုိ႕သည္ မဂၤလာရွိၾက၏</span>´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">စာမဖတ္ရ မေနႏုိင္၊ ငယ္ငယ္ကတည္းက စြဲစြဲျမဲျမဲ ဖတ္ခဲ့သျဖင့္ အသက္ ၇၆ႏွစ္တြင္ ေဖေဖ မ်က္စိတစ္ၾကိမ္ ခြဲရ၏။ အသက္ ၈၈ႏွစ္တြင္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ခြဲရ၏။ သုိ႕ေသာ္ ဤတစ္ၾကိမ္ခြဲျပီးေသာအခါ သိသိသာသာ ျပန္မေကာင္းေတာ့ပါ။ ဤတြင္ သာမန္ အဘုိးအုိတစ္ဦးလုိ ပုတီးစိပ္ရန္ တရားထုိင္ရန္ ၀ါသနာမပါေသာ ေဖေဖ့လုိ စာသမားတစ္ဦးအဖုိ႕ စာမဖတ္ႏုိင္ေသာအခါ လုပ္စရာ မရွိေတာ့သလုိ မေနတတ္ မထုိင္တတ္ျဖစ္ရသည္။ သူဖတ္ေနက် တုိင္းမ္မဂၢဇင္းလာလွ်င္ အားမလုိအားမရ ကုိင္ၾကည့္လုိက္ ျပန္ခ်လုိက္ လုပ္ေနတတ္သည္။ စာလုံးမ်ားကုိ ျမင္လုိျမင္ျငား စာရြက္ေတြ ဟုိလွန္သည္လွန္လုပ္ျပီး ဖတ္မရေသာအခါ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျငိမ္သက္စြာ ထုိင္ေနေတာ့၏။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိလည္း ဒီတပတ္ ဘာေတြထူးသလဲ၊ ဘာပါ သလဲႏွင့္ ေမးတတ္သည္။ သူ စိတ္၀င္စားသည့္ သတင္းမ်ဳိး ပါသည္ဆုိလွ်င္ ဖတ္ျပခုိင္းသည္။ တစ္ခါ တစ္ရံေတာ့လည္း စိတ္လုိလက္ရ ဖတ္ျပမိသည္။ စိတ္ေမာလူေမာ ျဖစ္လာေသာအခါမ်ဳိး၌ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ျပမေနခ်င္။ သည္ေတာ့ ေဖေဖက ေမးလွ်င္ မ်ားေသာအားျဖင့္ `ဘာမွ မထူးပါဘူး ေဖေဖရာ´ဟု ပိတ္ေျပာလုိက္ရ၏။ မဟုတ္လွ်င္ သံသရာ ရွည္ေနမည္ မဟုတ္လား။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">....................................................................</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`<span style="color:#66ffff;">ေကာ္ဖီခြက္ကုိပင္ ႏုိင္ေအာင္ မကုိင္တြယ္ႏုိင္သျဖင့္ ေအာက္သုိ႕ ဖိတ္က်ေအာင္ ျပဳမိေသာ ကၽြႏု္ပ္၏ လက္တုိ႕ကုိ စာနာေထာက္ထားျခင္းမ်ားျဖင့္ မသိဟန္ေဆာင္တတ္သူတုိ႕သည္ မဂၤလာရွိၾက၏</span>´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မ်က္စိကြယ္ျခင္းမဟုတ္ေသာ္လည္း မႈန္လြန္းေသာ ေဖေဖသည္ စာမဖတ္ႏုိင္ရုံမက ထမင္းစားရာ၌လည္း အခက္အခဲရွိသည္။ ဟင္းခြက္မ်ားကုိ ခပ္၀ါး၀ါး ခပ္ျပားျပားသာ ျမင္သျဖင့္ ဇြန္းကို စမ္းရွာရသည္။ ဇြန္းရွာရင္း လက္က ဟင္းခြက္ထဲ ေရာက္သြားတတ္၏။ ဘယ္လက္က အေတာ္ေလးတုန္ေနသျဖင့္ ညာလက္ႏွင့္သာ ကုိင္ရေသာေၾကာင့္ ဇြန္းမွာ ဟင္းေပးေနျပီး အတူတူစားေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕မွာ ကသိကေအာက္ျဖစ္ရသည္။ ျပီးေတာ့ ဒါက ဘာဟင္း၊ ဟုိဟာက ဟင္းခ်ဳိစသည္ျဖင့္ ေျပာေနရေသာေၾကာင့္ ရွင္းရွင္း ၀န္ခံရလွ်င္ ေဖေဖႏွင့္အတူတူ စားရျခင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မရွည္ေတာ့ပါ။ သည္ေတာ့ ...</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သည္ေတာ့ ေဖေဖတစ္ေယာက္ထည္း တစ္ပြဲေကၽြးေစျပီး ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္၀င္းက ေနာက္မွ စားၾကသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထုိအစီအစဥ္ အေကာင္အထည္ေဖာ္စဥ္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အခက္အခဲ အနည္းအက်ဥ္းေတြ႕ရေသးသည္။ စင္စစ္ေတြးၾကည့္လွ်င္ ရယ္စရာလည္းေကာင္း၊ သနားစရာလည္းေကာင္းပါသည္။ ညစာကုိ အျမဲတမ္း အတူတူ တစ္ပြဲတည္း စားေနက်ျဖစ္သျဖင့္ ေဖေဖ့ကုိ တစ္ေယာက္တည္း သပ္သပ္ေကၽြးရန္ အားနာေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ လင္မယားက ညေနဖက္ ေဆးခန္းကျပန္လာျပီး ထမင္းစားခ်ိန္က်ေသာအခါ မဆာေသးဟု အေၾကာင္းျပ၍ ေနာက္ခ်န္ေနလုိက္သည္။ ပထမတစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္ေတာ့ ဟုတ္လုိ႕ပါပဲ။ ေနာက္ရက္ေတြ က်ေတာ့ ေဖေဖက သူလည္း မဆာေသး၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ႏွင့္မွ အတူတူစားမည္ဟု ေစာင့္ေနသည္။ ၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕လည္း ဆာလာသျဖင့္ အတူတူ စားလုိက္ရေတာ့သည္။ သုိ႕ေသာ္ ေန႕စဥ္ရက္ဆက္ ေနာက္ခ်န္ေနေသာအခါ ေဖေဖရိပ္မိသြားသည္ထင္ပါရဲ႕။ ေန႕စဥ္ သူတစ္ဦးတည္း တိတ္ဆိတ္စြာ စားသြားသည္မွာ ကြယ္လြန္သည့္အခ်ိန္ထိပင္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">....................................................................</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`<span style="color:#66ffff;">သူတစ္ပါး ေျပာစကားကုိ အလြယ္မၾကားႏုိင္သျဖင့္ ခက္ခက္ခဲခဲ အာရုံစုိက္ကာ ၾကားနာရေသာ ကၽြႏု္ပ္တုိ႕၏ နားအစုံတုိ႕ကုိ စာနာေထာက္ထားတတ္သူတုိ႕သည္ မဂၤလာရွိၾက၏</span>´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငယ္စဥ္က အလြန္နားပါးေသာ ေဖေဖသည္ အသက္ရွစ္ဆယ္နား နီးလာေသာအခါ မ်က္စိမႈန္ရုံသာမဟုတ္၊ နားပါ ေလးလာသည္။ ေျပာလွ်င္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ နားမလည္ႏုိင္။ ႏွစ္ခါ သုံးခါထပ္ေျပာရသည္။ ယခင္အခါ မ်ားက သားအဖႏွစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းလုိ ထမင္းစားရင္း၊ ညပုိင္း အိပ္ရာမ၀င္ခင္ ထုိင္ရင္း စကား တေျပာေျပာ ေနတတ္ေသာ္လည္း ေနာက္ပုိင္း၌ ေလသံျမွင့္ျပီး ႏွစ္ခါ သုံးခါ ေျပာမွ ၾကားေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ ေဖေဖႏွင့္ စကားေျပာရမွာ ၀န္ေလးလာသည္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဇနီးေမာင္ႏွံသည္ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းမွ လူငယ္မ်ားပီပီ အခ်ိန္အားဟူ၍ သိပ္မရွိလွပါ။ နံနက္လင္းသည္ႏွင့္ သြက္သြက္စား၊ အလုပ္သြား၊ ညေနဘက္မွာ ျပန္လာ၊ ေရမုိးခ်ဳိးျပီး ေဆးခန္းသုိ႕ သြားရျပန္သည္။ ျပန္လာေတာ့လည္း ေမာေမာႏွင့္ ထမင္းစား၊ တီဗီၾကည့္ျပီး အိပ္ၾကေတာ့သည္။ တနဂၤေႏြ တစ္ရက္မွာေတာ့ ေဂါက္သီးရုိက္၊ တစ္အိမ္အိမ္မွာ စု၊ အရက္ေသာက္၊ ေလပစ္၊ ဗီဒီယုိၾကည့္၊ ညဥ့္နက္မွ လူစုခြဲၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ၀န္ ျဖစ္စ နယ္မွာ အမႈထမ္းတုန္းကလုိ သားအဖခ်င္း စကားေအးေအးလူလူေျပာႏုိင္သည့္ အခြင့္အလမ္းမ်ဳိး နည္းပါးလွပါသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အထူးသျဖင့္ ေဖေဖနားေလးလာ၍ ပုိဆုိးသည္။ တစ္စုံတစ္ရာ ေျပာစရာရွိလွ်င္ပင္ အျပင္ထြက္ခါနီးျဖစ္ေနပါက အခ်ိန္ၾကာမည္စုိး၍ အိမ္ေဖာ္မေလးအား `ေဖေဖ့ကုိ ဒီလုိ ဒီလုိေျပာလုိက္´ဟု မွာခဲ့ရသည္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">....................................................................</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`<span style="color:#66ffff;">ေမ့တတ္၍ အေၾကာင္းတစ္ခုကုိ ကၽြႏု္ပ္အထပ္ထပ္ေျပာမိလွ်င္ ကၽြႏု္ပ္အား အပ္ေၾကာင္းထပ္ေသာ အဘုိးၾကီးဟု ကဲ့ရဲ႕ျပစ္တင္ျခင္းမရွိေသာ သူတုိ႕သည္ မဂၤလာရွိၾက၏</span>´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ဘ၀ခရီးရွည္လ်ားသည္ႏွင့္အမွ် ေဖေဖ့၌ ေျပာစရာတုိ႕ မ်ားလွစြာ၏။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေကာင္းစြာ မမီလုိက္သည့္ ကုိလုိနီေခတ္က သူတုိ႕ အေတြ႕အၾကံဳႏွင့္ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ အသိအကၽြမ္း ပုဂၢိဳလ္တုိ႕အေၾကာင္း။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၁၉၂၀ျပည့္ႏွစ္၊ ေက်ာင္းသား သပိတ္တုန္းက အမ်ဳိးသားေက်ာင္းဆရာမ်ား၊ သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသားမ်ားကုိ ေရႊျပည္သာ ဘုရား၀င္းထဲမွ ဇရပ္မွာ ေခၚထားျပီး စာသင္ေပးၾကပုံမ်ား။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူႏွင့္ခင္မင္ေသာ အမ်ဳိးသားပညာ၀န္ ဦးဖုိးက်ားအေၾကာင္း။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေက်ာက္စာ၀န္ `ေတာ္စိန္ခုိ´အေၾကာင္း။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေတြက ကၽြန္ေတာ္ ငယ္စဥ္ကပင္ ၾကားခဲ့ဖူးေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း ေဖေဖသည္ ေျပာျပီးေၾကာင္း ေမ့ေန၍ပဲလား။ သုိ႕မဟုတ္ အတိတ္၏ ခ်စ္စရာ ေအာက္ေမ့ဖြယ္ကေလးမ်ားကုိ ျပန္ေျပာ ရသည္မွာ အရသာရွိလြန္း၍ေပလား မေျပာတတ္။ မၾကာခဏေျပာျပတတ္သည္။ လြတ္လပ္ေရးေခတ္မွာ လူလားေျမာက္ေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကား အမ်ဳိးသားပညာေရးႏွင့္ ဦးဖုိးက်ားတုိ႕အေၾကာင္းထက္ ႏုိင္ငံျခား သြားရန္ႏွင့္ ေနာက္ထပ္ ဘြဲ႕ယူရန္သာ ပုိ၍ စိတ္၀င္စားသည္ကုိ ေဖေဖမသိေလေရာ့သလား။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထုိသုိ႕ မၾကာခဏေျပာတတ္သျဖင့္ `အပ္ေၾကာင္းထပ္ အဘုိးၾကီး´ဟု ကၽြန္ေတာ္ မဆုိေသာ္လည္း ေဖေဖ့အနားမွာ ၾကာၾကာမေန။ ေျပာခ်င္၍ စကားပ်ဳိးလာလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တစ္ခုခု အေၾကာင္းျပျပီး ထေျပးၾကေတာ့သည္။ ျပီးလွ်င္ ကြယ္ရာမွာ ၀င္းႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္သား ေျပာျပီး ရယ္ၾကသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေၾသာ္.. အခုေတာ့ ရယ္စရာအျဖစ္ မျမင္ႏုိင္။ ရင္ထဲမွာ နင့္တင့္တင့္ၾကီး ခံစားရသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မွားပါတယ္ ေဖေဖ။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရင္ထဲမွ အသံမထြက္ဘဲ ေတာင္းပန္ေနမိ၏။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">....................................................................</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဂြတ္ေမာနင္း´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျဖဴစင္ေသာ သီလရင္ ၀တ္စုံရွည္ၾကီးႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေသာ မ်က္ႏွာ အမူအရာႏွင့္ စစၥတာေလး၏ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သံ ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးမ်ား ျပတ္ေတာက္သြားပါသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဂြတ္ေမာနင္း.. စစၥတာ ကၽြန္ေတာ္ အလွဴေငြထည့္ခ်င္လုိ႕ပါ´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္က လာသည့္အေၾကာင္းရင္းကုိ ေျပာျပလုိက္ရသည္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဒါဆုိရင္ .. ခဏေစာင့္ပါေနာ္၊ ျဖတ္ပုိင္းစာအုပ္ယူလုိက္ဦးမယ္´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေၾသာ္ .. ဟုတ္ကဲ့၊ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ အေဆာင္ေတြထဲ နည္းနည္းပါးပါး ေလွ်ာက္ၾကည့္လုိ႕ မရဘူးလား´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ရပါတယ္ .. လုိက္ခဲ့ပါ´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ စစၥတာေနာက္မွ လုိက္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေလွကားခန္းမၾကီးထဲမွ ျဖတ္လာေသာအခါ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မွ တုံ႕ေႏွးစြာ ေလွ်ာက္လာေသာ ကုလားကျပား အဘုိးအုိတစ္ဦးသည္ ညြတ္ကုိင္းေနေသာ ခါးကုိ အနည္းငယ္မတ္လုိက္ျပီး ဧည့္သည္ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ လုိက္ၾကည့္သည္။ ျပီးေတာ့ `ဂြတ္ေမာနင္း´ ဟု အသိတစ္ဦးႏွင့္ လမ္းမွာေတြ႕၍ ႏႈတ္ဆက္သလုိ ႏႈတ္ဆက္သည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`သူတုိ႕ စကားသိပ္ေျပာခ်င္ၾကတယ္ေလ၊ လာေတြ႕မယ့္ ေဆြမ်ဳိးတုိ႕၊ မိတ္ေဆြတုိ႕လည္း မရွိၾကဘူး မဟုတ္လား´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">စစၥတာေလးက အသံ၀ဲ၀ဲျဖင့္ ရွင္းျပသည္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလယ္ခန္းမၾကီး၏ ညာဘက္၌ က်ယ္၀န္းေသာ ေကာ္ရစ္ဒါၾကီးတစ္ခုရွိရာ မည္သည့္ ပုဂၢိဳလ္က လွဴဒါန္းထားသည္ မသိေသာ ဆုိဖာ အေဟာင္းၾကီး ေလးလုံးကုိ စီတန္းခ်ထားသည္။ တစ္ခုေသာ ဆုိဖာၾကီးေပၚ ၌ အဖုိးအုိတစ္ဦး ထုိင္ေနသည္။ အေ၀းသုိ႕ ေငးစုိက္ျပီး မတုန္မလႈပ္ ထုိင္ေနပုံမွာ ...</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အုိ.. ေဖေဖ့အတုိင္းပါလား၊ .. ေလာကၾကီးမွာ ေသျခင္းက လြဲျပီး ဘာကုိမွ ေမွ်ာ္လင့္စရာ မရွိေတာ့သလုိ မ်က္လုံးေတြက ျငိမ္သက္ေနလုိက္တာ .. လူ႕ေလာကမွာ အသက္ရွင္ေနေပမယ့္ လူေတြထဲမွာ ပါ၀င္ခြင့္ မရေတာ့လုိ႕ ဘ၀က အဓိပၸါယ္ မရွိေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ႕ .. ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒီလုိမ်က္ႏွာမ်ဳိးပါပဲ´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာ တလွပ္လွပ္ခုန္လာသျဖင့္ ဆက္မၾကည့္ေတာ့ဘဲ မ်က္ႏွာလႊဲလုိက္မိပါသည္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">....................................................................</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`မဂၤလာရွိရဲ႕လား၊ ကၽြန္ေတာ္ မဂၤလာရွိပါရဲ႕လား´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သည္ေမးခြန္းသည္ လူအုိရုံမွ အျပန္မွာ ကားေမာင္းရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ ကၽြန္ေတာ္ အၾကိမ္ၾကိမ္ေမးမိေသာ ေမးခြန္းျဖစ္ပါ၏။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆုိဖာေဟာင္းၾကီးေပၚမွာ အထီးက်န္စြာ ထုိင္ေနတတ္ေသာ အဘုိးအုိ၏ မ်က္ႏွာသည္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိေရွ႕မွာ မရွိေတာ့ေသာ္လည္း ရင္ထဲ၌ ကပ္ပါလာသည္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညေနတုိင္း ကၽြန္ေတာ္ ရုံးမွ ျပန္လာလွ်င္ အိမ္ေရွ႕အခန္းကေလးထဲက ပက္လက္ကုလားထုိင္မွာ ဒီလုိၾကီး ထုိင္ေနတတ္ေသာ ေဖေဖ့ကုိ ကၽြန္ေတာ့္အာရုံမွာ ျပန္ျမင္လာသည္။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကံေကာင္းလွသည္ဟု ထင္ခဲ့ေသာ ေဖေဖ။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိမိဖခင္ကုိ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ခုိင္းစရာ ေစေစရာ လူေတြႏွင့္ ျပည့္စုံစြာ ထားႏုိင္သျဖင့္ သားသမီး ၀တၱရား ေက်ပြန္လွျပီဟု ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ေက်နပ္ေနတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဖေဖသည္ သားျဖစ္သူ၏ အိမ္၌ လူအုိရုံမွာ ေနသလုိ အထီးက်န္စြာ ေနရေလသလား။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားလိမၼာ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကုိ သူ႕စိတ္ထဲ၌ `လူအုိရုံ´ဟုမ်ား သတ္မွတ္သြားေလသလား။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေၾသာ္... ေဖေဖရယ္´</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဖေဖကြယ္လြန္စဥ္က မငုိခဲ့ေသာ္လည္း ယခု အျပန္လမ္းမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ပါးျပင္ေပၚ၌ မ်က္ရည္တုိ႕သည္..။</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">နန္းႏြယ္ႏြယ္</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">(ေငြတာရီ၊ ၁၉၈၂ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာ)</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မွတ္ခ်က္။ ၀တၳဳတုိေလးမွာ ၾကာျပီျဖစ္၍ အခ်ဳိ႕အေၾကာင္းအရာမ်ားမွာ ေခတ္ႏွင့္ သိပ္မေလ်ာ္ညီေတာ့ ေသာ္လည္း အႏွစ္သာရမ်ားမွာ လန္းဆန္းဆဲဟု ထင္မိေသာေၾကာင့္ ျပန္လည္မွ်ေ၀ေပးျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီပုိ႕စ္အတြက္ စာရုိက္တာ ကုိယ့္ကုိကုိယ္လည္း မဂၤလာရွိတတ္ေစဖုိ႕ ျပန္ဆုံးမသလုိ လည္း ျဖစ္သြားပါတယ္။ စာဖတ္သူေတြလည္း မဂၤလာရွိႏုိင္ၾကပါေစ။</span></span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-3360864459575028173?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-23423074687210734682008-07-14T21:33:00.000-07:002008-07-19T10:17:12.670-07:00<p><embed src="http://www.youtube.com/v/A6kwIbO7fNQ&amp;hl=" width="200" height="167" type="application/x-shockwave-flash" fs="1" allowfullscreen="true"></embed></p><p align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တခါတေလ စိတ္ထဲမွာ ရွိေနတာေလးေတြ ေျပာခ်င္တာေလးေတြကုိ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ပါးစပ္က ထုတ္မေျပာမိတတ္တာေလးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မကုိယ္တုိင္လည္း ရင္ထဲမွာပဲ ထားလုိက္တဲ့ စကားေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ပါးစပ္က မေျပာျဖစ္တဲ့ စကားေတြအတြက္ ဘေလာ့ေပၚမွာ ေရးဖုိ႕ ေျပာပါရေစရွင္ကုိ စေရးမိတာေနမွာေပါ့ေလ။ တကယ္ေတာ့ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြအတုိင္း ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာဖုိ႕လုိတာ အမွန္ပါ။ သူမ်ားကုိ ထိခုိက္ျပီး နစ္နာေစတဲ့ စကားမ်ဳိးေတာ့ မဆုိလုိဘူးေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ေျပာသင့္ ေျပာခ်င္တဲ့ စကားေတြကုိ မေျပာတာမ်ား ပုိသင့္ေတာ္မလားဆုိျပီး ၾကိတ္မွိတ္ျမိဳသိပ္ခဲ့ရတဲ့ စကားမ်ဳိးေတြေပါ့။ ကုိယ္ေျပာခ်င္တာကုိ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ေျပာလုိက္ခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႕ ကုိယ္႕ကုိ မေျပာျဖစ္ေအာင္ တားျမစ္ ထားတဲ့ စိတ္ေတြ လြန္ဆြဲေနၾကတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ John Mayer ရဲ႕ Say သီခ်င္းေလးကုိ နားေထာင္ၾကည့္ လုိက္ပါလား။ အနည္းနဲ႕ အမ်ားေတာ့ ေျပာဖုိ႕ အားရွိလာလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ အင္း .. သူမ်ားေတြကုိ တုိက္တြန္းျပီးရင္ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္္လည္း ေျပာခ်င္တာေတြေျပာႏုိင္ဖုိ႕ သတၱိေတြ ေမြးလုိက္ပါဦးမယ္။ </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-2342307468721073468?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-31965678671887291882008-07-11T20:18:00.000-07:002008-07-11T22:06:18.095-07:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဂ်မ္း ... ဘာလုပ္လုပ္ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္လုပ္။ ဓါးျမ လုပ္မယ္ဆုိရင္ေတာင္ ဓါးျမဗုိလ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လုိ႕ ေျပာခဲ့တဲ့ သူက သူကုိယ္တုိင္လည္း အေကာင္းဆုံးေတြ လုပ္ျပခဲ့သည္။ အေကာင္းဆုံးေတြ လုပ္ျပႏုိင္ေပမယ့္ သူသည္ လူထဲက လူတစ္ေယာက္ဆုိတာကုိလည္း ယုံမွားစရာမရွိ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း လူေတြက သူ႕အေၾကာင္း ေတြကုိ ပုိသိခ်င္ၾကသည္။ သူ႕ဘ၀မွာ ဘာေတြျပည့္စုံသြားခဲ့သလဲ၊ ဘာေတြ လစ္ဟာေနခဲ့လဲ၊ ဘာေတြ တမ္းတေနခဲ့လဲ၊ ဘာေတြ ေနာင္တရခဲ့သလဲ၊ ဘာေတြကုိ ေက်နပ္ခဲ့သလဲ၊ ဘာေတြ နာက်ည္းခဲ့သလဲ၊ ဘာေတြကုိ ေတာင့္တခဲ့လဲ၊ သူ႕ကုိ ဘာေတြက စိတ္ညစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့သလဲ၊ ဘာေတြက ေပ်ာ္ရႊင္မႈေပးခဲ့သလဲ၊ သူ႕ဘ၀ရဲ႕ နိမ့္ခဲ့တဲ့ ေန႕ေတြ၊ ျမင့္ခဲ့တဲ့ ရက္ေတြကုိေရာ ဘယ္လုိေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့လဲ၊ သူကေတာ့ သူ႕ယုံၾကည္ခ်က္ေတြ သူ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ...ေတြ ....ေတြ စတဲ့ သူနဲ႕ပါတ္သက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြကုိ မေျဖဘဲ ဘ၀ အင္တာဗ်ဴးကေန ရုတ္တရက္ ေကာက္ခါ ငင္ခ ထထြက္သြားခဲ့သည္ေလ။ ေမးခြန္းေတြ ၀ုိင္းေမးေနၾကတဲ့ လူေတြမွာသာ ေၾကာင္ျပီး က်န္ခဲ့ၾကေလျပီ။ သက္ျပင္းေတြခ် မ်က္ရည္ေတြက်ရင္း ေမးခြန္းေတြ မေျဖခ်င္ ေတာ့လုိ႕ ထြက္သြားတဲ့ သူရဲ႕ ေက်ာျပင္ကုိ ေငးၾကည့္ေနမိၾကသည္။ သူကေတာ့ ေမးခြန္းေတြနဲ႕ ေ၀းရာကုိ ဆက္ေလွ်ာက္ရင္း အျဖဴေရာင္အလင္းထဲကုိ တုိး၀င္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။ ဒါေပမယ့္ ေမးခြန္းေတြက တိတ္ဆိတ္သြားတဲ့ ေလထုထဲမွာ တိမ္၀င္ေပ်ာက္ကြယ္ သြားၾကျပီး သူ႕ရဲ႕အေကာင္းဆုံးေတြကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေမွးမွိန္ ေပ်ာက္ပ်က္သြားလိမ့္ေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-3196567867188729188?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-43949098409401899272008-06-24T20:49:00.000-07:002008-06-24T21:09:51.430-07:00<object width="200" height="167"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vFuvqfpqoNg&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/vFuvqfpqoNg&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="200" height="167"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-4394909840940189927?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-86876188681910926502008-06-21T23:47:00.000-07:002008-06-22T18:25:22.898-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">စကားလုံးေတြ ႏုရြ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကာရန္ေတြ လွပ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တိမ္ေတြ က ေနသလုိ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေပမယ့္</span><span id="fullpost"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ အဟုတ္ ေရးႏုိင္မယ္ထင္ခဲ့တဲ့ ဒီကဗ်ာမွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပလီပလာေတြ ထည့္မဆုိတတ္ေတာ့</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကည္ၾကည္သာသာပဲ ငါ ရပ္နားလုိက္ပါ့မယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မင္းထားခဲ့တဲ့ အဲဒီေန႕က</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ့ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္လုံး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">.... မ်က္ရည္ေတြ အျပည့္နဲ႕ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">.... အဆုံးသတ္ေတြ မဲ့</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(<a href="http://thinkinghoney.blogspot.com/">ဟန္နီ</a>ကုိ အားက်လုိ႕ ဒီလုိကဗ်ာတုိေလးေတြ ေရးၾကည့္တာပါ။ ကဗ်ာသုိင္းမင္းသမီးက သူ႕ကုိ ျပိဳင္တယ္ထင္ျပီး ရစ္သုိင္းေတြ ၀င္လာမွာေတာ့ အေၾကာက္သား။ :P)</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-8687618868191092650?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-85608405405780564642008-06-19T19:12:00.000-07:002008-12-08T23:55:51.986-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SFsc4ApxfNI/AAAAAAAAAMw/-cqIyQVbH9s/s1600-h/PAR113195.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5213792742184942802" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_2_l-SjMzS20/SFsc4ApxfNI/AAAAAAAAAMw/-cqIyQVbH9s/s200/PAR113195.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပည္သူခ်စ္ေသာ အန္တီစု</span><br /><div><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျခာက္ဆယ့္သုံးႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႕မွသည္ ......ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေက်ာ္သည့္အထိ</span></div><div><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ခ်မ္းသာ ကုိယ္က်န္းမာပါေစေၾကာင္း။</span></div><div><span style="font-family:Zawgyi-One;">လုိရာ ပန္းတုိင္ကုိ ေအာင္ျမင္စြာ အျမန္ဆုံး ေလွ်ာက္လွမ္းႏုိင္ပါေစေၾကာင္း။</span></div><div><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:78%;">(ဓါတ္ပုံ။ အင္တာနက္ထဲမွ ကူးထားမိေသာပုံျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ထဲ ေန ေနရတဲ့ အန္တီ့ကုိ စိတ္နဲ႕မွန္းၾကည့္ေနမိလုိ႕ ဒီပုံေလးကုိ ေရြးျပီး တင္တာပါ။)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/519348800741919600-8560840540578056464?l=www.shwegyan.com' alt='' /></div>ေရႊဂ်မ္းhttp://www.blogger.com/profile/10495352426725129709noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-519348800741919600.post-68519680814323865882008-06-15T21:06:00.001-07:002008-06-16T00:15:45.595-07:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေဖမ်ားေန႕၊ အေမမ်ားေန႕၊ အတြင္းေရးမွဴးမ်ားေန႕၊ အထက္လူၾကီးမ်ားေန႕ .. မ်ားလုိက္တဲ့ေန႕ေတြ။ အဲဒီလုိ မ်ားလွတဲ့ ေန႕ေတြထဲမွာ ဒီေန႕ အေဖမ်ားေန႕တဲ့။ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ခ်စ္တတ္ၾကတဲ့ မိသားစုေတြ အတြက္ေတာ့ ဒီေန႕ဟာ ပုိအဓိပၸါယ္ရွိေလမလားပဲ။ အခုလုိ အေဖေတြကုိ အျမတ္တႏုိး ဂုဏ္ျပဳတဲ့ေန႕မွာ ကၽြန္မဘ၀အတြက္ အေဖထက္ပုိျပီး အေရးပါလွတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကုိ ဒီပုိ႕စ္နဲ႕ ဂုဏ္ျပဳခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီ လူကေတာ့ ကၽြန္မသိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ဦးေလးပါ။ </span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></div><span id="fullpost"><br /><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေဖနဲ႕ မၾကီးျပင္းရတဲ့ ကၽြန္မဘ၀မွာ အေဖတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနရာကုိ ငယ္စဥ္ကတည္းက အစားထုိး ကြက္လပ္ျဖည့္ေပးခဲ့တာ ကၽြန္မ အင္မတန္ခ်စ္တဲ့ ဦးေလး၊ အေမ့ရဲ႕ ေမာင္ျဖစ္သူပါ။ အိမ္မွာ တစ္ဦးတည္း ေသာ ကေလးအျဖစ္ ၾကီးျပင္းလာရတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ ဦးေလး အေဒၚမ်ား အလုိလုိက္တာ ခံခဲ့ရေပမယ့္ တစ္ဘက္ကလည္း စည္းကမ္းနဲ႕ ထားသင့္ထားထုိက္ေသာ တန္ဖုိးမ်ားကုိ သင္ၾကားေပးရင္ ေျမေတာင္ ေျမွာက္ေပးခဲ့ၾကတာပါ။ ဒီလုိေျပာလုိ႕ ကၽြန္မကုိယ္ကၽြန္မ သိပ္စည္းကမ္းေတြ ေကာင္းျပီး အေကာင္းေတြ ခ်ည္းပဲျဖစ္ေအာင္ ေမြးေပးခဲ့ၾကတယ္လုိ႕ မဆုိလုိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မွန္ကန္တဲ့ အေတြးအေခၚ ေတြနဲ႕ ေကာင္းတဲ့ တန္ဖုိးထားမႈေတြ၊ သူမ်ားေတြ အေပၚ ၾကင္နာသနားတတ္မႈေတြ၊ သည္းခံ တတ္မႈ စတာေတြ ကုိေတာ့ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးႏုိင္ခဲ့ၾကတယ္လုိ႕ ေျပာႏုိင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ ကၽြန္မကုိ သြန္သင္ ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးတဲ့ လူေတြထဲမွာ အေဒၚနဲ႕ ဦးေလး ေမာင္ႏွမ က အဓိက လူႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မက ေလးလုိ႕ ေခၚတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ဦးေလးဟာ ကၽြန္မကုိ အလုိလည္း လုိက္တာ ေတာ့ လုိက္ခဲ့ပါတယ္။ လုိခ်င္တာေတြကုိ ပူဆာရင္ ၀ယ္ေပးတတ္ေပမယ့္ အပုိသုံးခ်င္ တာေတြ ကုိေတာ့ စည္းကမ္းနဲ႕ေပးတာပါ။ ဥပမာ ေက်ာင္းစာအတြက္ လုိအပ္တာဆုိရင္ ခ်က္ခ်င္း ျဖည့္ဆည္းေပးတတ္ ေပမယ့္ စတိတ္ရႈိးၾကည့္ခ်င္တာမ်ဳိးဆုိ မုန္႕ဖုိးကုိ စုျပီး ၾကည့္ေစတာမ်ဳိးပါ။ တစ္ခုခုလုိခ်င္ရင္ ေဖေဖေရ သမီး ဒါလုိခ်င္ တယ္လုိ႕ ပူဆာခြင့္မ�